ਧਿਕ੍ਕृਤੋ ऽਪਿ ਜਨੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ।
ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਵਰਮੇਵਾਤ੍ਰ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ—ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ।
ਵ੍ਰਜਦ੍ਭਿਰ੍ਮਨੁਜੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਨਿਰਯਸ੍ਯਾਤਿਦੁਃਖਿਤੈਃ
ਰਸਤੇ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਰਕ ਦੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—
ਜਨੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਯਿ ਭੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਤਾਃ ਸੁਤ
ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਮੈਂ ਖਾਵਾਂ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਮਰ੍ਥੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਹਰ੍षਂ ਸਂਜਨਯੇਦ੍ਭੁਵਿ
ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਤਨ੍ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਯਾਚਿਤੋ ऽਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਉਹ ਮੈਂ ਮੋਹਨੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮੰਗਣ।
ਆਕਾਸ਼ਭਾਸਾ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦੇਵ ਵਰਾਸਿਨਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਲਵੇ।
ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦੇਤਿ ਮਨ੍ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਸ ਕਥਂ ਭੋਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਸ਼ਯੇ ਸ੍ਵਕृਤਂ ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਕਿਵੇਂ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਖੁਦ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਿਰਮਤਿ ਤਦਪਿ ਨ ਚੇਤੋ ਮਾਮਕਮਿਤਿ ਮੋਹਿਨੀਹੇਤੋਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਮਨ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤ੍ਵੇਵ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਸ੍ਯ ਦਿਨੇ ਸੁਪੁਣ੍ਯੇ ऽਨ੍ਨਨਿषੇਵਣਂ ਹਿ
ਪਰ ਮੈਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਆਹੂਯ ਜਨਨੀਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਂਧ੍ਯਾਵਲੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਸ਼ੁਭ ਸੰਧਿਆਵਲੀ, ਨੂੰ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ।
ਪਾਲਯਨ੍ਤੀਂ ਧਰਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪਾਦਵਿਨ੍ਯਾਸਵਿਕ੍ਰਮੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਾ ਮੋਹਿਨੀ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਵੀ ਸੁਣੇ।
ਭੋਜਨਾਯ ਸ੍ਥਿਤਾਮੇਨਾਂ ਨृਪਸ੍ਯ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਵਿਧੀਯਤਾਮੇਵਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਚੋਭਯੋਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਰ ਲਓ, ਤਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਮੋਹਿਨੀਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੁਤਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨਾਸ੍ਵਾਦਯਤਿ ਪਾਪਾਨ੍ਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਆਉਣ 'ਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਚੱਖਦਾ।
ਸਦਾ ਭਵਤਿ ਯਾ ਨਾਰੀ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਚਨਕਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਨਾਰੀ ਜਿਸਦਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪਤੀ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਤੇ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਨੇਨ ਪੁਰਾ ਦੇਵਿ ਤਵ ਦਤ੍ਤਃ ਕਰੋ ਗਿਰੌ
ਜੇਕਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਦਿੱਤਾ ਸੀ,
ਯਦ੍ਦੇਯਂ ਤਦ੍ਦਦਾਤ੍ਯੇष ਹ੍ਯਦੇਯਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸ੍ਵ ਮਾ
ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵੇਗਾ; ਪਰ ਜੋ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਨਾ ਮੰਗ।
ਨ ਭੁਕ੍ਤਂ ਯੇਨ ਸੁਭਗੇ ਸ਼ੈਸ਼ਵੇ ऽਪਿ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਉਸਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਦੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਕਾਮਂ ਵਰਯ ਵਾਮੋਰੁਵਰਮਨ੍ਯਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।
ਮਨ੍ਯਸੇ ਯਦਿ ਮਾਂ ਦੇਵਿ ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦਵਿਰੋਹਿਣੀਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਧਰਮਾਂਗਦ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ,
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਸਮੇਤਂ ਹਿ ਸਸਰਿਦ੍ਵਨਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਭਰ੍ਤੁਰਰ੍ਥੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪ੍ਰਸੀਦ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ ਜਾ।
ਅਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰਯੇਤ੍ਪਾਪਾ ਸਾ ਨਾਰੀ ਨਿਰਯੇ ਵਸੇਤ੍
ਜੋ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸੂਕਰੀਂ ਯੋਨਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਾਣ੍ਡਾਲੀਂ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਸੂਰ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਵਾਰਿਤਾਸਿ ਵਾਮੋਰੁ ਸਖੀਭਾਵੇਨ ਸੁਂਦਰਿ
ਤੇਰੇ ਨੂੰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਖਿਸਂਸ੍ਥਾਯਾਸ੍ਤਵ ਪਦ੍ਮਨਿਭਾਨਨੇ
ਕੰਵਰ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਹਾਲਤ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ?