ਦੇਵਾਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਯੋ ऽਵਮਨ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵੀਪਵਤੀਂ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਬਹੁਭੂਪਾਲਸਂਵृਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਟਾਪੂਆਂ ਨੂੰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਪਿਤੁਰਭ੍ਯਧਿਕਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਵੇ,
ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਧਯਤਾ ਭੂਪਾਨ੍ਯਥਾ ਹਰਿਦਿਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਿ ਨੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਕ੍ਕ ਗਤਸ੍ਤੁ ਭਵਾਂਸ੍ਤਾਤ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਮਯਿ ਸਂਪਦਃ
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਮੈਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋ?
ਮਨ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨ ਇਮਾਂ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਤਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਕੇ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯੇ ਭੂਧਰਜਾਤੇਯਮਥਵਾ ਸਾਗਰੋਦ੍ਭਵਾ
ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਬਾਲਾਗ੍ਰਸ਼ਤਭਾਗੋ ਹਿ ਵ੍ਯਲੀਕੋ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੇ ਵਾਲ ਦੇ ਸਿਰੇ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ।
ਏਵਂ ਵਿਧਾ ਮੇ ਜਨਨੀ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕੋ ऽਨ੍ਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਮਤ੍ਤਃ ਸੁਕृਤੀ ਮਨੁष੍ਯਃ
ਜੇ ਐਸਾ ਕੋਈ ਮਹਿਲਾ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਸਤ੍ਯ ਤੇ ਜਨਨੀ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਨ੍ਦਰੇ ਮਯਾ
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੀ ਦਾਰੁਣਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤਪੋ ਦੇਵਗਿਰੌ ਪੁਰਾ
ਪੁੱਤਰ, ਕਈ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਦੇਵਗਿਰੀ 'ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਮਨ੍ਦਰੇ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਬਹੁਧਾਤੁਸਮਨ੍ਵਿਤੇ
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਕਈ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਸ੍ਥਿਤਾ ਗਾਨਪਰਾ ਦृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਤਤ੍ਰ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀ ਦੇਖਿਆ।
ਅਨਙ੍ਗਬਾਣਸਂਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਾਧਵਿਦ੍ਧੋ ਯਥਾ ਮृਗਃ
ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਇਆ ਹਿਰਣ।
ਵृਤਸ਼੍ਚੈਵਾਪਿ ਭਰ੍ਤृਤ੍ਵੇ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਯਾ ਸਹ
ਉਹ ਵਿਆਹ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬੇਨਤੀ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣੀ ਗਈ।
ਸੇਯਂ ਭਾਰ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਕृਤਾ ਭੂਧਰਮਸ੍ਤਕੇ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।
ਦਿਨਤ੍ਰਯੇਣ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਇਯਂ ਹਿ ਜਨਨੀ ਪੁਤ੍ਰ ਤਵ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀ
ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਯਸਂਸ੍ਥਾਮਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਿ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭृਤ੍ਯੋ ਦਾਸਃ ਸੁਤਸ੍ਤਵ
ਮਾਤਾ, ਦੇਵੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।
ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਵਨੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮੋਹਿਨੀ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਪਤੇ
ਭੂਪਤਿ, ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਵਾਗੂਹਤ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਤਿਤਂ ਸੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸੁਮਨੋਜ੍ਞੈਸ੍ਤੁ ਚਾਰੁਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਚ ਭੂषਣੈਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ।
ਸ੍ਵਪृष੍ਠੇ ਚਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯਾ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ
ਕੰਵਲੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ...
ਭੂਪਾਲੈਃ ਸਂਵृਤੋ ਗਚ੍ਛਨ੍ਪਭ੍ਦ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦਃ ਸੁਤਃ
ਧਰਮਾਂਗਦ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਿਆ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚਾਪਿ ਮੇਘਗਂਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਹ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਗੰਭੀਰ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਨਵਾ ਨਵਤਰਾ ਭਾਰ੍ਯਾਃ ਪਿਤੁਰਿष੍ਟਾ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਆਂ, ਹੋਰ ਨਵੀਆਂ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ।
ਪਿਤੁਰ੍ਦੁਃਖੇਨ ਕਿਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਹृਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦ ਪਿਤਾ ਦੁੱਖੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਮਾਤॄਣਾਂ ਵਨ੍ਦਨੇ ਮਹ੍ਯਂ ਗਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਜਦ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲੇਗਾ।
ਏਕਮੁਚ੍ਚਰਮਾਣੋ ऽਸੌ ਰਾਜਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।