ਏਤਦ੍ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦੇਨੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮੋਹਿਨੀ
ਧਰਮਾਂਗਦ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੋਹਿਨੀ—
ਯਤ੍ਰ ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦਃ ਸ਼ੇਤੇ ਮृਤਕਲ੍ਪੋ ਰਵਿਪ੍ਰਭਃ
ਜਿੱਥੇ ਰੁਕਮਾਂਗਦ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਪਿਆ ਹੈ—
ਦੀਪਰਤ੍ਨੈਃ ਸੁਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇ ਵਿਦ੍ਰੁਮੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਿਤੇ ਵਰੇ
ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਪ-ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਮੂੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵਧੀਆ ਕਮਰਾ—
ਦੀਰ੍ਘਵਿਸ੍ਤਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਹ੍ਯਨੌਪਮ੍ਯੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਲੰਬਾ ਤੇ ਚੌੜਾ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ—
ਤਾਤੈषਾ ਜਨਨੀ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਵਦਤ੍ਯਨृਤੀ ਤ੍ਵਿਤਿ
ਪਿਤਾ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਝੂਠਾ ਹੈਂ।'
ਸਕੋषਰਤ੍ਨਨਿਚਯੇ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਯੁਤੇ
ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਦੇਹਿ ਸਕਲਂ ਹ੍ਯਸ੍ਯੈ ਯਤ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੇ ਦੇ।
ਦੇਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਪਦਂ ਦੇਵ੍ਯੈ ਜਿਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਦੇ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਪੁਰੰਦਰ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਪਸਾ ਤੋष੍ਯ ਪਦ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਕੇ ਪਦਮਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਵਾਪਿ ਪਰੇ ਪਦੇ ਵਾ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਜਿਤ੍ਵਾ ਨਰਦੇਵਦਾਨਵਾਨ੍
ਚਾਹੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਹਸ੍ਤੇ ਹਿ ਪਾਪਸ੍ਯ ਦਿਵਾਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤੇਰ੍ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਕਰਃ ਸੁਭੁਕ੍ਤਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਪਾਪ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਜਿਹੜਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਗ ਕੇ ਰਹਾਂਗਾ।
ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਦਸ੍ਵ ਦੇਵ੍ਯੈ ਮਜ੍ਜੀਵਿਤਂ ਮਜ੍ਜਨਨੀਭਵਂ ਵਾ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਵੋ—ਚਾਹੇ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਹੋਵੇ।
ਵਿਰਾਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗੁਣੈਰ੍ਨृਪੌਘਾਨ੍ਕਰੈਰਿਵਾਤ੍ਮਪ੍ਰਭਵੈਃ ਖਸ਼ੋਭੈਃ
ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਰਣਾਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਂਮਾਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਮਲਂ ਯਸ਼ਃ ਸ੍ਵਂ ਕਥਂ ਸੁਖੀ ਸ੍ਯਾਂ ਨृਪਤੇ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਆਪਣੀ ਨਿਰਮਲ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸਬਰ ਵਾਲਾ ਰਹਿ ਸਕਾਂਗਾ?
ਗਤੋ ਵਾ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਕਥਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਵੀ ਗਿਆ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਖਾਂ ਸਕਾਂਗਾ?
ਭੂਯੋ ਭੂਯੋ ਵਦਤਿ ਮਾਂ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਸ਼੍ਚ ਸੁਬਾਲਿਸ਼ਾ
ਮੂਰਖ ਤੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਬੱਚੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—
ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵਂ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭੋਜਨਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਨ, ਖਾਣਾ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਨੈਵ ਕਰ੍ਤਾਹਂ ਭੋਜਨਂ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਫਿਰ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ।
ਦੁਨ੍ਦੁਭੀ ਕੁਰ੍ਵਤੀ ਨਾਦਂ ਸਾ ਕਥਂ ਵਿਤਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਡੁੰਨੂਬੀ ਜਦੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਝੂਠੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਪੇਯਂ ਚੈਵ ਪੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਿਂ ਜੀਵੇਚ੍ਛਰਦਃ ਸ਼ਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਪੀ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਪੀਣਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੇ।
ਧਿਕ੍ਕृਤੋ ऽਪਿ ਜਨੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ।
ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਵਰਮੇਵਾਤ੍ਰ ਨ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ—ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ।
ਵ੍ਰਜਦ੍ਭਿਰ੍ਮਨੁਜੈਰ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਨਿਰਯਸ੍ਯਾਤਿਦੁਃਖਿਤੈਃ
ਰਸਤੇ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਰਕ ਦੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ—
ਜਨੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਯਿ ਭੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਤਾਃ ਸੁਤ
ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਮੈਂ ਖਾਵਾਂ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਮਰ੍ਥੋ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਹਰ੍षਂ ਸਂਜਨਯੇਦ੍ਭੁਵਿ
ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਤਨ੍ਨ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਯਾਚਿਤੋ ऽਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਉਹ ਮੈਂ ਮੋਹਨੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮੰਗਣ।
ਆਕਾਸ਼ਭਾਸਾ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦੇਵ ਵਰਾਸਿਨਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਲਵੇ।
ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦੇਤਿ ਮਨ੍ਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਸ ਕਥਂ ਭੋਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਸ਼ਯੇ ਸ੍ਵਕृਤਂ ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਕਿਵੇਂ, ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਖੁਦ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਵਿਰਮਤਿ ਤਦਪਿ ਨ ਚੇਤੋ ਮਾਮਕਮਿਤਿ ਮੋਹਿਨੀਹੇਤੋਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਮਨ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ।