ਪਿਤੁਰਰ੍ਥੇ ਹਤਾ ਯੇ ਤੁ ਮਾਤੁਰਰ੍ਥੇ ਹਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਪਿਤਾ ਲਈ ਜਾਂ ਮਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ,
ਭੂਮ੍ਯਰ੍ਥੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਰ੍ਥੇ ਵਾ ਦੇਵਤਾਰ੍ਥੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਧਰਤੀ, ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਤਦਲਂ ਪਰਿਤਾਪੇਨ ਜਹਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਸਿਨਾ
ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥੇ ਤਨਯਂ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਾਪਿ ਮਹੀਪਤੇ
ਧਰਮ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਘੇ ਮਖਵਰੇ ਨ ਦੋषੋ ਜਾਯਤੇ ਨृਪ
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਨ, ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਵਿਚਾਰੇਣ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ, ਤੂੰ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮੋਚਯੇਥਾ ਨृਪਤੇ ਸੁਘੋਰਾਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਨृਤਾਨ੍ਮੋਹਿਨਿਹਸ੍ਤਯੋਗਾਤ੍
ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਝੂਠੇ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਜਾਲ ਤੋਂ, ਜੋ ਮੋਹਨੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ।
ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਕਾਸ਼ਾਦ੍ਭਵਿਤਾ ਹਿ ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤਥਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਤਾਤ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋ ऽਤ੍ਰ
ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਚਮਕ ਉਠੇਗੀ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗੀ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਪਿਆਰੇ।
ਸਂਧ੍ਯਾਵਲੀਮੁਖਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਕਮਲੋਪਮਮ੍
ਸੰਧਿਆਵਲੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ, ਵੇਖ ਕੇ,
ਮਾ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਨਯਂ ਹਿਂਸ ਚੇਤ੍ਯਾਗ੍ਰਹਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ।'
ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਗਤਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਧੈਰ੍ਯਾਵਲੋਕਕਃ
ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦਸ੍ਯ ਤੁ
ਧਰਮਾਂਗਦ, ਜੋ ਵਿਰਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਰੁਕਮਾਂਗਦ,
ਵਚਨੇ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਤਿ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਹृਤੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੋਹਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਅਨੁਸਾਰ 'ਖਾ, ਖਾ' ਆਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਖਙ੍ਗਹਸ੍ਤਂ ਤੁ ਪਿਤਰਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਂਭੂषਣਃ
ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਸੀ,
ਵਦਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਦੀਨਂ ਜਨਨ੍ਯਾ ਨृਪਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਤੇ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁਖੀ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ,
ਕਂਬੁਗ੍ਰੀਵਾਂ ਸਮਾਨਾਂ ਤੁ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਸੁਕੋਮਲਾਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਸਾਂਪ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਰਮ ਸੀ,
ਪਿਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯੁਤੇਨੈਵ ਮਾਤृਭਕ੍ਤ੍ਯਾਧਿਕੇਨ ਵੈ
ਪਿਤਾ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵੱਧ ਭਗਤੀ ਨਾਲ,
ਗृਹੀਤਖਙ੍ਗੇ ਜਗਦੀਸ਼ਨਾਥੇ ਚਚਾਲ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸਨਗਾ ਸਮਗ੍ਰਾ
ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਕੰਬ ਉਠੇ।
ਨਿਪੇਤੁਰੁਲ੍ਕਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਧਰਾਯਾਂ ਨਿਰ੍ਘਾਤਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਤਡਿਤ੍ਖਮਧ੍ਯਾਤ੍
ਸੈਂਕੜੇ ਤਾਰਿਆਂ, ਗਰਜ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਨਿਰਰ੍ਥਕਂ ਜਨ੍ਮ ਮਮਾਧੁਨਾਭੂਤ੍ਕृਤਂ ਤੁ ਦੈਵੇਨ ਦਜਗਦ੍ਵਿਧਾਯਿਨਾ
ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬੇਮਤਲਬ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਸਮਤ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ ਪਾਪਭਯਾਪਹੇ ਤੁ ਤृਣੈਃ ਸਮਾਹਂ ਭਵਿਤਾ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਬੇਮੁੱਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸਤ੍ਵਾਧਿਕੋ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਰ੍ਗਂ ਗਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਪਾਪ ਨਰਕਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਚੰਗੀਅਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਪਾਪੀ, ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮੋਹਿਨੀ ਮੋਹਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਮੋਹਿਨੀ, ਮੋਹ ਦੇ ਵਸ਼ ਆ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਸ਼੍ਛੇਦਨਾਰ੍ਥਾਯ ਵृषਾਙ੍ਗਦਸੁਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਇਹ ਵ੍ਰਸ਼ਾਂਗਦ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵੱਢਣ ਲਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛਿਦੇ ਯਾਵਦਤੀਵ ਹਰ੍षਾਦ੍ਧੈਰ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤੋ ਰੁਕ੍ਮਵਿਭੂषਣੋ ऽਸੌ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਢਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯੋ ऽਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਲੋਕਂ ਮਮ ਲੋਕਨਾਥ
ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪੂਜ੍ਯਾਂ ਵਿਮਲਾਂ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਦਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਯਮਸ੍ਯ ਭੂਪ
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਮਾਤ੍ਰੋ ਵਿਰਜਾ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਿਯਾਸਮੇਤਸ੍ਤਨਯੇਨ ਯੁਕ੍ਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਛੂਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਵਿਹਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਵਨੀਪ੍ਰਸੂਤਾਂ ਵਿਹਾਯ ਦਾਸੀਃਸੁਧਨਂ ਸ ਕੋਸ਼ਮ੍
ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਦੌਲਤ, ਦਾਸੀਆਂ, ਸੁਧਨ ਅਤੇ ਖਜਾਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਦੇਹਂ ਮਧੁਸੂਦਨਸ੍ਯ ਤਤੋਂऽਬਰਾਤ੍ਪੁष੍ਪਚਯਃ ਪਪਾਤ
ਉਹ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।