ਸਰ੍ਵਬੀਜਾਨ੍ਵਿਤੇ ਚੈਵ ਸਿਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਵਗੁਣ੍ਠਿਤੇ
ਉਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਬੀਜ ਹੋਣ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵਿਧਿਨਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਚਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਗਰਣਂ ਵ੍ਰਤੀ
ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਵ੍ਰਤ ਧਾਰੀ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕੁਂਭਕ੍ਰੋਡਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਨੈਵੇਦ੍ਯਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਕੁੰਭ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੈਵੇਦਯ ਤੇ ਭੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ।
ਏਵਂ ਕृਤੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਨ ਭੂਯੋ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਜਦ ਇਹ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਕਦੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤਿ ਤਮਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਯਥਾ
ਇਹ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਸਾ ਕृਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਦੇਵ੍ਯਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੋਰ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕੀਤਾ ਸੀ—
ਭਰ੍ਤ੍ਤੁਸ੍ਤਵ ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸੁਖਦਾਯਿਨੀ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰੀਤਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਵਨਹੇਤੁਂ ਚ ਤੁਰੀਯਾਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ
ਉਸ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।
ਕृਮਿਯੋਨਿਸ਼ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਲ੍ਕਸੀ ਜਾਯਤੇ ਤੁ ਸਾ
ਸੌ ਜਨਮ ਕ੍ਰਿਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਪੁਲਕਸੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਯਾ ਨ ਯਚ੍ਛਤਿ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕਾष੍ਠੀਲਾ ਜਾਯਤੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਾਠੀਲਾ ਦੀ ਔਰਤ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਤੁਰੀਯਾਂਸ਼ਮਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਮਯਿ ਤੇ ਘृਣਾ
ਜੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਪੂਣ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦਇਆ ਹੈ,
ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤਵਤੀ ਤਸ੍ਯੈ ਪਾਣੌ ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਣ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਫੜ ਕੇ,
ਤਤ੍ਤੁਰੀਯਾਂਸ਼ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕਾष੍ਠੀਲੇਯਂ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਪੂਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਕਾਠੀਲਾ ਦੀ ਔਰਤ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਮਯਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਉਹ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਪਤਿਰ੍ਹਿ ਦੈਵਤਂ ਲੋਕੇ ਵਞ੍ਚਨੀਯੋ ਨ ਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪਤੀ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਰ੍ਤੁਰਰ੍ਥੇ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਦੱਸ, ਪਤੀ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਕਿਮਨ੍ਯਦ੍ਦੈਵਤਂ ਲੋਕੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮੇਕਂ ਪਤਿਂ ਵਿਨਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ।
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤਕ ਸਨਮਾਨਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪਤਿਂ ਦਦੌ ਨੈਵ ਚ ਯਾਚਿਤਾ ਧਨਂ ਤੇਨੈਵ ਪਾਪੇਨ ਬਭੂਵ ਕੀਟਾ
ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਗਿਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕੀੜਾ ਬਣੀ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਹਿਤਂ ਤਥ੍ਯਮਿਦਂ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤੁਰ੍ਦਦਾਮਿ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਗृਹਾਣ ਸੁਭ੍ਰੁ
ਇਹ ਸੱਚੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤੀ ਲਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਇਹ ਲੈ ਲੈ, ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ।
ਉਵਾਚ ਤਤ੍ਪਰਾ ਸ੍ਵੀਯੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਮੋਹਕਰਣ੍ਡਿਕਾ
ਮੋਹਕਰੰਦਿਕਾ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਬੋਲੀ।
ਭਰ੍ਤੁਰਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਦਾਤ੍ਰੀ ਚ ਧਨਜੀਵਿਤਯੋਰਪਿ
ਜੋ ਪਤੀ ਲਈ ਧਨ ਤੇ ਜਿੰਦ ਵੀ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੈ,
ਦੇਹਿ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਿਰੋਃ ਮਹ੍ਯਂ ਯਦਿष੍ਟਂ ਹृਦਯਾਧਿਕਮ੍
ਜੇ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਇਹੀ ਚਾਹੀਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸਿਰ ਦੇ।
ਤਦਾ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਖਡ੍ਗਂ ਰਾਜਾ ਪਤਿਸ੍ਤਵ
ਫਿਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਲਵਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕੀ।
ਅਜਾਤਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਕਂ ਚੈਵ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਾਡ਼ ਹਾਲੇ ਨਹੀਂ ਆਈ ਸੀ।
ਏਤਦ੍ਵਾ ਕੁਰੁਤਦ੍ਭਦ੍ਰੇ ਯਦਾਨ੍ਨਂ ਨ ਭੁਨਕ੍ਤਿ ਚ
ਹੇ ਸੁਭਾਗਿਨੀ, ਇਹ ਵੀ ਕਰ: ਜਦ ਉਹ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾਃ ਕਟੁਕਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਉਸ ਮੋਹ ਪਾਈ ਹੋਈ ਔਰਤ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਸਂਧ੍ਯਾਵਲੀ ਤਤੋ ਧੈਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਰਵਾਰ੍ਣਿਨੀ
ਫਿਰ ਸੰਧਿਆਵਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਹਿ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਗਾਥਾਃ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸਮੀਰਿਤਾਃ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਕਈ ਗਾਥਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।