ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਧ੍ਵਾਨ੍ਤਨਿਸ਼ਾਸੁ ਭੂਪ ਗੁਪ੍ਤਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਨ ਦਸ੍ਯੁ ਭੀਤਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁੱਲੇ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤ੍ਯੋ ਘਟਵਤ੍ਸੁਭੂਰਿਸ਼ੋ ਵਤ੍ਸਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਾਸ਼੍ਚ ਗਾਵਃ
ਗਾਂਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਘੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸੀ।
ਮਾਤੁਃ ਪਯੋਭਿਃ ਸ਼ਿਸ਼ਵਃ ਸੁਪੁष੍ਟਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਯੋਗੈਃ ਪ੍ਰਮਦਾਃ ਸੁਪੁष੍ਟਾਃ
ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਲਦੇ ਸੀ, ਤੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਾਲ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸੀ।
ਸਂਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇ ਹਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇਨ ਜਗਾਮ ਕਾਲਃ ਸੁਖਹੇ ਤੁਭੂਤਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸਮਾਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲੰਘਿਆ।
ਪृਥ੍ਵੀਪਤਿਸ਼੍ਚਾਤਿਵਿਮੋਹਿਤਸ਼੍ਚ ਵਿਮੋਹਿਨੀਚੇष੍ਟਿਤਸੌਖ੍ਯਯੁਕ੍ਤਃ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੋਹਣੀ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਆਈ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਮੁਗ੍ਧਃ ਸੁਰਤੇਨ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਰਞ੍ਚਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਭਚੇष੍ਟਿਤਾਯਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇष੍ਵਿਵ ਸ਼ੀਤਭਾਨੁਰ੍ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਸਂਤਤਸੇਵਨੇਨ
ਉਹ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਤਬ ਸਨ; ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਲਗਾਤਾਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪਿਬਂਸ੍ਤੁ ਪਾਨਂ ਸੁਮਨੋਹਰਂ ਹਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਸ੍ਤੁ ਗੀਤਂ ਸੁਪਦਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਚੇ ਹੋਏ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ ਸੀ।
ਵਿਮਰ੍ਦ੍ਦਮਾਨਸ੍ਤੁ ਕਰੇਣ ਤੁਙ੍ਗੌ ਸੁਖੇਨ ਪੀਨੌ ਪਿਸ਼ਿਤੋਪਰੂਢੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਉੱਚੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮੋਟੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਸਤਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਬਾਏ।
ਵਲਿਤ੍ਰਯਂ ਨਾਤਿਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਂ ਮਨੋਹਰਂ ਲੋਮਸ਼ਰਾਜਿਸ਼ੋਭਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ, ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਭਰੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਨਹੀਦृਸ਼ਂ ਚਾਰੁਤਰਂ ਨਿਤਾਨ੍ਤਂ ਨਿਤਂਬਿਨੀਨਾਂ ਮਨਸੋ ऽਭਿਰਾਮਮ੍
ਸਲੋਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੋਃਕਰਸਨ੍ਨਿਕਾਸ਼ੇ ਜਙ੍ਘੇ ਵਿਲੋਮੇ ਦ੍ਰੁਤਕਾਞ੍ਚਨਾਭੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੋੜੀਆਂ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੀਆਂ ਹਥੀਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਆਪਾਦਸ਼ੀਰ੍षਂ ਕਿਲ ਤਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਸਂਪਸ਼੍ਯਤਚ੍ਚਾਰੁਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰ੍ਯਾਃ
ਪੈਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿਰ ਤੱਕ, ਉਹ ਰੂਪ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਹਾਰਦੀ ਹੈ।
ਅਹੋ ਸੁਤਨ੍ਵੀ ਵਿਪੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣੇਯਂ ਯਾਚਿष੍ਯਤੇ ਯਚ੍ਚ ਤਦੇਵ ਦੇਯਮ੍
ਹਾ, ਇਹ ਪਤਲੀ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ — ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਮੰਗੇ, ਉਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਦੇਯਮਦੇਯਮਨ੍ਯੈਰ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚਾਸ੍ਯਾ ਯਦਿ ਵਾਪ੍ਯਦੇਯਮ੍
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਦੇ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚੇਦਂ ਨ ਵਿਚਾਰਯਿष੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਨਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਦੇਯਮਸ੍ਯਾਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਸੋਚਾਂਗਾ ਨਹੀਂ; ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਞ੍ਚ ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਸੁਖੇਨ ਵੈ
ਤਿੰਨ ਤੇ ਪੰਜ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਮਲਯੇ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮੇ
ਮਲਯਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਏਕਂ ਕਾਞ੍ਚਨਦਾਤਾਰਂ ਕੋਟਿਕੋਟਿਗੁਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਕ, ਜੋ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਤृਤੀਯਮਮृਤਸ੍ਰਾਵਿ ਪੁਨਰ੍ਯੌਵਨਕਾਰਕਮ੍
ਤੀਜਾ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਨੌਜਵਾਨੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਮਂ ਵ੍ਯੋਭਗਤਿਦਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪਰਿਸਰ੍ਪਣਮ੍
ਪੰਜਵਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਣਾਂ ਚ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਭਿਰਾਵृਤਃ
ਇਸਤਰੀਆਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਣੀਨ੍ਪਞ੍ਚ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯਾਥ ਪਾਦਯੋਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਂਨਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਮਣੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲੇ।
ਮਲਯੇ ਭੂਧਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭੂਪਤੇ
ਮਲਯਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ,
ਮਣੀਨ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੋਹਿਨ੍ਯੈ ਭੁਜਭੂषਣਹੇਤਵੇ
ਮਣੀਆਂ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਦੇਵੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਸਕੇ।
ਜੀਰ੍ਣਦਨ੍ਤਾਃ ਪੁਨਰ੍ਬਾਲਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮਣਿਧਾਰਣਾਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਮਣੀ ਪਹਿਨਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਾਤਾਰੋ ਮਾਸਯੁਦ੍ਧੇਨ ਸਾਧਿਤਾਸ੍ਤਵ ਤੇਜਸਾ
ਦਾਤਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਕਰਦਾਨਿਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਕृਤਾਨਿ ਤਵ ਤੇਜਸਾ
ਸਾਰੇ ਕਰ ਤੇ ਟੈਕਸ ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਜਿਤਾ ਭੋਗਵਤੀ ਤਾਤ ਮਯਾ ਨਾਗਸਮਾਵृਤਾ
ਪਿਆਰੇ, ਭੋਗਵਤੀ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਹਾਰਰਤ੍ਨਾਨਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਾਹृਤਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਵੀ ਕਈ ਹਾਰ ਤੇ ਰਤਨ ਲਿਆਏ ਗਏ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯਂ ਚ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸੁਰੂਪਾਣਾਂ ਸੁਵਰ੍ਚਸਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ।