ਯਸ੍ਤ੍ਵृਤੌ ਨਾਭਿਗਚ੍ਛੇਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਿਂਯ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ—
ਅਨ੍ਯਾਚਾਰਰਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨ ਨਿਵਾਰਯੇਤ੍
ਜਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ—
ਪਾਪਿਨਾਂ ਪਾਪਗਣਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਗਿਣ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—
ਅਪਾਪੇ ਪਾਤਕਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸਮਰੋਪ੍ਯ ਵਿਨਿਨ੍ਦਤਿ
ਜਾਂ ਜੋ ਬੇਕਸੂਰ ਨੂੰ ਪਾਪੀ ਕਹਿ ਕੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਪਾਪਿਨਾਂ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਪਾਪਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ਯਮੇਤਿ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ऽਸਿਪਤ੍ਰੇ ऽਨੁਭੂਯਾਰ੍ਤਿਂ ਹੀਨਾਙ੍ਗੋਜਾਯਤੇ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅੰਗ-ਵਿਕਲ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤੀਵ ਦੁਃਖਦਂਰੌਦ੍ਰਂ ਸ ਯਾਤਿ ਸ਼੍ਲੋष੍ਮਭੋਜਨਮ੍
ਉਹ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਫ਼ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਯੁਤੈਰਪਿ
ਉਸ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ 'ਤੇ ਵੀ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚਣ੍ਡਾਲਯੋਨੌ ਤੁ ਗੋਮਾਂਸਾਸ਼ੀ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਫਿਰ, ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਯਾਤਨਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਣ੍ਡਾਲੋ ਦਸ਼ਜਨ੍ਮਸੁ
ਚੰਡਾਲ ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਪਹਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤੁ ਨਿਰਯੀ ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਫਲਮ੍
ਪਰ ਚੋਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸਦਾ ਸਮਾਨ ਚੋਰੀ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯਤਿਨਿਨ੍ਦਾਪਰੋ ਰਾਜਨ੍ ਸ਼ਿਲਾਨਮਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਹਿ
ਰਾਜਨ, ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਦੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਵਭੋਜਨਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਯਾਤਨਾਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਭੋਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ।
ਪੁष੍ਪਾਰਾਮਭਿਦਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਹੁਣ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਹਾਲ ਸੁਣ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਟਾਕृਮਯਃ ਕਲ੍ਪਾਨਾਮੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇਕਵੀਹ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਗੰਦ-ਮਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗ੍ਰਾਮਵਿਧ੍ਵਂ ਸਕਾਨਾਂ ਤੁ ਦਾਹਕਾਨਾਂ ਚ ਲੁਮ੍ਪਤਾਮ੍
ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਜਲਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ—
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਿਨੋ ਯੇ ਚ ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹਪਰਾਸ਼੍ਵ ਯੇ
ਜੋ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਉਚ੍ਛਿਨ੍ਨਪਿਤॄਦੇਵੇਜ੍ਯਾ ਵੇਨ੍ਦਮਾਰ੍ਗਬਹਿਃਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਾ ਭੂਪ ਯਾਤਨਾਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਨ।
ਪਾਪਾਨਾਂ ਯਾਤਨਾਨਾਂ ਚ ਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਚਾਪਿ ਭੂਪਤੇ
ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮੀਆਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਬਾਰੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ—
ਏਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਨਤਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ, ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ—
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਮੀਪੇ ਕਮਲਾਪਤੇਃ
ਕਮਲ-ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾ ਚਤੁਲਸੀ ਚੈਵ ਸਤ੍ਸਙ੍ਗੋ ਹਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍
ਗੰਗਾ, ਤੁਲਸੀ, ਸਤਸੰਗ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ—
ਵਿष੍ਣ੍ਵਰ੍ਪਿਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸਫਲਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਮ ਸਦਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਕਾਮ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਧਨਮ੍
ਜੋ ਨਿੱਤ, ਨੈਮਿਤਿਕ, ਇੱਛਾ-ਅਧਾਰਤ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਃ ਪਰਾ ਨृਣਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਪਪ੍ਰਾਣਾਸ਼ਿਨੀ
ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਮਸੈ ਰਾਜਸੈਸ਼੍ਵੈਵ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੈਸ਼੍ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਭਗਤੀ ਤਾਮਸ, ਰਾਜਸ ਤੇ ਸਤਵ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸਾ ਤਾਮਸ੍ਯਧਮਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਖਲਭਾਵਧਰਾ ਯਤਃ
ਜੋ ਭਗਤੀ ਤਾਮਸੀ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੰਦ ਮਨ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਤਾਮਸੀ ਮਧ੍ਯਮਾ ਤੁ ਸਾ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਾਮਸੀ ਭਗਤੀ ਨਾਰਾਇਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਵੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੱਧਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।