ਭਵਨ੍ਤੋ ਯਚ੍ਚ ਦਾਤਾਰੋ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ, ਦਾਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਜੋ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—
ਨਾਸ੍ਮਾ ਹਿ ਲੋਕੇ ਭਵਤੀਹ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮਿਦ੍ਧਵਹ੍ਨੌ ਪਤਨੇ ऽਪਿ ਦੇਵਾਃ
ਉਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਨ ਚਾਪਿ ਚਾਸ੍ਯਾ ਭਵਤੀਹ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮਿਦ੍ਭਵਹ੍ਨੌ ਪਤਨੇ ऽਪਿ ਦੇਵਾਃ" ਪ੍ਰਿਯਾਯੁਤਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਪਦਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਚਕਾਰ ਭੂਮਿਂ ਨृਪਵਰ੍ਜਿਤਾਂ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ; ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚਾਪਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਿਕਟੇ ਚ ਦੇਵਾ ਨਾਪ੍ਯੇਤੁ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦਮਵ੍ਯਯਂ ਯਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।
ਧਿਰਜੀਵਨਂ ਕਰ੍ਗ੍ਮਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾਯਾ ਦੇਵਾਃ ਸਦਾ ਪਾਪਸਮਾਰਤਾਯਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਔਰਤ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਸਦਾ ਪਾਪਾਂ ਵਲ ਹੀ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਧਰਾਂ ਸਮਸ੍ਤਾਂ ਵਾ ਕਾਂ ਗਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਸੁਰਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਰਾਹ ਲਵੇਗੀ?
ਸਰ੍ਵਦਾਪ੍ਯਨਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਆਖਦੀ ਰਹੀ ਹੈ: 'ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਇਹ ਸਭ ਭੋਗਿਆ ਜਾਵੇ।'
ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਗੌਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਦਿਨ ਇਹ ਸਭ ਭੋਗਿਆ ਜਾਵੇ; ਗਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਏਤਦਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਨਾਂ ਤੁ ਨ ਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਗਦਿਤਾ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤੇਨ ਹਿ
ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵੀ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ऋਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸਂਯੁਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠਕੁਣ੍ਡਾਪ੍ਲਵੇਨ ਵਾ
ਜਾਂ ਰਿਕ੍ਸ਼ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਜੇਠ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ।
ਵ੍ਯਾਹृਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸੇਯਮਦ੍ਯ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਾ
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅੱਜ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵ੍ਯਪੋਹ੍ਯੈਵ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ—
ਵਿष੍ਣੁਧਰ੍ਮਪ੍ਰਲੋਪ੍ਤ੍ਰੀਯਂ ਬਹੁਪਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਭਵਨ੍ਤੋ ਨ੍ਯਾਯਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋ।
ਧਰ੍ਮਾਧਾਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾ ਦੇਵਾ ਧਰ੍ਮੋ ਵੇਦੇਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਦੇਵਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਪਤਿਃ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਾਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਪਤੀ ਜੋ ਕੁਝ ਆਖੇ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਸਾ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਹਿ ਸੇਵਨਮ੍
ਇਹੀ ਸੇਵਾ ਸਮਝੀ ਜਾਵੇ; ਸੇਵਾ ਸਿਰਫ਼ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਧਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ਪਥੈਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤੋ ਨृਪਃ
ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਸਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ।
ਤੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਪਾਪਮਸ੍ਯਾਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।
ਸੇਯਂ ਪਾਪਸ਼ਰੀਰਾ ਹਿ ਹਤ੍ਯਾਯੁਤਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਇਹ ਔਰਤ ਪਾਪੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜਾਰਞ੍ਜਨਸ਼ੀਲਂ ਚ ਹਰਿਵਾਸਰਸੇਵਿਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਰਿ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪਰਾਰ੍ਥਤ੍ਯਕ੍ਤਕਾਮਂ ਚ ਸਦਾ ਮਖਨਿषੇਵਿਣਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਯਸਨੈਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਘੋਰੈਰਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਤ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਯੋ ऽਸ੍ਯਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ੇਤੁ ਵਰ੍ਤੇਤ ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਇਸ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ,
ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸੁਰਾਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਇਸ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ,
ਤਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜਾਯਤੇ ਪਾਪਂ ਯਨ੍ਮੋਹਿਨ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਓਹੀ ਪਾਪ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਧਿਪ੍ਰਸੂਤਾਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਨ੍ਮੂਰ੍ਘ੍ਨ੍ਯਨਲਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਿਆਂ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਨਾਕਨਿਵਾਸਿਨਾਂ ਤੁ ਤृਣ੍ਯਾ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਵਲੀਢਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਔਰਤ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਈ।
ਤਾਵਤ੍ਸ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਵਾਕ੍ਯਮृष੍ਟੋ ਭਸ੍ਮਾਵਸ਼ੇषਾਂ ਪ੍ਰਮਦਾਂ ਚਕਾਰ
ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਦੁਇਜਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।