ਤਸ੍ਮਿਂਲ੍ ਲਯਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਜੀਵਿਤੇ ਫਲਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਤੁ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭृਤ੍ਯਾ ਵੇਤਨਭੋਕ੍ਤਾਰੋ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਭੂਤਲੇ ਹਯਾਃ
ਜੋ ਨੌਕਰ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕਥਂ ਵਰਂ ਤੁ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਭਵਤਾਂ ਨਾਕਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ, ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਤੋਂ, ਕਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲਵਾਂ?
ਅਨृਣਾਸ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਾਮਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੋਪਕृਤਿਂ ਤਵ
ਆਓ, ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਈਏ।
ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਫਲਭਾਗ੍ਦੇਵਿ ਤਾਦृਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਕृਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਐਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਨृਪਤੇਰਾਜਗਾਮਾਥ ਪੁਰੋਧਾਃ ਪਾਵਕਪ੍ਰਭਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਕੋਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਰਾਜ ਪੁਰੋਹਿਤ ਆ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦੇ ਤਤਃ ਪੂਰ੍ਣੇ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਜਲਮਧ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਸਕ੍ਰੋਧੋ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਦੇਵਵृਨ੍ਦਮੁਪਾਗਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਿਸੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਧਿਗਿਮਾਂ ਧਿਗ੍ਦੇਵਸਂਘਂ ਕਰ੍ਮ ਧਿਕ੍ਪਾਪਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍
ਇਹ ਵੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੀ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕੰਮ ਵੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਾਪ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਭਵਨ੍ਤੋ ਯਚ੍ਚ ਦਾਤਾਰੋ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ, ਦਾਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਜੋ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—
ਨਾਸ੍ਮਾ ਹਿ ਲੋਕੇ ਭਵਤੀਹ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮਿਦ੍ਧਵਹ੍ਨੌ ਪਤਨੇ ऽਪਿ ਦੇਵਾਃ
ਉਸ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਭੜਕਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਨ ਚਾਪਿ ਚਾਸ੍ਯਾ ਭਵਤੀਹ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮਿਦ੍ਭਵਹ੍ਨੌ ਪਤਨੇ ऽਪਿ ਦੇਵਾਃ" ਪ੍ਰਿਯਾਯੁਤਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਪਦਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਚਕਾਰ ਭੂਮਿਂ ਨृਪਵਰ੍ਜਿਤਾਂ ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ; ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਚਾਪਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਿਕਟੇ ਚ ਦੇਵਾ ਨਾਪ੍ਯੇਤੁ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦਮਵ੍ਯਯਂ ਯਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।
ਧਿਰਜੀਵਨਂ ਕਰ੍ਗ੍ਮਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾਯਾ ਦੇਵਾਃ ਸਦਾ ਪਾਪਸਮਾਰਤਾਯਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੋ ਔਰਤ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਸਦਾ ਪਾਪਾਂ ਵਲ ਹੀ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਹਤ੍ਵਾ ਧਰਾਂ ਸਮਸ੍ਤਾਂ ਵਾ ਕਾਂ ਗਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਤੇ ਸੁਰਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੇ ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਰਾਹ ਲਵੇਗੀ?
ਸਰ੍ਵਦਾਪ੍ਯਨਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਆਖਦੀ ਰਹੀ ਹੈ: 'ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਇਹ ਸਭ ਭੋਗਿਆ ਜਾਵੇ।'
ਭੁਜ੍ਯਤਾਂ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਗੌਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਦਿਨ ਇਹ ਸਭ ਭੋਗਿਆ ਜਾਵੇ; ਗਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਏਤਦਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਨਾਂ ਤੁ ਨ ਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਆਖੀ ਗਈ ਹੈ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਇਹ ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਰ੍ਗਦਿਤਾ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ਼ਤੇਨ ਹਿ
ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵੀ ਸੌ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ऋਕ੍ਸ਼ੇਣ ਸਂਯੁਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠਕੁਣ੍ਡਾਪ੍ਲਵੇਨ ਵਾ
ਜਾਂ ਰਿਕ੍ਸ਼ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਜੇਠ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ।
ਵ੍ਯਾਹृਤੇ ਕਥਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰੈਃ ਸੇਯਮਦ੍ਯ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਾ
ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅੱਜ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵ੍ਯਪੋਹ੍ਯੈਵ ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ—
ਵਿष੍ਣੁਧਰ੍ਮਪ੍ਰਲੋਪ੍ਤ੍ਰੀਯਂ ਬਹੁਪਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਾਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਭਵਨ੍ਤੋ ਨ੍ਯਾਯਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋ।
ਧਰ੍ਮਾਧਾਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾ ਦੇਵਾ ਧਰ੍ਮੋ ਵੇਦੇਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਦੇਵਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ; ਧਰਮ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਪਤਿਃ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਾਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਪਤੀ ਜੋ ਕੁਝ ਆਖੇ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਸਾ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਹਿ ਸੇਵਨਮ੍
ਇਹੀ ਸੇਵਾ ਸਮਝੀ ਜਾਵੇ; ਸੇਵਾ ਸਿਰਫ਼ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਧਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸ਼ਪਥੈਰ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤੋ ਨृਪਃ
ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਸਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ।
ਤੇਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਪਾਪਮਸ੍ਯਾਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।