ਅਰੁਣੋਦਯਮਾਰਭ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਰੁਣੋਦੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਉਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ,
ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਵਿਦ੍ਧਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਮੁਹੂਰ੍ਤਦ੍ਵਯਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਜ੍ਞੇਯਂ ਚਾਤ੍ਰਾਰੁਣੋਦਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਅਰੁਣੋਦੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦੋ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੇ ਹ੍ਰਸ੍ਵਦੀਰ੍ਘਤ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਰਾਸ਼ਿਕ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਛੋਟਾਈ ਜਾਂ ਲੰਬਾਈ ਤਿੰਨ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝੀ ਜਾਵੇ,
ਸਬ੍ਧ੍ਵੋਪਵਾਸਿਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਹੇ ਸਾਫ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਰਹਿ; ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ,
ਪਾਖਣ੍ਡਾਨਾਂ ਵਿਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਾਪਸਂਚਨਾਯ ਚ
ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੀ ਵਾਧਾ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਲਈ,
ਦਤ੍ਤਂ ਤੇ ਮੋਹਿਨਿ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂषਸਮਯਾਙ੍ਕਿਤਮ੍
ਹੇ ਮੋਹਿਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ,
ਤੇषਾਂ ਭਵੇਦ੍ਯਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਸ਼ੁਭੇ ਫਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਭਵ ਭੂਸੁਰੇ ਤ੍ਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਭਲਾ ਕੰਮ ਜਾਂ ਸ਼ੁਭ ਫਲ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਤੂੰ ਭੋਗ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਜਾ.
ਮੇਨੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਨਿਜਜੀਵਿਤਂ ਚ ਸ੍ਵਪਾਪਤੀਰ੍ਥਾਭਿਨਿषੇਵਣੇਨ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਚੈਤਨ੍ਯਮਾਤ੍ਰੇ ਪਵਨਾਤ੍ਮਕੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਂਮਾਰ੍ਜਿਤੋ ਭੂਪਕृਤਸ੍ਤੁ ਪਨ੍ਥਾਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਰਸਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਿਪਾਲਦੇ ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਹृष੍ਟਾ ਚ ਪੁਰੋਧਸਂ ਸ੍ਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿਪਾਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਿਆ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਨ੍ਤਰੂਪਾ ਚ ਦਿਨਂ ਚ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕृष੍ਟਰੂਪਾ ਨਰਕਾਯ ਨॄਣਾਮ੍
ਉਹ ਕਠਿਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਚੰਗੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਭੋਦਿਤੋ ਰੁਕ੍ਮਵਿਭੂषਣਸ੍ਯ ਮਤ੍ਤੇਭਸਂਸ੍ਥਃ ਪਟਹਃ ਸੁਘੈषਃ
ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਡੰਕਾ, ਹੁਕਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤ੍ਵਿਤਿ
ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਪृष੍ਟਮੁਦਯਂ ਨॄਣਾਂ ਮੋਹਨਾਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਉਭਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭਟਕਾਵੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਹਿ ਤੇ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰੇ ਯਨ੍ਮੋਹਿਨੀਤ੍ਯੇਵ ਜਨੋ ਬ੍ਰਵੀਤਿ
ਹਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਠੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਮੋਹਣੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਨਯੋ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਵਿਮੋਹਿਨੀ ਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਰਾਸੁਰੇਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੋਹਣੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਹਨ, ਪਹੁੰਚੀ।
ਦਗ੍ਧਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਮਮ ਲੋਕਨਾਥ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯੇ ऽਥ ਤਥਾ ਕੁਰੁष੍ਵ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸੜ ਗਿਆ ਹੈ; ਮਿਹਰ ਕਰ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ—ਇਹੀ ਕਰ।
ਜਿਤੋ ਹਿ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਮਨਃ ਪੁਰਾਦ੍ਯ ਕृਤੋ ਜਯੀ ਤਾਤ ਤਵ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍
ਅੱਜ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਿੱਤੂ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਾ।
ਭੂਯਾਮਹਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਂ ਸਾਂਤ੍ਯਯਸ੍ਵ ਭੋਃ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਨਾਓ, ਹੇ ਸਰਦਾਰ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਾਂਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਪੁਨਰੇਵ ਸੁਤਾਕृਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਤਵ ਚਾਸ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤਾਯ ਚ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਪੁਨਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਯਾਚੇਤ ਤਦਾਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਮਾਨਦ
ਉਹ ਮੁੜ ਸਰੀਰ ਮੰਗ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਹੇ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਮਯਾ ਚ ਸਪਾਲ੍ਯਾ ਕृਤਕਾਰ੍ਯਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਤੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਰਾਹੀਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਾਤੋ ऽਹਮਸ੍ਯਾ ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਦੇਹਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਮੁੜ ਸਰੀਰ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਥਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਥੈਵਾਸ਼ੁ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੌਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰ ਲਵੋ।
ਯਾਜ੍ਯਾਯਾ ਦੇਹਯੋਗਾਰ੍ਥਮਾਦਿਦੇਸ਼ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਜਲੇਨੌਕ੍ਸ਼ਨ੍ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਦੇਹਭਸ੍ਮ ਤਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਮੰਡਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰਾਖ ਉਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਾਤਂ ਚ ਵਸੋਃ ਪੁਰੋਧਸੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਦੌ ਵਿਨਯੇਨ ਨਤ੍ਵਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾਰੀ ਦੇ ਪੈਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ।