ਜਗਾਮ ਸੁਮਹਾਨ੍ਕਾਲੋ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਦੁਃਖਸਾਗਰੇ
ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ.
ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਤ ਨਿष੍ਪਾਵਂ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਸ੍ਤੈਲਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਮੂਰਖ ਨੇ ਤੇਲ ਮਿਲੀ ਅਧ ਪੱਕੀ ਦਾਲ ਖਾ ਲਈ.
ਅਭਵਦ੍ਦਾਰੁਣੋ ਰੋਗੋ ਗੁਦੇ ਤਸ੍ਯ ਭਗਨ੍ਦਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਗੁਦੇ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ, ਭਗੰਦਰ, ਹੋ ਗਿਆ.
ਤਸ੍ਯ ਗੇਹੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਦਾਯ ਜਗਾਮ ਸਾ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ.
ਤਤਃ ਸ ਦੀਨਵਦਨੋ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠਾ.
ਪਰਿਪਾਲਯ ਮਾਂ ਦੇਵਿ ਵੇਸ਼੍ਯਾਸਕ੍ਤਂ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਮ੍
ਮੈਂ, ਜੋ ਵੇਸ਼ਿਆ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੋ, ਮਾਤਾ.
ਰਮਤੇ ਵੇਸ਼੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬਹੂਨਬ੍ਦਾਨ੍ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਉਹ ਵੇਸ਼ਿਆ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਐ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ.
ਸੋ ऽਸ਼ੁਭਾਨਿ ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਉਹ ਪੰਦਰਾਂ ਮੰਦੇ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ.
ਤਵਾਪਮਾਨਤੋ ਦੇਵਿ ਮਨੋ ਨ ਕਲੁषੀਕृਤਮ੍
ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਮੈਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਾਨਿ ਸਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਨृਣਾਂ ਵਰਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਭਜਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਨ ਵਿषਾਦਃ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ।
ਅਨੀਤਂ ਜਨਕਾਦ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਬਨ੍ਧੁਭ੍ਯੋ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ।
ਦਿਵਾ ਦਿਵਾ ਤ੍ਰਿਰ੍ਯਤ੍ਨੇਨ ਰਾਤ੍ਰੌ ਗੁਹ੍ਯਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਤਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਗੁਪਤ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਨਖੇਨ ਪਾਤਯੇਦ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਕ੍ਰਿਮੀਨ੍ਕੁष੍ਠਾਚ੍ਛਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਖ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋੜ ਤੋਂ ਕੀੜੇ ਲਾਹਦੀ ਸੀ।
ਨ ਦੇਵਿ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਨ ਦਿਵਾ ਚ ਵਰਾਨਨਾ
ਦੇਵੀ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੌਂਦੀ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੌਂਦੀ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਵਸੁਧਾ ਦੇਵੀ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਜੇ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਦੇਵੀ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਨ।
ਚਣ੍ਡਿਕਾਯੈ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਕ੍ਤਂ ਮਾਂਸਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਮੈਂ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਸ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਲਹੂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ।
ਸਾਦਰਂ ਕਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਉਪਵਾਸਾਨ੍ਦਸ਼ੈਵ ਤੁ
ਮੈਂ ਦਸ ਉਪਵਾਸ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨੋਪਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਧੁਰਂ ਨੋਪਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਘृਤਮ੍
ਮੈਂ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਘੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ।
ਜੀਵਤਾਂ ਰੋਗਹੀਨੋ ਹਿ ਭਰ੍ਤਾ ਮੇ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸੌ ਪੱਤਝੜ ਜੀਵਿਆ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਚਾਲ੍ਪੇਨ ਤ੍ਰਿਦੋषੋ ऽਸ੍ਯ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦੋਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ੀਤਾਰ੍ਤਃ ਕਂਪਮਾਨੋ ऽਸੌ ਪਤ੍ਨ੍ਯਙ੍ਗੁਲਿਮਖਣ੍ਡਯਤ੍
ਠੰਡ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਕੰਬਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਉਂਗਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਖਣ੍ਡਮਙ੍ਗੁਲੇਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਨृਪਤਿਵਲ੍ਲਭੇ
ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਉਂਗਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰਹੀ।
ਚਿਤਾਂ ਸਾਰ੍ਪਿਰ੍ਯੁਤਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਧ੍ਯੇ ਧृਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਕੇ।
ਮੁਖੇ ਸੁਖਂ ਸਮਾਧਾਯ ਹृਦਯੇ ਹृਦਯਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਦਿਲ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ।
ਦਾਹਯਾਮਾਸ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਦੇਹਂ ਰੁਜਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸੁਭਾਗਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਰੋਗੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ।
ਆਤ੍ਮਨਾ ਸਹ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗੀ ਜ੍ਵਲਿਤੇ ਜਾਤਵੇਦਸਿ
ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ਼ੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਬਹੁਪਾਪਸਂਘਾਨ੍ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ਦੁष੍ਕਰਸਾਧਨੇਨ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਠਨ ਤੇ ਸਾਧਨਾ ਭਰੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨ ਮਾਤਰੀਦृਸ਼ੋ ਧਰ੍ਮੋ ਲੋਕੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਮਾਂ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸਪਤ੍ਨੀਂ ਤੁ ਸਪਤ੍ਨੀ ਹਿ ਕਿਞ੍ਚਿਦਨ੍ਨਂ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਪਰ ਜੋ ਸਹੇਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖਾਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।