ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇ ਭਵਤਾ ਸ੍ਥੇਯਂ ਸਰ੍ਵਕृਤ੍ਯੇषੁ ਮਾਨਦ
ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਵਚਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਹਿ ਤਯਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੋ ਕੁਝ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਮੰਨ ਲਿਆ ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਕਰੇਣੁਰੂਪਿਣੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪृष੍ਠੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਮਮ
ਹਾਥੀਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਯਯਾਵਾਕਾਸ਼ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕਾਸ਼ੀਮਭਿ ਮੁਲੋਚਨੇ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਾਸ਼ੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।
ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੈਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਾਸ਼ੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਕਾਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਇਯਂ ਪਾਪਤਰੋਃ ਕਾਨ੍ਤ ਕੁਠਾਰਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਇਹ ਪਾਪ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਵਾਲੀ ਕੁਹਾੜੀ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਬੀਜੋਪਸ਼ਮਨੀ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗਤਿਦਾਯਿਕਾ
ਇਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਵੈष੍ਣਵੇ ਸ੍ਥਲੇ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਥਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀ
ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਕਰ੍ਤਾਰਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਇਕ ਰਚਨਹਾਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ,
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯਗ੍ਰੇ ਵੇਦਪਾਠਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ।
ਉਦ੍ਗਿਰਨ੍ਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਵੇਦ ਉਚਾਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਂ ਤਮੁਪਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਜ੍ਜਾਤਃ ਸਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਹੌਸਲੇਦਾਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਈਰਖਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਚਕਰ੍ਤ ਤਨ੍ਨਖਾਗ੍ਰੇਣ ਖਸ੍ਥਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਤ੍ਰਿਨੈਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੇ ਆਗੇ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਮੇ ਨਿਰ੍ਧੂਤਮਾਨਿਸ਼ਂ ਨ ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਰੁਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਲਜ੍ਜਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰੁਦਰ ਵੀ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਭੂਨ੍ਮਹਤ੍
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨ ਸਂਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਵਿਰਭੂਚ੍ਚ ਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਨਮ੍ਰੋ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭੋ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਵੱਛੇ ਵਾਲਾ, ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਮਾਇਆ।
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਾ ਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤੋषਪਰਿਕਾਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਬੋਲੀ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਰ੍ਂਵਜ੍ਞ ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਂ ਕृਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਭੋਗੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨਾਭੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਹ੍ਯਪਿ ਜਨ੍ਮਸ਼ਤੈਃ ਪ੍ਰਿਯ
ਪਿਆਰੇ, ਕਰਮ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਜਨਮ ਲੱਗ ਜਾਣ।
ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਿਕਲਤਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਮ ਤ੍ਵਦ੍ਦੁਃਖਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਤੇਰੀ ਦੁੱਖ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯਾਃ ਸਮਾਨੀਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਿਭੂਤਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਲੇਲਿਹਾਨਾ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਤ੍ਵਾਨੁਧਾਵਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੀਭ ਚੱਟਦੇ ਹੋਏ, ਤੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ।
ਅਟਨੀਯਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਪਾਪਨਾਸ਼ਾਭਿਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਨ੍ਕਰਂ ਵਾਮਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਕਪਾਲਕੇ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਧੋ ਕੇ, ਕਟੋਰੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਖ ਲੈ ਲਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਿਪ੍ਰ ਸ੍ਥਾਣੁਃ ਸਰ੍ਵਗਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਰ੍षਤ੍ਰਯਂ ਭ੍ਰਮਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।