ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਵਨੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮੋਹਿਨੀ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਪਤੇ
ਭੂਪਤਿ, ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਵਾਗੂਹਤ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਤਿਤਂ ਸੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸੁਮਨੋਜ੍ਞੈਸ੍ਤੁ ਚਾਰੁਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਚ ਭੂषਣੈਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਸ੍ਵਪृष੍ਠੇ ਚਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ
ਕੰਵਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ...
ਭੂਪਾਲੈਃ ਸਂਵृਤੋ ਗਚ੍ਛਨ੍ਪਭ੍ਦ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦਃ ਸੁਤਃ
ਧਰਮਾਂਗਦ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਿਆ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਪਿ ਮੇਘਗਂਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਹ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਗੰਭੀਰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਨਵਾ ਨਵਤਰਾ ਭਾਰ੍ਯਾਃ ਪਿਤੁਰਿष੍ਟਾ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਆਂ, ਹੋਰ ਨਵੀਆਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਪਿਤੁਰ੍ਦੁਃਖੇਨ ਕਿਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਹृਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦ ਪਿਤਾ ਦੁੱਖੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਮਾਤॄਣਾਂ ਵਨ੍ਦਨੇ ਮਹ੍ਯਂ ਗਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਜਦ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲੇਗਾ।
ਏਕਮੁਚ੍ਚਰਮਾਣੋ ऽਸੌ ਰਾਜਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਹਯਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜਾ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਸਹ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਹਯਾਤਸ੍ਮਾਮੋਹਿਨੀਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਏष ਤੇ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਯਥਾ ਗੁਣਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਕਰੇਗਾ, ਜਿੰਨੀ ਉਸ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈ।
ਸਾ ਚੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਪਤ੍ਯਾ ਤੁ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਸੁਤਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਹੀਪਤੀਨ੍
ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਆਈ।
ਕ੍ਰਮੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਤ੍ਵਵਰੋਪਯਤ੍
ਜਦ ਪੰਦਰਵਾਂ ਪੈਰ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਦ੍ਵਾਸ੍ਤਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਮਣਿਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੇ
ਉਹ ਸੋਫਾ ਨਰਮ ਬਿਛੋਣ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪਾਦੋਦਕਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਭੂषਣਃ
ਫਿਰ ਧਰਮਭੂਸ਼ਣ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ।
ਨੈਵਮਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ਦੁष੍ਟਂ ਮਨਸ੍ਤਾਂ ਮੋਹਿਨੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹਿਨੀ ਵੱਲ ਕੋਈ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਮੇਨੇ ਵਰ੍षਾਯੁਤਸਮਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਤ੍ਰਿਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਉਵਾਚਾਵਨਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਕृਤੀ ਮਾਤਰਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲਿਆ: 'ਮਾਵਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਨੇਕ ਕੰਮ ਵਾਲੀਓ।'
ਚਕਾਰ ਸਰ੍ਵਭੋਗੈਸ੍ਤਾਂ ਯੁਯੋਜ ਚ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਯੇ ਲਬ੍ਧੇ ਦਾਨਵਾਞ੍ਚਿਤ੍ਵਾ ਪਾਤਾਲੇ ਧਰ੍ਮਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਨਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ—
ਅष੍ਟੋਤ੍ਤਰਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਨਿਭੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਫਲ, ਜੋ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠ ਫਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ—
ਨਿष੍ਕਂ ਪਲਸ਼ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਕੁਲਿਸ਼ਾਯੁਤਭੂषਿਤਮ੍
ਸੌ ਪਲਾਂ ਪੂਰਾ ਸੋਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਜਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ—
ਵਲਯਾ ਵਜ੍ਰਖਚਿਤਾ ਦ੍ਵਿਰष੍ਟੌ ਕਰਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ
ਦੋ ਜੋੜ ਕੰਗਣ, ਜੋ ਵਜਰਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਲਈ—
ਕੇਯੂਰਨੂਪੁਰੌ ਤਸ੍ਯਾ ਅਨਰ੍ਘੌ ਸ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਗੁੰਗਰੂ ਅਮੋਲਕ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ—
ਕਟਿਸੂਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਾਣ੍ਯਾ ਯਦਾਸੀਤ੍ਪਾਵਕਪ੍ਰਭਮ੍
ਸ਼ਰਵਾਣੀ ਦਾ ਕਮਰਬੰਦ ਅੱਗ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ—
ਕਾਲਨੇਮੌ ਸ੍ਥਿਤੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਪਤਿਤਂ ਮੂਲਪਾਚਨੇ
ਜਦੋਂ ਕਾਲਨੇਮੀ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜ ਮੁੱਖ ਰਸੋਈਏ ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਗਿਆ—
ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਲਯੇ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦੈਤ੍ਯਕੋਟਿਸਮਾਵृਤਮ੍
ਮਲਯ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਰ ਕੇ—