ਨ ਚਾਨ੍ਯਦ੍ਰੋਚਤੇ ਰਾਜਨ੍ਵਿਨਾ ਵੈ ਭੋਜਨਂ ਤਵ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਨ ਚ ਵੇਦੇषੁ ਦृष੍ਟੋ ऽਯਮੁਪਵਾਸੋ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਵੇਦਬਾਹ੍ਯ ਕਥਂ ਧਰ੍ਮਂ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚਰਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਉਵਾਚ ਮਾਨਸੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਭੂਪਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾ ਵੇਦਃ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਵੇਦੋ ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਯਜਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵੇਦ ਤੋਂ ਹਨ; ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਵੀ ਵੇਦ ਹੀ ਹਨ।
ਪੁਰਾਣਪੁਂਰੁषਾਜ੍ਜਾਤਂ ਯਥੇਦਂ ਜਗਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਅਜਬ ਸੰਸਾਰ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਆਦਿ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਣਿਆ—
ਵੇਦਾਰ੍ਥਾਦਧਿਕਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੁਰਾਣਾਰ੍ਥਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਬਿਭੇਤ੍ਯਲ੍ਪਸ਼੍ਰੁਤਾਦ੍ਵੇਦੋ ਮਾਮਯਂ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਵੇਦ ਘੱਟ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਿਥਿਵृਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯੋ ਵਾਪਿ ਪਰ੍ਵਗ੍ਰਹਵਿਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਤਿਥੀਆਂ ਦਾ ਵੱਧ-ਘੱਟ ਜਾਂ ਪਰਵਾਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਗਣਨਾ—
ਯਨ੍ਨ ਦृष੍ਟਂ ਹਿ ਵੇਦੇषੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਸ੍ਮृਤੌ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਹਤ੍ਯਾਯਾਮਾਤੁਰਸ੍ਯੌषਧਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਜੋ ਕਤਲ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਬੀਮਾਰ ਲਈ ਦਵਾਈ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ।
ਯਦ੍ਵੇਦੈਰ੍ਗੀਯਤੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਉਪਾਙ੍ਗੈਰ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਗੀਯਤੇ
ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਭ੍ਰੂ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਰਟਨ੍ਤੀਹ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਭੂਯੋ ਭੂਯੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਪਦੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਪੁਰਾਣਮਨ੍ਯਥਾ ਮਤ੍ਵਾ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝੇ, ਉਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਪਿਤਰਂ ਕੋ ਨ ਵਨ੍ਦੇਤ ਮਾਤਰਂ ਕੋ ਨ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਕੌਣ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਕੌਣ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਕੋ ਹਿ ਦੂषਯਤੇ ਵੇਦਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕੋ ਨਿਪਾਤਯੇਤ੍
ਕੌਣ ਵੇਦ ਨੂੰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰੇਗਾ? ਕੌਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਿਵਾੜੇਗਾ?
ਕੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਦਾਰਾਨ੍ ਹਿ ਕੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਕੌਣ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਵੇਗਾ? ਕੌਣ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਵੇਗਾ?
ਯਦ੍ਭੋਜਨੇਨਾਤ੍ਮਨਿਪਾਤਕਾਰਿਣਾ ਯਮਸ੍ਯ ਰਵਾਤੇषੁ ਚਿਰਂ ਸੁਲੋਚਨੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਖਾਣਾ ਖਾਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਯੁਕ੍ਤੋ ऽਯਂ ਰਾਜਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਭੋਜਨਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਰਾਜਾ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਖਾਣਾ ਖਾਏ।
ਗੌਤਮਾਦੀਨ੍ਸਮਾਹੂਯ ਮੋਹਿਨੀਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਾਨਯਤ
ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇ ਪਾਸ ਲੈ ਆਓ।
ਮੋਹਿਨੀ ਸਹਿਤਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਵਨ੍ਦੇ ਕਾਰ੍ਯਤਤ੍ਪਰਾ
ਮੋਹਿਨੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ।
ਆਸਨੇषੁ ਮਹੀਪਾਲ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸਮਪ੍ਰਭਾਃ
ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਉੱਤੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਯਂ ਸਮਾਗਤਾ ਦੇਵਿ ਨਾਨਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਦੇਵੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਤਚ੍ਛਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਮੋਹਿਨੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤਾ
ਮੋਹਿਨੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ।
ਸਂਦੇਹਸ੍ਤੁ ਜਡੌ ਹ੍ਯੇष ਸ੍ਵਲ੍ਪੋ ਵਾ ਸ੍ਵਮਤਿਰ੍ਯਥਾ
ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਮੂੜ੍ਹ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਾਧਾਰਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਅੰਨ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਕਨ੍ਧੁਮਾਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹੁਤਂ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਂ ਹਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਕਰਕੰਦ ਦੇ ਫਲ ਜਾਂ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਾ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਭੇਟ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਪੀਲਿਕਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾ ਮੁਖੇਨਾਦਾਯ ਤਣ੍ਡੁਲਮ੍
ਭੁੱਖੀ ਪੀਪੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਾਣਾ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਅਯਂ ਖਾਦਤਿ ਨਾਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹਰਿਵਾਸਰੇ
ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਵਿਧਾਵਾਨਾਂ ਯਤੀਨਾਂ ਚ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਵ੍ਰਤਸੇਵਨਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣਾ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।