ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧੀਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸਮਸ੍ਤਸਿਦ੍ਧੀਨਾਂ ਜੀਵਨਂ ਭਕ੍ਤਿਰਿष੍ਯਤੇ
ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾਣਿ ਸਾਧਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸਾਧ੍ਯਤੇ ਕਾਮਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਨ੍ਪੁਯਾਤ੍
ਇੱਛਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲਾ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਹੀਨੇਰ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਠ ਤੁष੍ਯਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਹੇ ਮুনি, ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਦਤ੍ਤਾ ਚਾਪ੍ਯਰ੍ਥਨਾਸ਼ਾਯ ਯਤੋਭਕ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਦਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਧਨ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਅਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਦ੍ਧੁਤਂ ਹਵ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮਨਿ ਨ੍ਯਸ੍ਤਹਵ੍ਯਵਤ੍
ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੋ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸੜਨ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਨਾਮ ਜਾਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਤੀਦਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤੇ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਯਦਿ ਭਕ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਤ੍ਯਾਂ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਞਾਃ ਸਂਸਾਰਗਰਲਂ ਹ੍ਯਹੋ
ਅਜਿਹੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ, ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਸਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ੁਤਾ
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ—
ਅਵੇਹਿ ਨਿष੍ਫਲਂ ਬ੍ਰਹਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਦੂਰਤਰੋ ਹਰਿਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਤੇ ਹਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ।
ਮृषਾ ਤੁ ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਕਰ੍ਮ ਤੇषਾਂ ਦੂਰਤਰੋ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਝੂਠਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮੇष੍ਵਭਕ੍ਤਿਮਨਸਾਂ ਤੇषਾਂ ਦੂਰਤਰੋ ਹਰਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਧਰਮਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਪਰਾ ਯੇ ਤੁ ਤੇषਾਂ ਦੂਰਤਰੋ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ।
ਸ ਲੋਹਕਾਰਭਸ੍ਤ੍ਰੇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਪਿ ਨ ਜੀਵਤਿ
ਉਹ ਲੋਹਾਰ ਦੀ ਫੁੱਕੀ ਵਾਂਗ, ਸਾਹ ਤਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਤਾਂ ਹਿ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਨ੍ਦਨਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਸ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਂ ਯਦ੍ਵੈ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।
ਹਰਿਧ੍ਯਾਨਪਰੋਯਸ੍ਤੁ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪੂਜਿਤਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਪਤਿਤੋ ਜ੍ਞੇਯੋ ਯਤਃ ਕਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਃ
ਜੋ ਕਰਮ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤਿਤ ਜਾਣੋ।
ਭ੍ਰष੍ਟੋ ਯਃ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰਾਤ੍ਪਤਿਤਃ ਸੋ ऽਭਿਧੀਯਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰਾਤ੍ਪਤਿਤਂ ਮੂਢਂ ਨ ਪੁਨਾਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ।
ਯਜ੍ਞੋ ਵਾ ਵਿਵਿਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਚਾਰਂਨ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਯਜਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉਚਾਰਣਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਆਚਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਮੋਕ੍ਸ਼ ਆਚਾਰਾਤ੍ਕਿਂ ਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਾਲ ਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ?
ਹਰਿਭਕ੍ਤੇਪਰਿ ਤਥਾ ਨਿਦਾਨਂ ਭਕ੍ਤਿਰਿष੍ਯਤੇ
ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਮਸ੍ਤਲੋਕਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਮਾਤੇਤਿ ਗੀਯਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਧਾਰ੍ਂਮਿਕਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਕ ਲੋਕ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਦृਸ਼ੋ ऽਸ੍ਤ੍ਯਜਨਨ੍ਦਨ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਜਨੰਦਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁष੍ਟੇ ਭਵੇਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।