ਕਨ੍ਦਲੀਤਿ ਚ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਤਨਯੌਰ੍ਵਮੁਨੇਰ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਧੀ ਕੰਦਲੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਪੁਰੁषੋ ਮੇ ਸਹਭਵੋ ਦਮਿਤੋ ਧਰ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍
ਮੇਰਾ ਇਕ ਸਾਥੀ ਪੁਰਖ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਧਰਮ ਵਾਸਤੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ।
ਤਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਾਕ੍ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਾਗਾ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪਤੀ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਗਈ।
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪਾਪਾਵਸ਼ੇषੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਂ ਯੋਨਿਮਾਗਤਾ
ਕੁਝ ਪਾਪ ਦੇ ਬਚੇ-ਕੁਚੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਨਮੀ।
ਗੋਭਿਲੋ ਨਾਮ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਗੋਭਿਲਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਬੜਾ ਤੇਜੀਲਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਕਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰਾਜਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾऽਰਬ੍ਧਾ ਮृਤਿਸ੍ਤਵ
ਕਿਸੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਲਈ, ਹੇ ਇਸਤਰੀ, ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਜ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਬਲਮਾਪਨ੍ਨਾ ਜਾਤਾ ਤਵ ਸਹਾਯਿਨੀ
ਚੰਗੇ ਭਾਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਾਥਣ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮੀ।
ਭਾਰ੍ਯਾਥ ਪਾਪਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤੇਨ ਵ੍ਯਾਪਾਦਿਤੋ ਮਯਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ ਤੇ ਉਸ ਵਲੋਂ ਮਾਰੀ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਗੋਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇਨ ਕਾਮੁਕ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗੀ, ਹੇ ਕਾਮੀ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਹ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਵ੍ਯਾਹृਤੋ ਮਯਾ
ਇੱਥੇ ਉਸ ਪੂਰੇ ਪੁਰਖ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇ ਭਵਤਾ ਸ੍ਥੇਯਂ ਸਰ੍ਵਕृਤ੍ਯੇषੁ ਮਾਨਦ
ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਵਚਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਹਿ ਤਯਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੋ ਕੁਝ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਮੰਨ ਲਿਆ ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਕਰੇਣੁਰੂਪਿਣੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪृष੍ਠੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਮਮ
ਹਾਥੀਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਯਯਾਵਾਕਾਸ਼ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕਾਸ਼ੀਮਭਿ ਮੁਲੋਚਨੇ
ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਾਸ਼ੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ।
ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤੈਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਾਸ਼ੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਮੁਹੂਰਤਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਕਾਸ਼ੀ, ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਇਯਂ ਪਾਪਤਰੋਃ ਕਾਨ੍ਤ ਕੁਠਾਰਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਇਹ ਪਾਪ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਵਾਲੀ ਕੁਹਾੜੀ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਬੀਜੋਪਸ਼ਮਨੀ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗਤਿਦਾਯਿਕਾ
ਇਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਵੈष੍ਣਵੇ ਸ੍ਥਲੇ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਥਾਂ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨਹੀਂ, ਉੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਦੇ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਮੁਕ੍ਤਿਦਾ ਸਰ੍ਵਜਨ੍ਤੂਨਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀ
ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕੈਕਕਰ੍ਤਾਰਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੋ ਇਕ ਰਚਨਹਾਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ,
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤੋ ਹ੍ਯਗ੍ਰੇ ਵੇਦਪਾਠਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ।
ਉਦ੍ਗਿਰਨ੍ਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਵੇਦ ਉਚਾਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਗਲ੍ਭਂ ਤਮੁਪਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਾਜ੍ਜਾਤਃ ਸਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਹੌਸਲੇਦਾਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਈਰਖਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਚਕਰ੍ਤ ਤਨ੍ਨਖਾਗ੍ਰੇਣ ਖਸ੍ਥਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਤ੍ਰਿਨੈਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੇ ਆਗੇ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਮੇ ਨਿਰ੍ਧੂਤਮਾਨਿਸ਼ਂ ਨ ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੁਕਿਆ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਰੁਦ੍ਰੋ ऽਪਿ ਲਜ੍ਜਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜ੍ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰੁਦਰ ਵੀ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਭੂਨ੍ਮਹਤ੍
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨ ਸਂਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਵਿਰਭੂਚ੍ਚ ਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਤੁਰੰਤ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਨਨਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਨਮ੍ਰੋ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭੋ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਵੱਛੇ ਵਾਲਾ, ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਮਾਇਆ।
ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਾ ਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤੋषਪਰਿਕਾਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਬੋਲੀ।