ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੀ ਦਾਰੁਣਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤਪੋ ਦੇਵਗਿਰੌ ਪੁਰਾ
ਪੁੱਤਰ, ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਦੇਵਗਿਰੀ 'ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਮਨ੍ਦਰੇ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਬਹੁਧਾਤੁਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕਈ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਸ੍ਥਿਤਾ ਗਾਨਪਰਾ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀ ਦੇਖਿਆ।
ਅਨਙ੍ਗਬਾਣਸਂਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਾਧਵਿਦ੍ਧੋ ਯਥਾ ਮृਗਃ
ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ ਹਿਰਣ।
ਵृਤਸ਼੍ਚੈਵਾਪਿ ਭਰ੍ਤृਤ੍ਵੇ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਯਾ ਸਹ
ਉਹ ਵਿਆਹ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬੇਨਤੀ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣੀ ਗਈ।
ਸੇਯਂ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਕृਤਾ ਭੂਧਰਮਸ੍ਤਕੇ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।
ਦਿਨਤ੍ਰਯੇਣ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਇਯਂ ਹਿ ਜਨਨੀ ਪੁਤ੍ਰ ਤਵ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਯਸਂਸ੍ਥਾਮਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਿ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭृਤ੍ਯੋ ਦਾਸਃ ਸੁਤਸ੍ਤਵ
ਮਾਤਾ, ਦੇਵੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।
ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਵਨੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮੋਹਿਨੀ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਪਤੇ
ਭੂਪਤਿ, ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਵਾਗੂਹਤ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਤਿਤਂ ਸੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸੁਮਨੋਜ੍ਞੈਸ੍ਤੁ ਚਾਰੁਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਚ ਭੂषਣੈਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਸ੍ਵਪृष੍ਠੇ ਚਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ
ਕੰਵਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ...
ਭੂਪਾਲੈਃ ਸਂਵृਤੋ ਗਚ੍ਛਨ੍ਪਭ੍ਦ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦਃ ਸੁਤਃ
ਧਰਮਾਂਗਦ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਿਆ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਪਿ ਮੇਘਗਂਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਹ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਗੰਭੀਰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਨਵਾ ਨਵਤਰਾ ਭਾਰ੍ਯਾਃ ਪਿਤੁਰਿष੍ਟਾ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਆਂ, ਹੋਰ ਨਵੀਆਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਪਿਤੁਰ੍ਦੁਃਖੇਨ ਕਿਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਹृਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦ ਪਿਤਾ ਦੁੱਖੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਮਾਤॄਣਾਂ ਵਨ੍ਦਨੇ ਮਹ੍ਯਂ ਗਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਜਦ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲੇਗਾ।
ਏਕਮੁਚ੍ਚਰਮਾਣੋ ऽਸੌ ਰਾਜਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਹਯਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਜਾ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਸਹ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਹਯਾਤਸ੍ਮਾਮੋਹਿਨੀਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਏष ਤੇ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਯਥਾ ਗੁਣਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਕਰੇਗਾ, ਜਿੰਨੀ ਉਸ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈ।
ਸਾ ਚੈਵਮੁਕ੍ਤਾ ਪਤ੍ਯਾ ਤੁ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਸੁਤਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ।
ਆਤ੍ਮਨੋ ਭਰ੍ਤृਵਾਕ੍ਯੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਹੀਪਤੀਨ੍
ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਆਈ।
ਕ੍ਰਮੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਤ੍ਵਵਰੋਪਯਤ੍
ਜਦ ਪੰਦਰਵਾਂ ਪੈਰ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਦ੍ਵਾਸ੍ਤਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤੇ ਮਣਿਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੇ
ਉਹ ਸੋਫਾ ਨਰਮ ਬਿਛੋਣ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪਾਦੋਦਕਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਭੂषਣਃ
ਫਿਰ ਧਰਮਭੂਸ਼ਣ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ।
ਨੈਵਮਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ਦੁष੍ਟਂ ਮਨਸ੍ਤਾਂ ਮੋਹਿਨੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹਿਨੀ ਵੱਲ ਕੋਈ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਮੇਨੇ ਵਰ੍षਾਯੁਤਸਮਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਤ੍ਰਿਵਤ੍ਸਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਸਮਝ ਲਿਆ।