ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ ਅਤੇ ਧਰਮਾਂਗਦ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਵਧਂ ਤ੍ਵਾਦਾਵਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸਦੋਦ੍ਯਤਃ
ਤੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ ਅਤੇ ਤਿਆਰ ਰਹੀ।
ਸਦਾ ਚੇਤਨਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਵਾਣਿਜ੍ਯਵਲ੍ਲਭਃ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਚੇਤ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਵਪਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।
ਸਦਾ ਕੌਟਿਲ੍ਯਹੀਨਸ਼੍ਚ ਸਦਾਚਾਰਰਤਃ ਸਦਾ
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।
ਅਵਿਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭੂਮਿਪਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਣਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਸਵਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਾਕਰ੍षੇਃ ਪੁष੍ਪੇਭ੍ਯ ਇਵ षਟ੍ਪਦਃ
ਤੂੰ ਧਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਮਧੁਮੱਖੀ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਰਸ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪੁਨਰੇਵੇਹ ਯੌਵਨਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਨੌਜਵਾਨੀ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਸੁਖੇਨ ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਚ ਤੇ ऽਦ੍ਯ ਭਾਰਂ ਸਪ੍ਤੋਦਧਿਦ੍ਵੀਪਭਵਂ ਪ੍ਰਰਂਸ੍ਯੇ
ਅੱਜ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਭਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਟਾਪੂ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿਆਂਗਾ।
ਭਵੇਤ੍ਪਿਤਾ ਚੇਦ੍ਬ੍ਰਲਿਭਿਸ਼੍ਚ ਯੁਕ੍ਤੋ ਜੀਰ੍ਣਦ੍ਵਿਜਃ ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼ਿਰੋਰੁਹਸ਼੍ਚ
ਜੇ ਪਿਤਾ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋਵੇ, ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਵੇ, ਪੁਰਾਣਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ,
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੇਵਾਨ੍ਮਮ ਹੇਤੁਮਾਗਤਾਮਨਙ੍ਗਬਾਣਾਭਿਹਤਾਂ ਸੁਨੇਤ੍ਰਾਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ,
ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੁਪ੍ਤੋ ਵਨਨਿਰ੍ਝਰੇषੁ ਰਮ੍ਯੇषੁ ਦਿਵ੍ਯੇषੁ ਨਦੀਤਟੇषੁ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਝਰਨਿਆਂ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਲੁਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਹੇਤੋਰ੍ਵਿਬੁਧਾ ਵਿਮੂਢਾ ਯਥਾ ਰਮਾਯੈ ਧਰਣੀਸ਼ਸਂਘਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਲਈ, ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਭਟਕ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਨृਪੋਤ੍ਤਮਂ ਤਂ ਨृਪਨਨ੍ਦਨੋ ऽਸੌ ਦਿਦੇਸ਼ ਭੋਗਾਰ੍ਥਮਨੇਕਵਿਤ੍ਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਲਈ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਧ੍ਵਜਾਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਖਾਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਮਹੀਰਕ੍ਸ਼ਣਮਾਚਚਾਰ
ਮਤਸ੍ਯਧਵਜ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯੇਤ੍ਥਮੁਰ੍ਵੀਂ ਚਰਤਸ਼੍ਚ ਭੂਪ ਨ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਂ ਕੁਰੁਤੇ ਜਨੈਘਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਗਾਵੋ ਘਟਪੂਰਦੁਗ੍ਧਂ ਘृਤਾਧਿਕਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਵਤ੍ਸੁਮਿष੍ਟਮ੍
ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਘੜੇ ਭਰ ਕੇ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਘੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ੱਕਰ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਸੀ।
ਜਨੋ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਭਵਸ੍ਯ ਗੋਪ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤੁਹਿਂ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨ ਕਟੂਕ੍ਤਿਵਾਦਿਨੀ
ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਜੋਪਦੇਸ਼ੇ ਹਿ ਜਨੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੋ ਵੇਦੋਕ੍ਤਧਰ੍ਮਾਚਰਣਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਸੀ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਸੀ।
ਸਂਭੁਜ੍ਯ ਮਾਨਾ ਨਹਿ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਂਪਦਃ ਸਂਭੋਗਯੁਕ੍ਤੈਰਪਿ ਮਾਨਵੈਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ, ਭਾਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਕृਤੀ ਚ ਲੋਕੋ ਹ੍ਯਭਵਤ੍ਸਮਸ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦੇ ਪਾਲਨਸਂਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ
ਧਰਮਾਂਗਦ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈਣ 'ਤੇ ਸਾਰਾ ਲੋਕ ਨੇਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਧ੍ਵਾਨ੍ਤਨਿਸ਼ਾਸੁ ਭੂਪ ਗੁਪ੍ਤਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਨ ਦਸ੍ਯੁ ਭੀਤਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁੱਲੇ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤ੍ਯੋ ਘਟਵਤ੍ਸੁਭੂਰਿਸ਼ੋ ਵਤ੍ਸਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰਾਸ਼੍ਚ ਗਾਵਃ
ਗਾਂਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਘੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸੀ।
ਮਾਤੁਃ ਪਯੋਭਿਃ ਸ਼ਿਸ਼ਵਃ ਸੁਪੁष੍ਟਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਯੋਗੈਃ ਪ੍ਰਮਦਾਃ ਸੁਪੁष੍ਟਾਃ
ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਲਦੇ ਸੀ, ਤੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਾਲ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸੀ।
ਸਂਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇ ਹਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇਨ ਜਗਾਮ ਕਾਲਃ ਸੁਖਹੇ ਤੁਭੂਤਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸਮਾਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲੰਘਿਆ।
ਪृਥ੍ਵੀਪਤਿਸ਼੍ਚਾਤਿਵਿਮੋਹਿਤਸ਼੍ਚ ਵਿਮੋਹਿਨੀਚੇष੍ਟਿਤਸੌਖ੍ਯਯੁਕ੍ਤਃ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੋਹਣੀ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਆਈ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਤੀਵ ਮੁਗ੍ਧਃ ਸੁਰਤੇਨ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਰਞ੍ਚਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਭਚੇष੍ਟਿਤਾਯਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇष੍ਵਿਵ ਸ਼ੀਤਭਾਨੁਰ੍ਨ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਸਂਤਤਸੇਵਨੇਨ
ਉਹ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਤਬ ਸਨ; ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਲਗਾਤਾਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਨਾਲ ਵੀ ਉਹ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪਿਬਂਸ੍ਤੁ ਪਾਨਂ ਸੁਮਨੋਹਰਂ ਹਿ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਸ੍ਤੁ ਗੀਤਂ ਸੁਪਦਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਚੇ ਹੋਏ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ ਸੀ।
ਵਿਮਰ੍ਦ੍ਦਮਾਨਸ੍ਤੁ ਕਰੇਣ ਤੁਙ੍ਗੌ ਸੁਖੇਨ ਪੀਨੌ ਪਿਸ਼ਿਤੋਪਰੂਢੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਉੱਚੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮੋਟੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਸਤਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਬਾਏ।
ਵਲਿਤ੍ਰਯਂ ਨਾਤਿਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਂ ਮਨੋਹਰਂ ਲੋਮਸ਼ਰਾਜਿਸ਼ੋਭਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ, ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਭਰੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਨਹੀਦृਸ਼ਂ ਚਾਰੁਤਰਂ ਨਿਤਾਨ੍ਤਂ ਨਿਤਂਬਿਨੀਨਾਂ ਮਨਸੋ ऽਭਿਰਾਮਮ੍
ਸਲੋਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।