ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦੋ ਧਰ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਃ ਰੁਕ੍ਮਾਗਦਸੁਤਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਧਰਮਾਂਗਦ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ,
ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਨਨਾਮ ਵਿਹਿਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਮੁੜ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਰਸਾ ਮਾਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਰਾਜਨ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋੜੇ ਹੱਥ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਏਤੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਹਿਤਾ ਕ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਧੁਨਾ
ਮਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈਂ?
ਪਿਤਾ ਤਵਾਨृਤੀ ਪੁਤ੍ਰ ਕਰੋ ਯੇਨ ਵृਥਾ ਕृਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਧ੍ਵਜਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਙ੍ਕਿਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕਨਕਾਙ੍ਗਦਃ
ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਝੰਡਾ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦੇਨ ਤੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਨ ਚਾਹਂ ਵਸ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਮਾ ਕੋਪਂ ਕੁਰੁ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤਸ੍ਵ ਪਿਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮਾਂ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ।
ਕृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਃ ਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯਤ੍ਰ ਸੁਰਾਧਿਪਃ
ਵਿਆਹ ਹੋ ਚੁਕਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਿਵ ਸਾਖੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਾਜ਼ਰ ਸੀ।
ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਮੇ ਦੇਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ।
ਯੇਨ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦ੍ਧਾਨਿਰ੍ਨ ਯਾਚੇ ਤਨ੍ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ।
ਤਨ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮੈਂ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਯਾਚਿਤਃ ਸੁਖਹੇਤੋਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਸੁਖ ਲਈ ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤਃ ਸੋ ऽਦ੍ਯਾਨृਤੇ ਘੋਰੇ ਸੁਰਾਪਾਨਸਮੇ ਵਿਭੁਃ
ਅੱਜ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਡਰਾਉਣੇ ਝੂਠ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਯਂ ਜਨਕਂ ਤਵਾਧਮਂ ਨੈਵ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਮੇ ਭਵਿਤਾ ਹਿ ਤੇਨ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਟੀਆ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ; ਉਸ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ।
ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਤਾਤੋ ਮੇ ਨ ਭਵੇਦਨृਤੀ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਮੇ ਨਾਨृਤਂ ਦੇਵਿ ਪੂਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂ ਕਦਾਚਨ
ਹੇ ਮਹਿਲਾ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।
ਯਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਲੋਕਾਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਚਾਈ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਿਜृਂਭਤੇ ਯਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਵਿਚ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਰੁਤਂ ਭੂਪਤੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧੇ ਕਥਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੋਲ, ਜੇ ਸੁਣੇ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨ ਲਵਾਂ?
ਏਤਦ੍ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦੇਨੋਕ੍ਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮੋਹਿਨੀ
ਧਰਮਾਂਗਦ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੋਹਿਨੀ—
ਯਤ੍ਰ ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦਃ ਸ਼ੇਤੇ ਮृਤਕਲ੍ਪੋ ਰਵਿਪ੍ਰਭਃ
ਜਿੱਥੇ ਰੁਕਮਾਂਗਦ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਪਿਆ ਹੈ—
ਦੀਪਰਤ੍ਨੈਃ ਸੁਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇ ਵਿਦ੍ਰੁਮੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਿਤੇ ਵਰੇ
ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਪ-ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਮੂੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵਧੀਆ ਕਮਰਾ—
ਦੀਰ੍ਘਵਿਸ੍ਤਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਹ੍ਯਨੌਪਮ੍ਯੇ ਮਨੋਹਰੇ
ਲੰਬਾ ਤੇ ਚੌੜਾ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣ—
ਤਾਤੈषਾ ਜਨਨੀ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਵਦਤ੍ਯਨृਤੀ ਤ੍ਵਿਤਿ
ਪਿਤਾ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਝੂਠਾ ਹੈਂ।'
ਸਕੋषਰਤ੍ਨਨਿਚਯੇ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਯੁਤੇ
ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਦੇਹਿ ਸਕਲਂ ਹ੍ਯਸ੍ਯੈ ਯਤ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਾਵਿਤਂ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੇ ਦੇ।
ਦੇਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਪਦਂ ਦੇਵ੍ਯੈ ਜਿਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਦੇ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਪੁਰੰਦਰ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਪਸਾ ਤੋष੍ਯ ਪਦ੍ਮਜਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਕੇ ਪਦਮਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ ਵਾਪਿ ਪਰੇ ਪਦੇ ਵਾ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਜਿਤ੍ਵਾ ਨਰਦੇਵਦਾਨਵਾਨ੍
ਚਾਹੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ।