ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਗਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਧੈਰ੍ਯਾਵਲੋਕਕਃ
ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਤੁ
ਧਰਮਾਂਗਦ, ਜੋ ਵਿਰਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਰੁਕਮਾਂਗਦ,
ਵਚਨੇ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਤਿ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਹृਤੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੋਹਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਅਨੁਸਾਰ 'ਖਾ, ਖਾ' ਆਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਖਙ੍ਗਹਸ੍ਤਂ ਤੁ ਪਿਤਰਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਂਭੂषਣਃ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਸੀ,
ਵਦਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਦੀਨਂ ਜਨਨ੍ਯਾ ਨृਪਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਤੇ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁਖੀ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ,
ਕਂਬੁਗ੍ਰੀਵਾਂ ਸਮਾਨਾਂ ਤੁ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਸੁਕੋਮਲਾਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਸਾਂਪ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਰਮ ਸੀ,
ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੁਤੇਨੈਵ ਮਾਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾਧਿਕੇਨ ਵੈ
ਪਿਤਾ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵੱਧ ਭਗਤੀ ਨਾਲ,
ਗृਹੀਤਖਙ੍ਗੇ ਜਗਦੀਸ਼ਨਾਥੇ ਚਚਾਲ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸਨਗਾ ਸਮਗ੍ਰਾ
ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਕੰਬ ਉਠੇ।
ਨਿਪੇਤੁਰੁਲ੍ਕਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਧਰਾਯਾਂ ਨਿਰ੍ਘਾਤਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਤਡਿਤ੍ਖਮਧ੍ਯਾਤ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਤਾਰਿਆਂ, ਗਰਜ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਨਿਰਰ੍ਥਕਂ ਜਨ੍ਮ ਮਮਾਧੁਨਾਭੂਤ੍ਕृਤਂ ਤੁ ਦੈਵੇਨ ਦਜਗਦ੍ਵਿਧਾਯਿਨਾ
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਸਮਤ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ ਪਾਪਭਯਾਪਹੇ ਤੁ ਤृਣੈਃ ਸਮਾਹਂ ਭਵਿਤਾ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਬੇਮੁੱਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸਤ੍ਵਾਧਿਕੋ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਂ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਪਾਪ ਨਰਕਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਚੰਗੀਅਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਪਾਪੀ, ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮੋਹਿਨੀ ਮੋਹਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਮੋਹਿਨੀ, ਮੋਹ ਦੇ ਵਸ਼ ਆ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਸ਼੍ਛੇਦਨਾਰ੍ਥਾਯ ਵृषਾਙ੍ਗਦਸੁਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਇਹ ਵ੍ਰਸ਼ਾਂਗਦ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵੱਢਣ ਲਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛਿਦੇ ਯਾਵਦਤੀਵ ਹਰ੍षਾਦ੍ਧੈਰ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤੋ ਰੁਕ੍ਮਵਿਭੂषਣੋ ऽਸੌ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਢਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋ ऽਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਲੋਕਂ ਮਮ ਲੋਕਨਾਥ
ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪੂਜ੍ਯਾਂ ਵਿਮਲਾਂ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਦਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਯਮਸ੍ਯ ਭੂਪ
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੋ ਵਿਰਜਾ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਿਯਾਸਮੇਤਸ੍ਤਨਯੇਨ ਯੁਕ੍ਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਵਿਹਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਵਨੀਪ੍ਰਸੂਤਾਂ ਵਿਹਾਯ ਦਾਸੀਃਸੁਧਨਂ ਸ ਕੋਸ਼ਮ੍
ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਦੌਲਤ, ਦਾਸੀਆਂ, ਸੁਧਨ ਅਤੇ ਖਜਾਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਦੇਹਂ ਮਧੁਸੂਦਨਸ੍ਯ ਤਤੋਂऽਬਰਾਤ੍ਪੁष੍ਪਚਯਃ ਪਪਾਤ
ਉਹ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਰਾਜਨ੍ ਜਗੁਰ੍ਗੀਤਮਤੀਵ ਰਮ੍ਯਂ ਦੇਵਾਙ੍ਗਨਾਃ ਸਂਨਨृਤੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚੀਆਂ।
ਹਰੇਸ੍ਤਨੌ ਭੂਮਿਪਤਿਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਸਦਾਰਪੁਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਲਿਪਿਂ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜ੍ਯ
ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੀਤਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍ਤਿਕਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦੇਵਂ ਚਤੁਰਾਨਨਂ ਰੁਦਨ੍
ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰੋਦਿਆਂ ਚੌਂਹ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਧੇਹਿ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਕਰੋਮਿ ਤਾਤ ਨਿਦੇਸ਼ਨਂ ਮਾਸ੍ਤੁ ਮਦੀਯ ਦਣ੍ਡਮ੍
ਆਗਿਆ ਦੇ, ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਮੋਹਿਨੀ ਨਿष੍ਫਲਾ ਜਾਤਾ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਜਨਨੇ ਯਥਾ
ਮੋਹਿਨੀ ਬੇਫਲ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜਣਮ ਵੇਲੇ ਬਾਂਝ ਔਰਤ।
ਲੋਕਃ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਵੈਕੁਂਣ੍ਠਂ ਨ ਮਾਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਲੋਕ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਤਥਾਪਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਨ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਫਿਰ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ।
ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ ਪਰਮਂ ਲੋਕਂ ਲੁਪ੍ਤਪਾਪਾਃ ਪਿਤਾਮਹ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲੋਕ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਯਾਤਿ ਤਵ ਸਾਮੀਪ੍ਯਂ ਨ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਲੋਕਗਰ੍ਹਿਤਾ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ।
ਰਵਿਪੁਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕਮਲਾਸਨਃ
ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।