ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਰਕਾ ਰਾਜਨ੍ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਦਯਾਂ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਮੇਹਰ ਕਰ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਤੋ ਨਾਥ ਭਸ੍ਮਭੂਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਹੋ
ਹੇ ਨਾਥ, ਜਿਸਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਹੋ ਗਏ, ਹਾਏ!
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ऽਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਃ ਪੁਮਾਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾ ਚ ਤਸ੍ਕਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ—ਮਰਦ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਚੋਰ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਛੜੀ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਂ ਮਹਾਪਾਪਾਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਚਨਲੋਪਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਵੱਡੀ ਪਾਪਣ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ, ਕੱਢ ਦੇਵੋ।
ਨਿਃਸਾਰਯਤ ਮੇ ਬਾਪਿ ਦੇਹੋ ਜ੍ਵਲਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਂਨਾਤ੍
ਇਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੱਢ ਦੇਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਬਹਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਮਾਰਿਆ।
ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਪਾਤਾਲਸ੍ਥੈਰ੍ਨਿਵਾਰਿਤਾ
ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਰ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਜਨਕਸ੍ਯਾਨ੍ਤਿਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਵਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਵਦਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਗਤਾ ਰੁਕ੍ਮਵਿਭੂषਣਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕ੍ਲੇਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਰਾਸਿਨਾ
ਪਤੀ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਗਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਦੇਵ ਪਾਪਾਯਾ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ, ਪਾਪਣ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਵਿਪ੍ਰਵਾਕ੍ਯਹਤਾਨਾ ਚ ਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਨਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ,
ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾਵਿਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦੀ ਪਿਤਃ
ਜੋ ਸੌ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦਰਿਆ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਸਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਰ੍ਹਿ ਮੇ ਵਿਹਿਤਾ ਗਤਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮਾਰਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਧਰ੍ਮਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਦੇਵੇਸ਼ੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਯੁਤਃ
ਸ਼ਿਵ, ਇੰਦਰ, ਧਰਮ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ,
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਾਲ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਾਦਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭੂਪ ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜ੍ਯੋ ਮਾਨ੍ਯਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਰਾਜਾ, ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਿਤਾਮਾ, ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯੇ ਮਹਤਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹ੍ਯਸਾਧ੍ਯੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸੰਭਵ ਹੋਵੇ,
ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਰਗਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ,
ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਸੁਰਾਨ੍
ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਲੋਕਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਃ
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਤ ਵਿਪ੍ਰ ਸਦਾਚਾਰ ਪਰਲੋਕੋਪਕਾਰਕ
ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ।
ਮਯਾ ਸਂਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦਵਿਮੋਹਨੇ
ਮੈਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੈਨੂੰ ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸਂਕੁਲਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਲੋਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਿ ਰਾਕੁਲੈਃ
ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੇਖ ਕੇ,
ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਧਰਾਦੇਵ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸੁਣ।
ਅਨਯਾ ਨਿਕषਾਸ਼੍ਯਾਙ੍ਗ੍ਯਾ ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਣਭੂषਣਃ
ਇਸ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਪਰਖ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਸੱਚਾ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞਾਪ੍ਰਹਤਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਰਿਵਾਸਰਪਾਲਨਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ,