ਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਸਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ੁਤਾ
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ—
ਅਵੇਹਿ ਨਿष੍ਫਲਂ ਬ੍ਰਹਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਦੂਰਤਰੋ ਹਰਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਹਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ।
ਮृषਾ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਕਰ੍ਮ ਤੇषਾਂ ਦੂਰਤਰੋ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਝੂਠਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮੇष੍ਵਭਕ੍ਤਿਮਨਸਾਂ ਤੇषਾਂ ਦੂਰਤਰੋ ਹਰਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਧਰਮਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪਰਾ ਯੇ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਦੂਰਤਰੋ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ।
ਸ ਲੋਹਕਾਰਭਸ੍ਤ੍ਰੇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਪਿ ਨ ਜੀਵਤਿ
ਉਹ ਲੋਹਾਰ ਦੀ ਫੁੱਕੀ ਵਾਂਗ, ਸਾਹ ਤਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਤਾਂ ਹਿ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਨ੍ਦਨਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਂ ਯਦ੍ਵੈ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।
ਹਰਿਧ੍ਯਾਨਪਰੋਯਸ੍ਤੁ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪੂਜਿਤਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਪਤਿਤੋ ਜ੍ਞੇਯੋ ਯਤਃ ਕਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ
ਜੋ ਕਰਮ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤਿਤ ਜਾਣੋ।
ਭ੍ਰष੍ਟੋ ਯਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਾਤ੍ਪਤਿਤਃ ਸੋ ऽਭਿਧੀਯਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰਾਤ੍ਪਤਿਤਂ ਮੂਢਂ ਨ ਪੁਨਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ।
ਯਜ੍ਞੋ ਵਾ ਵਿਵਿਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਚਾਰਂਨ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਯਜਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਚਾਰਣਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਆਚਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ ਆਚਾਰਾਤ੍ਕਿਂ ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਾਲ ਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ?
ਹਰਿਭਕ੍ਤੇਪਰਿ ਤਥਾ ਨਿਦਾਨਂ ਭਕ੍ਤਿਰਿष੍ਯਤੇ
ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਸ੍ਤਲੋਕਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮਾਤੇਤਿ ਗੀਯਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਧਾਰ੍ਂਮਿਕਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਕ ਲੋਕ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਦृਸ਼ੋ ऽਸ੍ਤ੍ਯਜਨਨ੍ਦਨ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਜਨੰਦਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁष੍ਟੇ ਭਵੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਮ੍ਭਿਃ ਸੁਕृਤੈਃ ਪੂਰ੍ਵਸਞ੍ਚਿਤੈਃ
ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮਾਦਿਦੋषਨਿਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤੋ ਲੋਕਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਜੋ ਸੰਤ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ।
ਯਦਿ ਲਭ੍ਯੇਤ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਾਨ੍ਤਰਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਪੁੰਨ ਹੈ।
ਸਤ੍ਸਙ੍ਗਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਘਟਤੇ ਹਿ ਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਸੰਗ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਸਨ੍ਤਃ ਸੂਕ੍ਤਿਮਰੀਚ੍ਯੋਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਸੰਤ ਉੱਚੀ ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਦਰਲੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਸਙ੍ਗੋ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੰਗ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਦਾ ਲਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇषਾਂ ਲੋਕੋ ਭਵੇਤ੍ਕੀਦृਕ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ।
ਏਤਾਨ੍ਨਿਗਦਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਤੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਧਿਕੋ ऽਪਰਃ
ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ; ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਯਮੁਵਾਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਵਿਮੋਚਿਤਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਗਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸ਼ਿਵਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸ੍ਵਰੁਪਵਾਨ੍
ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸ਼ਿਵ-ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ।