ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਮਾਂਸਂ ਨ ਭੁਞ੍ਜੀਤ ਨ ਕੌਰ੍ਮਂ ਨਾਪਿ ਹਾਰਿਣਮ੍
ਮਛੀ, ਮਾਸ, ਕਛੂਆ ਜਾਂ ਹਿਰਨ ਦਾ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਘ੍ਨਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵ੍ਰਤਧਰਸ੍ਯ ਹਿ
ਕārtਿਕ ਮਹੀਨਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਵਰਤ ਰੱਖੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕārtਿਕ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਦੀ ਦਿਖਿਆ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਸ਼ੁਯੋਨਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਯਾ ਰਹਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਿਖਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥੇ ਹਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੀਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੀਰਥ ਤੇ ਕārtਿਕ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਕੁਂਭਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਹਰਿਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਸ਼ੁਭ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਭ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਵਾਹਾ ਯਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਭਿਸਰੋਰੁਹੇ
ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਮਲ ਨਾਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਵਿਆਹ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨੋਤ੍ਤਰਾਯਣੇ ਕਾਲਂ ਲਗ੍ਨਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਨਾਪਿ ਚ
ਉੱਤਰਾਯਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅਤੇ ਲਗਨ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੀ, ਸਮਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਹਿਨਿ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਵ੍ਰਤਸੇਵਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੋਹਿਨੀ, ਮੈਂ ਕārtਿਕ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਹੋ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਤੁਲਂ ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯੋਰਿਤਮ੍
ਵਾਹ, ਕārtਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਹਿਮਾ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਤਾ ਯੇਨ ਭਵਤਗਿ ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਵ੍ਰਤੀ षਡ੍ਰਸੇਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਭੋਜਯੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇ
ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਨਕਤ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ।
ਅਮਾਂਸਾਸ਼ੀਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤ੍ਤੁ ਗਾਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਜੋ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਹੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਫਲਾਨਾਂ ਨਿਯਮੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਫਲਦਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਫਲਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਫਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਾਨ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਯਮੇ ਸ਼ਾਲੀਂਸ੍ਤਤ੍ਤਦ੍ਧਾਨ੍ਯਮਥਾਪਿ ਵਾ
ਅਨਾਜ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ, ਚਾਵਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਅਨਾਜ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਤ੍ਰਭੋਜੀ ਨਰੋਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਾਜਨਂ ਘृਤਸਂਯੁਤਮ੍
ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਘੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਭਾਂਡਾ ਦੇਵੇ।
ਦਂਪਤ੍ਯੋਰ੍ਭੋਜਨਂ ਕਾਰ੍ਯਮੁਭਯੋਃ ਸ਼ਯਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਵਿਆਹੀ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਪਲੰਗ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਨੇ ਹਯਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਿਃਸ੍ਨੇਹੇ ਘृਤਸਕ੍ਤੁਕਾਨ੍
ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਮੇਂ, ਘੋੜਾ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਤੇਲ ਰਹਿਤ ਮਿਠਾਈਆਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਉਪਾਨਹੌ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਪਾਦਤ੍ਰਾਣਵਿਵਰ੍ਜਨੇ
ਜੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਜੁੱਤੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ ਤਾਂ ਚਪਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਮਿषਸ੍ਯ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗੇ ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਕਪਿਲਾਂ ਦਦੇਤ੍
ਮਾਸ ਛੱਡਣ 'ਤੇ, ਬੱਚਾ ਸਮੇਤ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਤਥਾ ਤਾਮ੍ਰਂ ਸਘृਤਂ ਦੀਪਕਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਹ ਸੋਨਾ, ਤਾਮਬਾ ਅਤੇ ਘੀ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਪ੍ਰੀਤਮ।
ਏਕਾਨ੍ਤਰੋਪਵਾਸੀ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੌਮਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਦਿਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਪਾਹ ਦੇ ਕਪੜੇ ਦੇਵੇ।
षਡ੍ਰਰਾਤ੍ਰਾਦ੍ਯੁਪਵਾਸੇषੁ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਛਤ੍ਰਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਉਪਵਾਸ 'ਤੇ, ਛਤਰੀ ਸਮੇਤ ਪਲਕੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਜਾਵਿਕਂ ਤ੍ਵੇਕਭਕ੍ਤੇ ਫਲਾਹਾਰੇ ਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੱਕਰੀ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇਵੇ।
ਰਸਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਯਾਗੇ ऽਨੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਪਿ ਚ
ਸਾਰੇ ਰਸ ਛੱਡਣ 'ਤੇ ਜਾਂ ਜੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਾ ਦੱਸਿਆ ਹੋਵੇ,
ਯਥੋਕ੍ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਨੇ ਤੁ ਯਥੋਕ੍ਤਾਕਰਣੇ ऽਪਿ ਵਾ
ਜੇ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ,
ਵृਥਾ ਵਿਪ੍ਰਵਚੋ ਯਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਯਤੇ ਮਨੁਜਃ ਸ਼ੁਭੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਸਮਝੇ, ਹੇ ਸ਼ੁਭੇ,
ਵ੍ਰਤਵੈਕਲ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁष੍ਠੀ ਚਾਨ੍ਧਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਵਰਤ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਕੁੜ੍ਹਾ ਜਾਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋ ਲਙ੍ਘਯੇਤ੍ਸੁਭ੍ਰੁ ਵਚੋ ਹਿ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋਭਿਕਾਮੋ ਮਨੁਜਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍
ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਭ੍ਰੂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰੇਗਾ?
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਂ ਤੁਭ੍ਯਮਨਨ੍ਯਵਾਚ੍ਯਂ ਫਲਪ੍ਰਦਂ ਮਾਧਵਤੁष੍ਟਿਹੇਤੁਮ੍
ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸ, ਇਹ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।