ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਵਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਸ਼੍ਚ ਮਾ ਮੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਵਸੇਦਿਹ
ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਜਾਂ ਪੰਡਿਤ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੱਸੇ।
ਨਿਰ੍ਵਾਸ੍ਯੌ ਤਾਵੁਭੌ ਪਾਪੌ ਯੋ ਵੈ ਮਦ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਜੋ ਮਦਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪੀ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਜਾਣ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਸੋ ਨ ਮੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਵਕਲਤ੍ਰਂ ਤ੍ਯਜੇਚ੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਨਾ ਰਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਗਰ੍ਭਾਂ ਯੁਵਤੀਂ ਪ੍ਰਸੂਤਾਂ ਦਣ੍ਡ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ ਚਾਸ੍ਮਦੀਯੈਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਗਰਭਵਤੀ ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਜਣੀ ਹੋਈ ਜਵਾਨ ਔਰਤ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ।
ਪਿਤੁਰ੍ਨਨਿਯੋਗਾਦ੍ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਲਯਨ੍ ਹਰਿਵਾਸਰਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹਰਿ ਦਾ ਦਿਨ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਨਾਸੁਖੀ ਨਾਪ੍ਰਜਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਵਾ ਫੁष੍ਠੀ ਮਹੀਪਤੇ
ਮਹੀਪਤਿ, ਕੋਈ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਬੇਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਘਟਦੋਗ੍ਧ੍ਰੀषੁ ਨृਪਤੇ ਤृਪ੍ਤਵਤ੍ਸਾਸੁ ਧੇਨੁषੁ
ਮਹੀਪਤਿ, ਦੁਧ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਗਾਂਵਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਛੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਚੁਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ,
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਯਾਂ ਤੁ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਧਾਨ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨਾਜ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਜਲਦਾਪਾਯੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਚਾਂਬਰੇ ਗृਹੇ
ਜਦੋਂ ਬੱਦਲ ਲੰਘ ਗਏ, ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਸੀ, ਤੇ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ,
ਮਧ੍ਯਪ੍ਰਵਾਹਯੁਕ੍ਤਾਸੁ ਨਿਮ੍ਨਗਾਸੁ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਦਰਿਆ ਵਿਚਕਾਰ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਥਾਂ,
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਧਵਲੇ ਲੋਕੇ ਨਾਤਿਤੀਵ੍ਰੇ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਜਗਤ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ,
ਯਤ੍ਰੋਤ੍ਸੁਕੈਃ ਪ੍ਰਯਾਤੈਸ੍ਤੁ ਭੂਮਿਪਾਲੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦੇ ਸਨ,
ਮੋਹਿਨੀ ਰਮਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕਾਲੇ ਹृਚ੍ਛਯਾਰ੍ਦਿਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੋਹਿਨੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਨੇषੁ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੇषੁ ਨਦੀਨਾਂ ਸਂਗਮੇषੁ ਚ
ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ,
ਮਲਯੇ ਮਨ੍ਦਰੇ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਵਿਬੁਧਾਲਯੇ
ਮਲਯ, ਮੰਦਰ, ਵਿਂਧਿਆ, ਮਹੇਂਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਥਾਨ ਵਿਚ,
ਅਨ੍ਯੇषੁ ਚੈਵ ਰਾਜਾਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਾਨਾਦਿਕੇषੁ ਚ
ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਸਵਰਗ ਆਦਿ ਵਿਚ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ,
ਰਾਜਾਪਿ ਮੋਹਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜਨ੍
ਰਾਜਾ ਵੀ, ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਬੈਠਾ।
ਵ੍ਰਤਂ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼ਤੇ ਤਤ੍ਤੁ ਅਤਿਮੁਗ੍ਧੋ ऽਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਨਹੀਂ ਭੁਲਿਆ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਕੀਡਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਣੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਗਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ,
ਨਿਦ੍ਰਾਛੇਦਕਰੋ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ ਮਾਸਃ ਪੁਣ੍ਯਦਾਯਕਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮਹੀਨਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਛੋੜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਹਿ ਭਵੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਦਯਾ ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਸਮਮ੍
ਕੋਈ ਧਰਮ ਦਇਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਭੂਮ੍ਯਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਦਾਨਂ ਨ ਸੁਖਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਮਮ੍
ਕੋਈ ਦਾਨ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਸੁਖ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸੁਖ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਤਪੋ ऽਨਸ਼ਨਾਦਨ੍ਯਨ੍ਨ ਦਮੇਨ ਸਮਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਕੋਈ ਤਪ ਵ੍ਰਤ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਚੰਗਿਆਈ ਸੰਜਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਮਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਮਂ ਯਸ਼ਃ
ਕੋਈ ਮਿਤਰ ਧਰਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਇਜ਼ਤ ਸਚ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕਸਮਂ ਲੋਕੇ ਪਾਵਨਂ ਕਵਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਅਵ੍ਰਤੋ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮਾਸਂ ਦਾਮੋਦਰਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਵਚਨ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਮਹੀਨੇ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮੋਹਿਨੀਂ ਮੋਹਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਕਥਂ ਸ ਬੁਭੁਜੇ ਵਦ
ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮੋਹੀਨੀ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਰਚ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ?
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਣ੍ਯਤਮੇ ਮਾਸੇ ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਦਾ ਸੀ?