ਸੇਯਂ ਪਾਪਸ਼ਰੀਰਾ ਹਿ ਹਤ੍ਯਾਯੁਤਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਇਹ ਔਰਤ ਪਾਪੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜਾਰਞ੍ਜਨਸ਼ੀਲਂ ਚ ਹਰਿਵਾਸਰਸੇਵਿਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰਿ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪਰਾਰ੍ਥਤ੍ਯਕ੍ਤਕਾਮਂ ਚ ਸਦਾ ਮਖਨਿषੇਵਿਣਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਸਨੈਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਘੋਰੈਰਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਤ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਯੋ ऽਸ੍ਯਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ੇਤੁ ਵਰ੍ਤੇਤ ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਇਸ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ,
ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸੁਰਾਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਇਸ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ,
ਤਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜਾਯਤੇ ਪਾਪਂ ਯਨ੍ਮੋਹਿਨ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਓਹੀ ਪਾਪ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਧਿਪ੍ਰਸੂਤਾਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਨ੍ਮੂਰ੍ਘ੍ਨ੍ਯਨਲਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਿਆਂ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਨਾਕਨਿਵਾਸਿਨਾਂ ਤੁ ਤृਣ੍ਯਾ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਵਲੀਢਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਔਰਤ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਈ।
ਤਾਵਤ੍ਸ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਵਾਕ੍ਯਮृष੍ਟੋ ਭਸ੍ਮਾਵਸ਼ੇषਾਂ ਪ੍ਰਮਦਾਂ ਚਕਾਰ
ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਦੁਇਜਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਦੇਵਦੂਤੇਨ ਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਤੇ ऽਤ੍ਰ ਨ ਪਾਪਿਨੀ
ਦੇਵਦੂਤ ਵਲੋਂ ਡਾਂਟ ਖਾ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਥਾਂ ਇੱਥੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਹਰਿਵਾਸਰਲੋਪਿਨ੍ਯਾਂ ਵਾਸਸ੍ਤੇ ਨ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਜੋ ਹਰਿ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਵਾਯੁਃ ਕ੍ਰੂਰਂ ਵਚਨਪਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਜੀਬ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਏਵਂ ਸਂਤਾਡਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਦੇਵਦੂਤੇਨ ਮੋਹਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਾਜ੍ਞਯਾ ਸਾ ਤੁ ਦੂਤੈਃ ਸਂਤਾਡਿਤਾ ਚਿਰਮ੍
ਉਥੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਤਾਂ ਵਲੋਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦੀ ਰਹੀ।
ਪਾਪੇ ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਘਾਤਿਤਃ ਪਤਿਪਾਣਿਨਾ
ਪਾਪ ਵਿੱਚ, ਧਰਮਾਂਗਦ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਜਾਹਿਤਂ ਸ੍ਥਿਰਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਵਰੁਣੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਵਿਚ ਡਿੱਗਪੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਕृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਹਿਂਸਾਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਭਵੇਤ੍
ਆਮ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਨਿਰ੍ਭਤ੍ਸਿਤਾ ਦੂਤੈਰ੍ਯਮਸ੍ਯ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੋਹਿਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਹਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਦੇਹਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਯਾਤਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਛੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਨਰਕਾ ਰਾਜਨ੍ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਦਯਾਂ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਮੇਹਰ ਕਰ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਤੋ ਨਾਥ ਭਸ੍ਮਭੂਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਹੋ
ਹੇ ਨਾਥ, ਜਿਸਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਹੋ ਗਏ, ਹਾਏ!
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ऽਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਃ ਪੁਮਾਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾ ਚ ਤਸ੍ਕਰਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ—ਮਰਦ, ਔਰਤ ਜਾਂ ਚੋਰ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਛੜੀ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਂ ਮਹਾਪਾਪਾਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਚਨਲੋਪਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਵੱਡੀ ਪਾਪਣ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ, ਕੱਢ ਦੇਵੋ।
ਨਿਃਸਾਰਯਤ ਮੇ ਬਾਪਿ ਦੇਹੋ ਜ੍ਵਲਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਂਨਾਤ੍
ਇਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੱਢ ਦੇਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤੋ ऽਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਬਹਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਮਾਰਿਆ।
ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਪਾਤਾਲਸ੍ਥੈਰ੍ਨਿਵਾਰਿਤਾ
ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਪਰ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਜਨਕਸ੍ਯਾਨ੍ਤਿਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਸ੍ਵਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਿਆ।