ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਸਂਮਤਂ ਵਦ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੁਣ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਜੂਰ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਮੀਪੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਦਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ—
ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਨ ਲਭੇਜ੍ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਂਸੇਵ੍ਯ ਯਾਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੀਵ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇषੇ ਗਙ੍ਗਾਂ ਨਿषੇਵਨ੍ਤੇ ਤੇ ऽਪਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਨ ਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਰੋਤਿ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸੇਵ੍ਯ ਯਦਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਗੰਗਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਮਾਸਮੇਕਂ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਤੁਲ੍ਯਫਲਾਵੁਭੌ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯਥੇष੍ਟਂ ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਤਿਮਨ੍ਵੇषਮਾਣਾਨਾਂ ਨ ਗਙ੍ਗਾਸਦृਸ਼ੀ ਗਤਿਃ
ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਤਾਰਯੇਦ੍ਗੁਙ੍ਗਾ ਗਚ੍ਛਤੋ ਨਿਰਯੇ ऽਸ਼ੁਚੌ
ਗੰਗਾ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਬਰਦस्ती ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ऽਭਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਗਙ੍ਗਾਮਭਿਮਤਾਂ ਸੁਰੈਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—
ਦੇਵੈਃ ਸੇਂਦ੍ਰੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਮਾਨਵੈਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਾ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਸਮृਦ੍ਧ੍ਯੇ
—ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਯਾਵਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾ ਹ੍ਯਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਦਿਨਾਨਿ ਦਸ਼ ਮੋਹਿਨਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਮਾਵਸਿਆ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਮੋਹਨੀ—
ਪਾਤਾਲੇ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵਾਸ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਂ ਤਾਨਿ ਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਭਵੇਤ੍ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਾ ਸਦਾ
ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਉਹ ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਤੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕਲੌ ਗਙ੍ਗਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਸਾ ਤੁ ਦੇਵੀ ਨ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਲੋਕ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਦੇਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਨਹੀਂ।
ਪਾਪਸ਼ੀਲਾ ਅਪਿ ਨਰਾਃ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਪਾਪੀ ਆਦਮੀ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸ ਏਵ ਦ੍ਰਵਰੂਪੇਣ ਗਙ੍ਗਾਂਭੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹੀ ਗੰਗਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਗਙ੍ਗਾਂਭਸਾ ਚ ਪੂਯਨ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਤੁ ਹਰੇਤ੍ਤੋਯਂ ਪਾਪਮਾਮਰਣਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਤੱਕ ਦੇ ਪਾਪ ਵੀ।
ਨ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੋਯਂ ਨ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਦਲਮ੍
ਜਾਹਨਵੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ।
ਗਙ੍ਗਾਜਲਾਨਾਂ ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਗੁਣਾਖ੍ਯਾਪਰਿਮਾਣਮਤ੍ਰ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨਾ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬੇਅੰਤ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਤੋਯਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ਸੋ ऽਪ੍ਯਤ੍ਰ ਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ ਯਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਧੇਨੁ ਸ੍ਤਨੋਦ੍ਭੂਤਾਨ੍ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਦਿਵ੍ਯਰਸਾਨ੍ਦਿਵਿ
ਇਹ ਉਪਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਧੇਨੂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਵਿਆ ਰਸ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਹਤ੍ਯ ਤਮਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਭਾਤਿ ਸੂਰ੍ਯੋ ਯਥੋਦਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ,
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਂ ਭਵੇਤ੍ਪੂਤਃ ਪੁਰੁषੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਪਵਤ੍ਕਞ੍ਚੁਕਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਪਹੀਨੋ ਭਵੇਤ੍ਸ ਵੈ
ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਂਭਸਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਥਾਪਦਃ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ।