ਕੁਮਾਰਾਯ ਗਣੇਸ਼ਾਯ ਨਨ੍ਦਿਨੇ ਭृਙ੍ਗਿਣੇ ਨਮਃ
ਕੁਮਾਰ, ਗਣੇਸ਼, ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਜਗਨ੍ਨਾਥਾਯ ਨਾਥਾਯ ਨਮੋ ਰਾਮੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਚ
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਵਾਮੀ ਅਤੇ ਰਾਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਕਮਲਨਾਭਾਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਪਙ੍ਕਜਾਙ੍ਘ੍ਰਯੇ
ਕਮਲ-ਨਾਭੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਕਮਲ-ਚਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਮਲਾਪ੍ਰਤਿਪਾਲਾਯ ਕੇਸ਼ਵਾਯ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਲੋਕਪਾਲਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਵਪੁਰ੍ਧृਤੇ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਜਯਾਯ ਜਯਿਨੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਨਿਯਮਾਯ ਕ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਨੇ
ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਜੇਤੂ, ਨੇਤ੍ਰਾ, ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਬੁਦ੍ਧਾਯ ਕਲ੍ਕਿਰੂਪਾਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਾਯਾਕ੍ਸ਼ਰਾਯ ਚ
ਬੁੱਧ, ਕਲਕੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਖੇਤਰ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਙ੍ਖਿਨੇ ਗਦਿਨੇ ਚੈਵ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰਧਰਾਯ ਚ
ਸ਼ੰਖ ਵਾਲੇ, ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਚੱਕਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਯ ਵਰੇਣ੍ਯਾਯ ਪਰਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਆਸਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਰਵੋਤਮ ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪੂਰ੍ਣਾਯ ਪਰਿਸੇਵ੍ਯਾਯ ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਾਯ ਚ
ਪੂਰਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੇਵਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮੋਹਿਨੇ ਕ੍ਸ਼ੋਭਿਨੇ ਕਾਮਰੂਪਿਣੇ ऽਜਾਯ ਸੂਰਿਣੇ
ਉਹ ਜੋ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ—
ਤਦ੍ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵਾਖਿਲਾਧਾਰ ਯਥਾ ਹਿ ਸੁਖਿਨੋ ਵਯਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ, ਸਾਰੇ ਸਹਾਰੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤਵਨਂ ਤੇषਾਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਃ ਪ੍ਰੀਤਮਾਨਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਾਨਸਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵੈਕੁੰਠਾ ਨੂੰ ਨਰਮ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਵਿਦਾਂ ਵਰਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰਤਬ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ—
ਗਤੇषੁ ਦੇਵਵਰ੍ਗੇषੁ ਸਰ੍ਵੋਪਾਯਵਿਦਾਂਵਰਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ—
ਦ੍ਵਿਜਪੂਜਨਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਕਃ
ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ, ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆ ਗਿਆ।
ਅਪੂਰ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਦਦੌ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਚਾਸਨਮ੍
ਅਦਭੁਤ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਅਸਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਨਾਹਂ ਸਮਾਦਦੇ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਪਰਮਾਸਨਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਉੱਚਾ ਅਸਨ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਯਨ੍ਮੇ ਮਨੋਗਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਚ ਮਾਨਿਨਿ
ਹੇ ਮਾਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਮੁਰਾਦ ਆਈ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ—
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृਦ੍ਧਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾ
ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ—
ਯਤ੍ਤੇ ਮਨੋਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰ ਤਦ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਗृਹਾਣਮੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਲੈ ਲੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਮਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੋਲੇ: ਮੈਂ ਔਰਤ ਦੇ ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੇਨੋਕ੍ਤਂ ਵਿਰੋਚਨਗृਹੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਰਾਣੀ—
ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਦੂਤਵਾਕ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦਿਰ੍ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪਤਿਂ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਯਦਾ ਤੁ ਜਗृਹੇ ਨੈਵ ਦਤ੍ਤਮਾਸਨਮਾਦਰਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਅਸਨ ਨਹੀਂ ਲਿਆ—
ਤਦ੍ਦृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮੁਪਾਜ੍ਞਾਯ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ ਸ ਵਿਰੋਚਨਃ
ਇਹ ਘਟਨਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਰੋਚਨ—
ਅਙ੍ਗੀਕृਤੇ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਚ ਮਾਨਸਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਗਿਆ,
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦਂਪਤੀ ਤਤ੍ਰ ਮੁਗ੍ਧੌ ਸ੍ਵਕृਤਯਾ ਸ਼ੁਚਾ
ਉਥੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਲਈ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।