ਪੂਰ੍ਣਤਾ ਯੇਨ ਭਵਤਗਿ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਵ੍ਰਤੀ षਡ੍ਰਸੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਭੋਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇ
ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਨਕਤ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ।
ਅਮਾਂਸਾਸ਼ੀਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਤੁ ਗਾਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਜੋ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਹੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਫਲਾਨਾਂ ਨਿਯਮੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਫਲਦਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਫਲਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਫਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਯਮੇ ਸ਼ਾਲੀਂਸ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਧਾਨ੍ਯਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਅਨਾਜ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ, ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਤ੍ਰਭੋਜੀ ਨਰੋਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਾਜਨਂ ਘृਤਸਂਯੁਤਮ੍
ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਘੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਭਾਂਡਾ ਦੇਵੇ।
ਦਂਪਤ੍ਯੋਰ੍ਭੋਜਨਂ ਕਾਰ੍ਯਮੁਭਯੋਃ ਸ਼ਯਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਪਲੰਗ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਨੇ ਹਯਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਿਃਸ੍ਨੇਹੇ ਘृਤਸਕ੍ਤੁਕਾਨ੍
ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਮੇਂ, ਘੋੜਾ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਤੇਲ ਰਹਿਤ ਮਿਠਾਈਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਪਾਨਹੌ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਪਾਦਤ੍ਰਾਣਵਿਵਰ੍ਜਨੇ
ਜੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ ਤਾਂ ਚਪਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਮਿषਸ੍ਯ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗੇ ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਕਪਿਲਾਂ ਦਦੇਤ੍
ਮਾਸ ਛੱਡਣ 'ਤੇ, ਬੱਚਾ ਸਮੇਤ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਤਥਾ ਤਾਮ੍ਰਂ ਸਘृਤਂ ਦੀਪਕਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਹ ਸੋਨਾ, ਤਾਮਬਾ ਅਤੇ ਘੀ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਪ੍ਰੀਤਮ।
ਏਕਾਨ੍ਤਰੋਪਵਾਸੀ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਪਾਹ ਦੇ ਕਪੜੇ ਦੇਵੇ।
षਡ੍ਰਰਾਤ੍ਰਾਦ੍ਯੁਪਵਾਸੇषੁ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਛਤ੍ਰਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਉਪਵਾਸ 'ਤੇ, ਛਤਰੀ ਸਮੇਤ ਪਲਕੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਜਾਵਿਕਂ ਤ੍ਵੇਕਭਕ੍ਤੇ ਫਲਾਹਾਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੱਕਰੀ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇਵੇ।
ਰਸਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਯਾਗੇ ऽਨੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਪਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਰਸ ਛੱਡਣ 'ਤੇ ਜਾਂ ਜੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਾ ਦੱਸਿਆ ਹੋਵੇ,
ਯਥੋਕ੍ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਨੇ ਤੁ ਯਥੋਕ੍ਤਾਕਰਣੇ ऽਪਿ ਵਾ
ਜੇ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ,
ਵृਥਾ ਵਿਪ੍ਰਵਚੋ ਯਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਯਤੇ ਮਨੁਜਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਸਮਝੇ, ਹੇ ਸ਼ੁਭੇ,
ਵ੍ਰਤਵੈਕਲ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁष੍ਠੀ ਚਾਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਵਰਤ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਕੁੜ੍ਹਾ ਜਾਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋ ਲਙ੍ਘਯੇਤ੍ਸੁਭ੍ਰੁ ਵਚੋ ਹਿ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋਭਿਕਾਮੋ ਮਨੁਜਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍
ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਭ੍ਰੂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰੇਗਾ?
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਂ ਤੁਭ੍ਯਮਨਨ੍ਯਵਾਚ੍ਯਂ ਫਲਪ੍ਰਦਂ ਮਾਧਵਤੁष੍ਟਿਹੇਤੁਮ੍
ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸ, ਇਹ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਦਿਕਰਣਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਨੋਕ੍ਤਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਤੇ ਵੀ ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਦਾਨਂ ਹਿ ਪਾਲਨਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤृਤੀਯਂ ਭੂਭੁਜਾਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਦਾਨ, ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਯੁੱਧ — ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ।
ਯਤ੍ਰੋਪਵਾਸਕਰਣਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਵਸਾਧਾਧਿਪ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੋ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ,
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਰੁਕ੍ਮਭੂषਣਃ
ਜਦੋਂ ਮੋਹਿਨੀ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ,
ਆਹੂਤਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਰਾਜਾਨਂ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਹ, ਬੁਲਾਉਣ 'ਤੇ, ਉਸੀ ਵੇਲੇ ਦਾਨੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ।
ਸਂਘृष੍ਟਂ ਹਿ ਕੁਚਾਗ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਰ੍ਣਕੁਂਭਨਿਭੇਨ ਹਿ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਵਰਗੇ ਸਿਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਏ,
ਕृਤਾਂ ਜਲਿਪੁਟਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨਮਿਤਕਨ੍ਧਰਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਲ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਲਈ ਪਿਆਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਵ ਵਾਕ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਕਾਨ੍ਤ ਦੁਃਸਾਪਤ੍ਨ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਚਨ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਤਥਾ ਤਥਾ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਵਧਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।