ਹਯਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜਾ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਸਹ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਹਯਾਤਸ੍ਮਾਮੋਹਿਨੀਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਏष ਤੇ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਯਥਾ ਗੁਣਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਕਰੇਗਾ, ਜਿੰਨੀ ਉਸ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈ।
ਸਾ ਚੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਪਤ੍ਯਾ ਤੁ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਸੁਤਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਹੀਪਤੀਨ੍
ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਆਈ।
ਕ੍ਰਮੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਤ੍ਵਵਰੋਪਯਤ੍
ਜਦ ਪੰਦਰਵਾਂ ਪੈਰ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਦ੍ਵਾਸ੍ਤਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਮਣਿਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੇ
ਉਹ ਸੋਫਾ ਨਰਮ ਬਿਛੋਣ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪਾਦੋਦਕਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਭੂषਣਃ
ਫਿਰ ਧਰਮਭੂਸ਼ਣ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ।
ਨੈਵਮਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ਦੁष੍ਟਂ ਮਨਸ੍ਤਾਂ ਮੋਹਿਨੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹਿਨੀ ਵੱਲ ਕੋਈ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਮੇਨੇ ਵਰ੍षਾਯੁਤਸਮਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਤ੍ਰਿਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚਾਵਨਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਕृਤੀ ਮਾਤਰਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ: 'ਮਾਵਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਨੇਕ ਕੰਮ ਵਾਲੀਓ।'
ਚਕਾਰ ਸਰ੍ਵਭੋਗੈਸ੍ਤਾਂ ਯੁਯੋਜ ਚ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਯੇ ਲਬ੍ਧੇ ਦਾਨਵਾਞ੍ਚਿਤ੍ਵਾ ਪਾਤਾਲੇ ਧਰ੍ਮਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਨਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ—
ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਨਿਭੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਫਲ, ਜੋ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਫਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ—
ਨਿष੍ਕਂ ਪਲਸ਼ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਕੁਲਿਸ਼ਾਯੁਤਭੂषਿਤਮ੍
ਸੌ ਪਲਾਂ ਪੂਰਾ ਸੋਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਜਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ—
ਵਲਯਾ ਵਜ੍ਰਖਚਿਤਾ ਦ੍ਵਿਰष੍ਟੌ ਕਰਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ
ਦੋ ਜੋੜ ਕੰਗਣ, ਜੋ ਵਜਰਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਲਈ—
ਕੇਯੂਰਨੂਪੁਰੌ ਤਸ੍ਯਾ ਅਨਰ੍ਘੌ ਸ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਗੁੰਗਰੂ ਅਮੋਲਕ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ—
ਕਟਿਸੂਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਾਣ੍ਯਾ ਯਦਾਸੀਤ੍ਪਾਵਕਪ੍ਰਭਮ੍
ਸ਼ਰਵਾਣੀ ਦਾ ਕਮਰਬੰਦ ਅੱਗ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ—
ਕਾਲਨੇਮੌ ਸ੍ਥਿਤੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਪਤਿਤਂ ਮੂਲਪਾਚਨੇ
ਜਦੋਂ ਕਾਲਨੇਮੀ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜ ਮੁੱਖ ਰਸੋਈਏ ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਗਿਆ—
ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਲਯੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦੈਤ੍ਯਕੋਟਿਸਮਾਵृਤਮ੍
ਮਲਯ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਰ ਕੇ—
ਅਵਾਪ ਕਟਿਸੂਤ੍ਰਂ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਪ੍ਰਿਯਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਕਮਰਬੰਦ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ—
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਲੋਕਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ—
ਸਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਸਮਂ ਪਤ੍ਯਾ ਯਦਾ ਪਾਵਕਮਙ੍ਗਲਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ—
ਸਾਗਰਸ੍ਤਤ੍ਤੁ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਰਤ੍ਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਯੁਗਂ ਕਿਲ
ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਵਧੀਆ ਰਤਨ ਲੈ ਲਏ—
ਜਨਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਹृष੍ਟਃ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ—
ਸਹਸ੍ਰਕੋਟਿਮੂਲ੍ਯੇ ਤੇ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾਃ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਹਜ਼ਾਰ ਕਰੋੜ ਸੀ—
ਸਰ੍ਵਦੇਵਗੁਰੋਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਿਦ੍ਧਹਸ੍ਤਾਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਾਬਲ ਹੱਥ ਤੋਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਸੀ—
ਲਬ੍ਧਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਦਦੌ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾਃ ਕਾਮਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—
ਆਨੀਤਂ ਮਾਤृਹਸ੍ਤੇਨ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਭੂਮਿਪ
ਮਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ—
ਮਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।