ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵੈष੍ਣਵਵ੍ਰਤਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਪੰਡਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ,
ਅਸਂਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯੇ ਦਦ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ
ਜੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬਿਨਾ ਜਾਂਚੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੇਣ,
ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਵਾਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ, ਦੈਤ ਹੋਵੇ, ਗੰਧਰਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ ਹੋਵੇ,
ਹਰਿਰ੍ਵਾਪਿ ਹਰੋ ਵਾਪਿ ਮੋਹਿਨੀਜਨਕੋ ऽਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਹਰੀ ਹੋਵੇ, ਹਰਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ,
ਯੋ ਹਿ ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦੋ ਰਾਜਾ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਭੂਤਲੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇਓ, ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਰਚਾ ਹੈ।
ਦ੍ਯੁਪਤੇਃ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਤੇਜੋ ਹਿਮਵਾਨ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਵੀ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਨ ਤ੍ਯਜੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵ੍ਰਤਮੇਕਾਦਸ਼ੀਦਿਨੇ
ਪਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਉਹ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ।
ਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਪਰੇषੁ ਵਾਪਿ ਯੇ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਰੁਕ੍ਮਵਿਭੂषਣਸ੍ਯ
ਪਿੰਡਾਂ, ਦੇਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਜਿਹੜੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—
ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ ਸਰ੍ਵਮਖਪ੍ਰਧਾਨੇ ਪਾਪਾਪਹੇ ਧਰ੍ਮਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨੇ ਚ
ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—
ਏਂਵਵਿਧੇ ਪ੍ਰੋਦ੍ਗਤ ਏਵ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਿ ਭੋਕ੍ਤਾ ਵृਜਿਨਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤ੍ਤਾ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਪਾਪ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ—
ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਜਤੁਰ੍ਨਿਕृਨ੍ਤਤਿ ਪ੍ਰਾਣਭਯਾਚ੍ਚ ਪਾਪਾਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੀਰਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਖੁਦ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ।
ਵृਥਾ ਹਿ ਸੂਤਾ ਮਮ ਸਾ ਜਨਿਤ੍ਰੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦ੍ਵਿਜਪਿਤृਦੇਵਾਃ
ਉਹ ਮਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਬਣੀ; ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਤੇਨ ਜਾਤੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ ਹਿ ਦਦਾਤਿ ਹਰ੍षਂ ਰਿਪੁਸੁਂਦਰੀਣਾਮ੍
ਉਸ ਮੰਦ-ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ?
ਨ ਮਨ੍ਯਤੇ ਵੇਦਪੁਰਾਣਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨਨ੍ਤੇ ਪੁਰੀਂ ਯਾਤਿ ਦਿਨੇਸ਼ਸੂਨੋਃ
ਉਹ ਨਾ ਵੇਦ, ਨਾ ਪੁਰਾਣ, ਨਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾ ਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਚ ਤਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਨ ਚਾਪਿ ਸਨ੍ਤਃ ਸ੍ਮृਤਯੋ ਨ ਚ ਸ੍ਯੁਃ
ਨਾ ਵੇਦ ਹਨ, ਨਾ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਨਾ ਉਹ ਪੁਰਾਣ, ਨਾ ਹੀ ਸੰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇਨ ਤੇਨਾਪਿ ਨ ਚਾਸ੍ਤਿ ਤृਪ੍ਤਿਃ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਚੀਰ੍ਣੇਨ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ ਤੁ
ਉਸ ਸ੍ਰਾਧ ਨਾਲ ਵੀ ਕੋਈ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਪਿਤਾ ਲਈ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਰਤੇਨ ਯਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪਦਪ੍ਰਦੇਨ ਸਾਕਂ ਕ੍ਸ਼ਯਾਹੇਨ ਵਦਨ੍ਤੁ ਮੂਢਾਃ
ਮੂਰਖ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਵ੍ਰਤ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਪਰ੍ਯਭਾषਤ੍
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਧਰ੍ਮਬਾਹ੍ਯੋ ਹਿ ਪੁਰੁषਃ ਪਾਂਸ਼ੁਨਾ ਤੁਲ੍ਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਮਮਾਰ੍ਪਿਤਃ ਪਾਣਿਰ੍ਵਰਾਯ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਤੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਪਤੀ ਵਾਸਤੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਤਦਾ ਯਾਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਮਯਾ ਤਵ
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਉਪਧਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਕਂ ਬਾਹੁਂ ਨ ਤੇ ਯੁਧਿ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਹੀ ਆਪਣਾ ਤਕੀਆ ਬਣਾਵਾਂਗੀ, ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ।
ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੇष੍ਵਪਿ ਨ ਦृਸ਼੍ਯੇਤ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਧਰ੍ਮਲੋਪਕਃ
ਪਰਦੇਸੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਹ੍ਯੁਦਤਿष੍ਠਤ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਔਰਤ ਤੁਰੰਤ ਉਠ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਤਨ੍ਵੀ ਭੂਸੁਰੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਨਾਜੁਕ ਜਿਹੀ ਔਰਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਰ ਪਈ।
ਵਰਂ ਨੀਲਾਂਬਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਨਾਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਚ੍ਯੁਤਸ੍ਯ ਹਿ
ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲੋਂ ਨੀਲਾ ਕੱਪੜਾ ਛੂਹਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਗੌਤਮਾਦਿਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਗृਹਾਦ੍ਬ੍ਰਹਿਃ
ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਇਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਮਾਨਸੋਦ੍ਭਵਾ
ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਬੋਲ ਚੀਕਦੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਤੋਂ ਜੰਮੀ ਸੀ, ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਟਿਤ੍ਵਾ ਸਕਲਾਮੁਰ੍ਵੀਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਭੂषਣਃ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰ ਕੇ, ਧਰਮ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਆ ਗਿਆ।
ਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ऽਸੌ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪਿਤृਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਹ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚੀ।