ਨ ਤ੍ਵੇਵ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਸ੍ਯ ਦਿਨੇ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇ ऽਨ੍ਨਨਿषੇਵਣਂ ਹਿ
ਪਰ ਮੈਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਆਹੂਯ ਜਨਨੀਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਂਧ੍ਯਾਵਲੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਸ਼ੁਭ ਸੰਧਿਆਵਲੀ, ਨੂੰ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ।
ਪਾਲਯਨ੍ਤੀਂ ਧਰਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪਾਦਵਿਨ੍ਯਾਸਵਿਕ੍ਰਮੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਾ ਮੋਹਿਨੀ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਵੀ ਸੁਣੇ।
ਭੋਜਨਾਯ ਸ੍ਥਿਤਾਮੇਨਾਂ ਨृਪਸ੍ਯ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਵਿਧੀਯਤਾਮੇਵਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਚੋਭਯੋਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਰ ਲਓ, ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਮੋਹਿਨੀਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਤਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨਾਸ੍ਵਾਦਯਤਿ ਪਾਪਾਨ੍ਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਆਉਣ 'ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਚੱਖਦਾ।
ਸਦਾ ਭਵਤਿ ਯਾ ਨਾਰੀ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਚਨਕਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਨਾਰੀ ਜਿਸਦਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪਤੀ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਤੇ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਨੇਨ ਪੁਰਾ ਦੇਵਿ ਤਵ ਦਤ੍ਤਃ ਕਰੋ ਗਿਰੌ
ਜੇਕਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦਿੱਤਾ ਸੀ,
ਯਦ੍ਦੇਯਂ ਤਦ੍ਦਦਾਤ੍ਯੇष ਹ੍ਯਦੇਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸ੍ਵ ਮਾ
ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵੇਗਾ; ਪਰ ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਨਾ ਮੰਗ।
ਨ ਭੁਕ੍ਤਂ ਯੇਨ ਸੁਭਗੇ ਸ਼ੈਸ਼ਵੇ ऽਪਿ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਉਸਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਕਾਮਂ ਵਰਯ ਵਾਮੋਰੁਵਰਮਨ੍ਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।
ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਦਿ ਮਾਂ ਦੇਵਿ ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦਵਿਰੋਹਿਣੀਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਧਰਮਾਂਗਦ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ,
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਸਮੇਤਂ ਹਿ ਸਸਰਿਦ੍ਵਨਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਭਰ੍ਤੁਰਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪ੍ਰਸੀਦ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ ਜਾ।
ਅਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਪਾਪਾ ਸਾ ਨਾਰੀ ਨਿਰਯੇ ਵਸੇਤ੍
ਜੋ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸੂਕਰੀਂ ਯੋਨਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਾਣ੍ਡਾਲੀਂ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਸੂਰ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਵਾਰਿਤਾਸਿ ਵਾਮੋਰੁ ਸਖੀਭਾਵੇਨ ਸੁਂਦਰਿ
ਤੇਰੇ ਨੂੰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਖਿਸਂਸ੍ਥਾਯਾਸ੍ਤਵ ਪਦ੍ਮਨਿਭਾਨਨੇ
ਕੰਵਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਹਾਲਤ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ?
ਉਵਾਚ ਕਨਕਾਭਾਂ ਤਾਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਖਿਆ।
ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਯ੍ਯਤ੍ਤੁ ਗੀਯਤੇ ਨਾਰਦਾਦਿਭਿਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾਰਦ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਪਰਂ ਦੇਵਿ ਮਰਣਾਦਧਿਕਂ ਤਵ
ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਕਸ੍ਯੇष੍ਟਮਾਤ੍ਮਹਨਨਂ ਕਸ੍ਯੇष੍ਟਂ ਵਿषਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕੌਣ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਿਂਹਾਭਿਗਮਨਂ ਸਮੁਦ੍ਰਤਰਣਂ ਤਥਾ
ਬਾਘਾਂ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਣਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਵੀ,
ਅਪਥ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਲੋਕੇ ਤਥਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣਾ, ਜਾਂ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣਾ,
ਛੇਦਨਂ ਤृਣਕਾष੍ਠਾਨਾਂ ਲੋष੍ਟਾਨਾਮਵਮਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍
ਘਾਹ ਤੇ ਲੱਕੜ ਕੱਟਣਾ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੱਲੇ ਕੁਟਣਾ,
ਦੈਵਾਵਿष੍ਟੋ ਵਰਾਰੋਹੇ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਹਰ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਰਕਾਰ੍ਹੇ ਨਰੋ ਦੇਵਿ ਕਰੋਤ੍ਯਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮ ਤਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਰਕ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਦੇਵੀ, ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਦृਸ਼ੇਨ ਹਿ ਭਾਵੇਨ ਯੋਨੌ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਜਿਸ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਔਰਤ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਬੀਜ ਛੱਡਦਾ ਹੈ,