ਇष੍ਟਾ ਯਾ ਭੂਪਤੇਰ੍ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਯਾ ਦੁष੍ਟਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੇ ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਪਤੀ ਦੀ ਪਸੰਦੀਦਾ ਪਤਨੀ ਕੋਈ ਮੰਦ ਕੰਮ ਕਰੇ,
ਸਾਪਤ੍ਨਭਾਵਂ ਯਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਰ੍ਤृਸ੍ਨੇਹੇष੍ਟਯਾ ਸਹ
ਜੇ ਉਹ ਪਤੀ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ,
ਯਥਾ ਸੁਖਂ ਭਵੇਦ੍ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਿ ਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇ.
ਯਥਾ ਭਰ੍ਤਾ ਤਥਾ ਤਾਂ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਐ ਸੋਹਣੀ, ਉਹ ਵੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸਮਝੇ.
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਭਵੇਤ੍ਸਾਪਿ ਮਨਸਾ ਯਾਭਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਅਗਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਰਹੇ.
ਇਰ੍ष੍ਯਾਭਾਵਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਪਦਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਈਰਖਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਭਰ੍ਤੁਰਿष੍ਟਾਂ ਸਂਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਯਾ ਲੋਕੋ ऽਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਪਤੀ ਦੀ ਪਸੰਦੀਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਸ਼ੂਦ੍ਰਜਾਤੇਃ ਸੁਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਕ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਤੁ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤੀ ਦੀ, ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਅਤੇ ਕਰਤਬ ਛੱਡ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ,
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਦ੍ਵਯੋਃ ਪਾਦੌ ਦ੍ਵਯੋਰੁਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਿਨੀ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਵੇ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾਏ.
ਵੇਸ਼੍ਯਯਾ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਪਿ ਸਦਾਚਾਰਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਵੇਸ਼ਿਆ ਵਲੋਂ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਵੀ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ.
ਜਗਾਮ ਸੁਮਹਾਨ੍ਕਾਲੋ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਦੁਃਖਸਾਗਰੇ
ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ.
ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਤ ਨਿष੍ਪਾਵਂ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਸ੍ਤੈਲਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਮੂਰਖ ਨੇ ਤੇਲ ਮਿਲੀ ਅਧ ਪੱਕੀ ਦਾਲ ਖਾ ਲਈ.
ਅਭਵਦ੍ਦਾਰੁਣੋ ਰੋਗੋ ਗੁਦੇ ਤਸ੍ਯ ਭਗਨ੍ਦਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਗੁਦੇ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ, ਭਗੰਦਰ, ਹੋ ਗਿਆ.
ਤਸ੍ਯ ਗੇਹੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਦਾਯ ਜਗਾਮ ਸਾ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ.
ਤਤਃ ਸ ਦੀਨਵਦਨੋ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠਾ.
ਪਰਿਪਾਲਯ ਮਾਂ ਦੇਵਿ ਵੇਸ਼੍ਯਾਸਕ੍ਤਂ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਮ੍
ਮੈਂ, ਜੋ ਵੇਸ਼ਿਆ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੋ, ਮਾਤਾ.
ਰਮਤੇ ਵੇਸ਼੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬਹੂਨਬ੍ਦਾਨ੍ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਉਹ ਵੇਸ਼ਿਆ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਐ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ.
ਸੋ ऽਸ਼ੁਭਾਨਿ ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਉਹ ਪੰਦਰਾਂ ਮੰਦੇ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ.
ਤਵਾਪਮਾਨਤੋ ਦੇਵਿ ਮਨੋ ਨ ਕਲੁषੀਕृਤਮ੍
ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਮੈਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਾਨਿ ਸਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਨृਣਾਂ ਵਰਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਭਜਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਨ ਵਿषਾਦਃ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ।
ਅਨੀਤਂ ਜਨਕਾਦ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਬਨ੍ਧੁਭ੍ਯੋ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ।
ਦਿਵਾ ਦਿਵਾ ਤ੍ਰਿਰ੍ਯਤ੍ਨੇਨ ਰਾਤ੍ਰੌ ਗੁਹ੍ਯਵਿਸ਼ੋਧਨਮ੍
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਤਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਗੁਪਤ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਨਖੇਨ ਪਾਤਯੇਦ੍ਭਰ੍ਤੁਃ ਕ੍ਰਿਮੀਨ੍ਕੁष੍ਠਾਚ੍ਛਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਖ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋੜ ਤੋਂ ਕੀੜੇ ਲਾਹਦੀ ਸੀ।
ਨ ਦੇਵਿ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਨ ਦਿਵਾ ਚ ਵਰਾਨਨਾ
ਦੇਵੀ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੌਂਦੀ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੌਂਦੀ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਵਸੁਧਾ ਦੇਵੀ ਪਿਤਰੋ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਜੇ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਦੇਵੀ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਨ।
ਚਣ੍ਡਿਕਾਯੈ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਕ੍ਤਂ ਮਾਂਸਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਮੈਂ ਚੰਡਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਸ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਲਹੂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ।
ਸਾਦਰਂ ਕਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਉਪਵਾਸਾਨ੍ਦਸ਼ੈਵ ਤੁ
ਮੈਂ ਦਸ ਉਪਵਾਸ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨੋਪਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਧੁਰਂ ਨੋਪਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਘृਤਮ੍
ਮੈਂ ਮਿੱਠਾ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਘੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ।
ਜੀਵਤਾਂ ਰੋਗਹੀਨੋ ਹਿ ਭਰ੍ਤਾ ਮੇ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਸੌ ਪੱਤਝੜ ਜੀਵਿਆ।