ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਦੇਵਦੂਤੇਨ ਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਤੇ ऽਤ੍ਰ ਨ ਪਾਪਿਨੀ
ਦੇਵਦੂਤ ਵਲੋਂ ਡਾਂਟ ਖਾ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਥਾਂ ਇੱਥੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਹਰਿਵਾਸਰਲੋਪਿਨ੍ਯਾਂ ਵਾਸਸ੍ਤੇ ਨ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਜੋ ਹਰਿ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਵਾਯੁਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਵਚਨਪਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਜੀਬ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਏਵਂ ਸਂਤਾਡਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਦੇਵਦੂਤੇਨ ਮੋਹਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਾਜ੍ਞਯਾ ਸਾ ਤੁ ਦੂਤੈਃ ਸਂਤਾਡਿਤਾ ਚਿਰਮ੍
ਉਥੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦੀ ਰਹੀ।
ਪਾਪੇ ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਘਾਤਿਤਃ ਪਤਿਪਾਣਿਨਾ
ਪਾਪ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਾਂਗਦ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਜਾਹਿਤਂ ਸ੍ਥਿਰਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰੁਣੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਵਿਚ ਡਿੱਗਪੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਕृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਹਿਂਸਾਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਭਵੇਤ੍
ਆਮ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਿਰ੍ਭਤ੍ਸਿਤਾ ਦੂਤੈਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੋਹਿਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਹਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਦੇਹਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਯਾਤਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਛੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਰਕਾ ਰਾਜਨ੍ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਦਯਾਂ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਮੇਹਰ ਕਰ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਤੋ ਨਾਥ ਭਸ੍ਮਭੂਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਹੋ
ਹੇ ਨਾਥ, ਜਿਸਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਹੋ ਗਏ, ਹਾਏ!
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ऽਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਃ ਪੁਮਾਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾ ਚ ਤਸ੍ਕਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ—ਮਰਦ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਚੋਰ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਛੜੀ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਂ ਮਹਾਪਾਪਾਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਚਨਲੋਪਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਵੱਡੀ ਪਾਪਣ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ, ਕੱਢ ਦੇਵੋ।
ਨਿਃਸਾਰਯਤ ਮੇ ਬਾਪਿ ਦੇਹੋ ਜ੍ਵਲਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਂਨਾਤ੍
ਇਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੱਢ ਦੇਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਬਹਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਮਾਰਿਆ।
ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਪਾਤਾਲਸ੍ਥੈਰ੍ਨਿਵਾਰਿਤਾ
ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਰ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਜਨਕਸ੍ਯਾਨ੍ਤਿਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਵਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਵਦਾਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਗਤਾ ਰੁਕ੍ਮਵਿਭੂषਣਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕ੍ਲੇਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਰਾਸਿਨਾ
ਪਤੀ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਗਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਦੇਵ ਪਾਪਾਯਾ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ, ਪਾਪਣ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਵਿਪ੍ਰਵਾਕ੍ਯਹਤਾਨਾ ਚ ਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਨਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ,
ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾਵਿਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਦੀ ਪਿਤਃ
ਜੋ ਸੌ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦਰਿਆ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਯਸਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤਰ੍ਹਿ ਮੇ ਵਿਹਿਤਾ ਗਤਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮਾਰਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਧਰ੍ਮਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਦੇਵੇਸ਼ੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਯੁਤਃ
ਸ਼ਿਵ, ਇੰਦਰ, ਧਰਮ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ,
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਾਲ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਾਦਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭੂਪ ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜ੍ਯੋ ਮਾਨ੍ਯਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਰਾਜਾ, ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਿਤਾਮਾ, ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ।