ਵਿਮੋਹਿਨੀਂ ਸ੍ਵਾਮਿਸੁਤੋਞ੍ਜ੍ਝਿਤਾਂ ਚ ਜਗਾਦ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਦੁਤਾਮਵੀਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਗਤਿਂ ਤੇ ਕਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਤੀਰਥ ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਵਾਂਗਾ।
ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਮੋਹਿਨੀਪਿਤਰਂ ਮੁਦਾ
ਮੋਹਿਨੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਲੋਕਂ ਤਮਸਃ ਪਰਮਵ੍ਯਕ੍ਤਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਾਹੀਂ।
ਮੋਹਿਨੀਂ ਸਮਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਹृਦਿ ਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੋਹਿਨੀ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣ ਜੋਗ ਹੈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਧ੍ਯਾਨਮਾਪਨ੍ਨੋ ਬੁਬੁਧੇ ਕਾਰਣਂ ਗਤੇਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਯੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਪਿਨਾਂ ਗਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ
ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਜਾਣ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਣਤਾ ਮੋਹਿਨੀ ਪ੍ਰਾਹ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਕृਤਾਦਰਾ
ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਸਂਮਤਂ ਵਦ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੁਣ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਜੂਰ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਮੀਪੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਦਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ—
ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਨ ਲਭੇਜ੍ਜਨ੍ਤੁਰ੍ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਂਸੇਵ੍ਯ ਯਾਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੀਵ ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇषੇ ਗਙ੍ਗਾਂ ਨਿषੇਵਨ੍ਤੇ ਤੇ ऽਪਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਨ ਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਰੋਤਿ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸੇਵ੍ਯ ਯਦਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਗੰਗਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਮਾਸਮੇਕਂ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤਸ੍ਤੁਲ੍ਯਫਲਾਵੁਭੌ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠੇਦ੍ਯਥੇष੍ਟਂ ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਤਿਮਨ੍ਵੇषਮਾਣਾਨਾਂ ਨ ਗਙ੍ਗਾਸਦृਸ਼ੀ ਗਤਿਃ
ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਤਾਰਯੇਦ੍ਗੁਙ੍ਗਾ ਗਚ੍ਛਤੋ ਨਿਰਯੇ ऽਸ਼ੁਚੌ
ਗੰਗਾ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਨਰਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਬਰਦस्ती ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ऽਭਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਗਙ੍ਗਾਮਭਿਮਤਾਂ ਸੁਰੈਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਸਦਾ ਗੰਗਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ—
ਦੇਵੈਃ ਸੇਂਦ੍ਰੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਮਾਨਵੈਸ਼੍ਚ ਨਿषੇਵਿਤਾ ਸਰ੍ਵਕਾਲਂ ਸਮृਦ੍ਧ੍ਯੇ
—ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਯਾਵਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾ ਹ੍ਯਮਾਵਾਸ੍ਯਾ ਦਿਨਾਨਿ ਦਸ਼ ਮੋਹਿਨਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਮਾਵਸਿਆ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਮੋਹਨੀ—
ਪਾਤਾਲੇ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨਂ ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵਾਸ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਂ ਤਾਨਿ ਸਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਭਵੇਤ੍ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਾ ਸਦਾ
ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਉਹ ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਤੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਕਲੌ ਗਙ੍ਗਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਸਾ ਤੁ ਦੇਵੀ ਨ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਲੋਕ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਦੇਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਨਹੀਂ।
ਪਾਪਸ਼ੀਲਾ ਅਪਿ ਨਰਾਃ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਪਾਪੀ ਆਦਮੀ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸ ਏਵ ਦ੍ਰਵਰੂਪੇਣ ਗਙ੍ਗਾਂਭੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹੀ ਗੰਗਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਗਙ੍ਗਾਂਭਸਾ ਚ ਪੂਯਨ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।