ਸਂਧ੍ਯਾਵਲੀਮੁਵਾਚੇਦਂ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾਃ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਨृਪ
ਮੋਹਿਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੰਧਿਆਵਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ:
ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਲੋਕੇ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ਮ੍ਮੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ?
ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੇਵਿ ਕਾਲਪ੍ਰਿਯਾ ਤ੍ਵਿਯਮ੍
ਦੇਵੀ, ਇਹ ਧਰਮੰਗਦ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ; ਉਹ ਕਾਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਜਂ ਚ ਸੁਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕਾ ਗਤਿਰ੍ਮੇ ਭਵਿष੍ਯਾਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ?
ਕੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਹਨਨਾਦ੍ਦੇਵਿ ਦੁਃਖਂ ਭਵੇਤ੍ਪਿਤੁਃ
ਦੇਵੀ, ਮਾੜੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਜਮ੍ਬੂਦ੍ਵੀਪਮਿਦਂ ਭੁਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਤੁ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋਰਂਸ਼ੋ ਵਰਾਰੋਹੇ ਪਿਤੁਰਪ੍ਯਧਿਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਸੋਹਣੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਯਮਤ੍ਯਧਿਕਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦ ਇਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਇਹ ਪੁੱਤ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਮਾਂਗਦ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵਾਕਈ ਬਹੁਤ ਵਿਲੱਖਣ ਹੈ।
ਅਹੋ ਦੁਃਖਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਮਯਾ
ਹਾਏ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ ਹੈ।
ਮੋਹਿਨੀਂ ਮੋਹਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਮਮ ਦੁਃਖਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀਮ੍
ਮੈਂ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਕਾਰਨ ਬਣੀ।
ਸਮੀਪਮਾਗਤ੍ਯ ਨृਪੋ ਮੋਹਿਨੀਕ੍ਸ਼ਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਦਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੀਂ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਵਲੀਂ ਤਥਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੇ ਰਾਣੀ ਸੰਧਿਆਵਲੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਦੁष੍ਟਾਗ੍ਰਹਮਿਮਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਪਰਿਤ੍ਯਜ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸੁੰਦਰ ਭਰੂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਇਹ ਮਾੜਾ ਇਰਾਦਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਨੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕੋ ਲਾਭੋ ਭਵਿਤਾ ਵਦ
ਦੱਸ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਖਵਾਉਣ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ?
ਅਨ੍ਯਂ ਯਾਚਸ੍ਵ ਸੁਭਗੇ ਵਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਸੁਭਾਗੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਵਸ਼ਗਸ੍ਤਵ
ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਾਂ।
ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਗੁਣਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਹਰਿਵਾਸਰਃ
ਗੁਣੀ ਪੁੱਤ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਹਿ ਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਵਂਸ਼ਜਾ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਵੰਸ਼ਜ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਦੁਰ੍ਲਭਃ ਸ੍ਮृਤਿਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਦੀਕਸ਼ਾ ਮਿਲਣੀ ਵਿਰਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਦਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨਾ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਜਾਗਰੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਜਾਗਣਾ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਸੱਚੀ ਕਾਬੂ ਵੀ ਵਿਰਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਲਭਃ ਸ਼ਿष੍ਟਸਂਸਰ੍ਗੋ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਭਕ੍ਤਿਰੁਚ੍ਯਤੇ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਭਗਤੀ ਵੀ ਵਿਰਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦ्ध ਕਰਨਾ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਧੇਨੁਸ੍ਤਿਲਮਯੀ ਸੁਭ੍ਰੁ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਵਿਪ੍ਰਗਾਮਿਨੀ
ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ, ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਔਖੀ ਔਰਤ, ਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਰਲੇ ਹਨ।
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਰ੍ਵਕਾਲੇ ਤੁ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼ੀਤਲਵਾਰਿਣਾ
ਪ੍ਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਦੇਵਿ ਭੁਵਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਰਮ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਧੇਰ੍ਵਿਘਾਤਕਰਣਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਤਃ
ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰਸਤਾ ਲੱਭਣਾ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਚੋ ਵਰਾਰੋਹੇ ਕੁਰੁ ਮੇ ਧਰ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਸੁੰਦਰ ਕਦ ਵਾਲੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸੇਵਿਤਾ ਵਿषਯਾਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਵਿਸ਼ੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਗ ਲਏ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਜ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਔਖੇ-ਸੌਖੇ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਦृष੍ਟਵਿषਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਾਹਂ ਹਿਂਸ੍ਯੇ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਂਗਾ।
ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦੋ ਨ ਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਨਾਹਂ ਹਨ੍ਮਿ ਸੁਤਂ ਤਵ
ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਾਂਗਾ।