ਅਵਾਪ ਕਟਿਸੂਤ੍ਰਂ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਪ੍ਰਿਯਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਕਮਰਬੰਦ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ—
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਲੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ—
ਸਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਸਮਂ ਪਤ੍ਯਾ ਯਦਾ ਪਾਵਕਮਙ੍ਗਲਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ—
ਸਾਗਰਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਰਤ੍ਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਯੁਗਂ ਕਿਲ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਰਤਨ ਲੈ ਲਏ—
ਜਨਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਹृष੍ਟਃ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ—
ਸਹਸ੍ਰਕੋਟਿਮੂਲ੍ਯੇ ਤੇ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾਃ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਸੀ—
ਸਰ੍ਵਦੇਵਗੁਰੋਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਿਦ੍ਧਹਸ੍ਤਾਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਾਬਲ ਹੱਥ ਤੋਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਸੀ—
ਲਬ੍ਧਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾਃ ਕਾਮਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—
ਆਨੀਤਂ ਮਾਤृਹਸ੍ਤੇਨ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਭੂਮਿਪ
ਮਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ—
ਮਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇष੍ਟਾ ਯਾ ਭੂਪਤੇਰ੍ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਯਾ ਦੁष੍ਟਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੇ ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਪਤੀ ਦੀ ਪਸੰਦੀਦਾ ਪਤਨੀ ਕੋਈ ਮੰਦ ਕੰਮ ਕਰੇ,
ਸਾਪਤ੍ਨਭਾਵਂ ਯਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਰ੍ਤृਸ੍ਨੇਹੇष੍ਟਯਾ ਸਹ
ਜੇ ਉਹ ਪਤੀ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ,
ਯਥਾ ਸੁਖਂ ਭਵੇਦ੍ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਿ ਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇ.
ਯਥਾ ਭਰ੍ਤਾ ਤਥਾ ਤਾਂ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯੇਤ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਪਤੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਐ ਸੋਹਣੀ, ਉਹ ਵੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਸਮਝੇ.
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਭਵੇਤ੍ਸਾਪਿ ਮਨਸਾ ਯਾਭਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯੇ
ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਅਗਲੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਰਹੇ.
ਇਰ੍ष੍ਯਾਭਾਵਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਪਦਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਈਰਖਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਭਰ੍ਤੁਰਿष੍ਟਾਂ ਸਂਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਯਾ ਲੋਕੋ ऽਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਪਤੀ ਦੀ ਪਸੰਦੀਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਸ਼ੂਦ੍ਰਜਾਤੇਃ ਸੁਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਕ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਤੁ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤੀ ਦੀ, ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਅਤੇ ਕਰਤਬ ਛੱਡ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ,
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਦ੍ਵਯੋਃ ਪਾਦੌ ਦ੍ਵਯੋਰੁਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਿਨੀ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਵੇ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾਏ.
ਵੇਸ਼੍ਯਯਾ ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਪਿ ਸਦਾਚਾਰਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਵੇਸ਼ਿਆ ਵਲੋਂ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਵੀ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ.
ਜਗਾਮ ਸੁਮਹਾਨ੍ਕਾਲੋ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤ੍ਯਾ ਦੁਃਖਸਾਗਰੇ
ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ.
ਅਭਕ੍ਸ਼ਯਤ ਨਿष੍ਪਾਵਂ ਦੁਰ੍ਮੇਧਾਸ੍ਤੈਲਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਮੂਰਖ ਨੇ ਤੇਲ ਮਿਲੀ ਅਧ ਪੱਕੀ ਦਾਲ ਖਾ ਲਈ.
ਅਭਵਦ੍ਦਾਰੁਣੋ ਰੋਗੋ ਗੁਦੇ ਤਸ੍ਯ ਭਗਨ੍ਦਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਗੁਦੇ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ, ਭਗੰਦਰ, ਹੋ ਗਿਆ.
ਤਸ੍ਯ ਗੇਹੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਦਾਯ ਜਗਾਮ ਸਾ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ.
ਤਤਃ ਸ ਦੀਨਵਦਨੋ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ ਬੈਠਾ.
ਪਰਿਪਾਲਯ ਮਾਂ ਦੇਵਿ ਵੇਸ਼੍ਯਾਸਕ੍ਤਂ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਮ੍
ਮੈਂ, ਜੋ ਵੇਸ਼ਿਆ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੋ, ਮਾਤਾ.
ਰਮਤੇ ਵੇਸ਼੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬਹੂਨਬ੍ਦਾਨ੍ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਉਹ ਵੇਸ਼ਿਆ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਐ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ.
ਸੋ ऽਸ਼ੁਭਾਨਿ ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਉਹ ਪੰਦਰਾਂ ਮੰਦੇ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ.
ਤਵਾਪਮਾਨਤੋ ਦੇਵਿ ਮਨੋ ਨ ਕਲੁषੀਕृਤਮ੍
ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਮੈਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਾਨਿ ਸਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਨृਣਾਂ ਵਰਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।