ਮੋਹਿਨੇ ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਨੇ ਕਾਮਰੂਪਿਣੇ ऽਜਾਯ ਸੂਰਿਣੇ
ਉਹ ਜੋ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ—
ਤਦ੍ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵਾਖਿਲਾਧਾਰ ਯਥਾ ਹਿ ਸੁਖਿਨੋ ਵਯਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ, ਸਾਰੇ ਸਹਾਰੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤਵਨਂ ਤੇषਾਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਾਨਸਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵੈਕੁੰਠਾ ਨੂੰ ਨਰਮ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰਤਬ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ—
ਗਤੇषੁ ਦੇਵਵਰ੍ਗੇषੁ ਸਰ੍ਵੋਪਾਯਵਿਦਾਂਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ—
ਦ੍ਵਿਜਪੂਜਨਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਕਃ
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ, ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆ ਗਿਆ।
ਅਪੂਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਦਦੌ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਚਾਸਨਮ੍
ਅਦਭੁਤ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਅਸਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਨਾਹਂ ਸਮਾਦਦੇ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਪਰਮਾਸਨਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਉੱਚਾ ਅਸਨ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਯਨ੍ਮੇ ਮਨੋਗਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਚ ਮਾਨਿਨਿ
ਹੇ ਮਾਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਮੁਰਾਦ ਆਈ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ—
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृਦ੍ਧਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾ
ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ—
ਯਤ੍ਤੇ ਮਨੋਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਦ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗृਹਾਣਮੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਲੈ ਲੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਮਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੋਲੇ: ਮੈਂ ਔਰਤ ਦੇ ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੇਨੋਕ੍ਤਂ ਵਿਰੋਚਨਗृਹੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਰਾਣੀ—
ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦਿਰ੍ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਤਿਂ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਯਦਾ ਤੁ ਜਗृਹੇ ਨੈਵ ਦਤ੍ਤਮਾਸਨਮਾਦਰਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਅਸਨ ਨਹੀਂ ਲਿਆ—
ਤਦ੍ਦृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮੁਪਾਜ੍ਞਾਯ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ ਸ ਵਿਰੋਚਨਃ
ਇਹ ਘਟਨਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਰੋਚਨ—
ਅਙ੍ਗੀਕृਤੇ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਚ ਮਾਨਸਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਗਿਆ,
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦਂਪਤੀ ਤਤ੍ਰ ਮੁਗ੍ਧੌ ਸ੍ਵਕृਤਯਾ ਸ਼ੁਚਾ
ਉਥੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਗृਹਾਣ ਜੀਵਿਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਦੇਹਿ ਪਾਦੋਦਕਂ ਮਮ
ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਲੈ ਲੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦੋ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰੋਤਾਤ੍ਮਾ ਤਦਙ੍ਗੀਕृਤ੍ਯ ਚਾਸਨਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਆਸਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਪਾਦੌ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਹਸਾ ਸੁਭ੍ਰੁ ਦਂਪਤੀ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੌ
ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ, ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਣ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਸ਼ਲ੍ਯਂ ਵਿਮੋਚ੍ਯ ਸਃ
ਫਿਰ ਦਇਆਲੁ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਮਯਾਪਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤਵ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਤਯਮੇਵ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਗਤਿਦਂ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਸੱਚ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਮੋਖ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਾਚ੍ਚ੍ਚੁਤਂ ਮਨੁष੍ਯਂ ਹਿ ਸ਼੍ਵਪਾਕਾਦਧਮਂ ਵਿਦੁਃ
ਸੱਚ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ—even ਜਿਹੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਰਣੌ ਸੁਤਾਮ੍ਨੌ ਰਕ੍ਤਾਙ੍ਗੁਲੀ ਪਾਣਿਯੁਗੇਨ ਸੁਭ੍ਰੂਃ
ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਂਗਲਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਦੇਵੀ ਧਰ੍ਮਾਂ ਗਦਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਜੋ ਅਧਰਮ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ।