ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਾਂ ਗਚ੍ਛਾਵੋ ਨਗਰਾਯ ਵੈ
ਆਓ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਈਏ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚੱਲੀਏ।
ਨ ਸਾਧੂਨਾਮਿਦਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਭਵਤੀਤਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਚਲਣ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਵਿਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਪਰੋਪਕਰਣਾਯ ਵੈ
ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਚਨ੍ਦਨਂ ਪਾਦਪਾਃ ਸਂਤਃ ਪਰੋਪਕਰਣਾਯ ਵੈ
ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਭਲੇ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੀ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਚਾਣ੍ਡਾਲਮਨ੍ਦਿਰਾਵਾਸੀ ਭਾਰ੍ਯਾਤਨਯਵਿਕ੍ਰਯੀ
ਜੋ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਤਨੀ-ਪੁੱਤਰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਂਤੁष੍ਟਾਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੀ ਸਚਾਈ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਯਦਿ ਤੁष੍ਟਾ ਹਿ ਵਿਬੁਧਾ ਵਰਂ ਮੇ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਜੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਕਈ ਰਾਜ਼ੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ।
ਸਬਾਲਵृਦ੍ਧਤਰੁਣਾ ਸਨਾਰੀ ਸਚਤੁष੍ਪਦਾ
ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਸਮੇਤ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਪਾਤਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਗਨ੍ਤਾਹਂ ਨਰਕਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਬੁਧਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੇਰਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸੁਰਗ ਹੈ।
ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦੀਨਾਮਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕਾਮਗੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ऽਮਰੈਰਪਿ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਨਾਮੁਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪਰਾਜਿਤਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ—
ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ਼੍ਯੇਨਾਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਯ ਵੈ
ਸੋਹਣੀਏ, ਭੁੱਖੇ ਬਾਜ਼ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤੇਨਾਪਿ ਜੀਵਿਤਂ ਦਤ੍ਤਂ ਪਨ੍ਨਗਾਯ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸ ਨੇ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੀ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੁਚਾਵਮੇਧ੍ਯੇ ऽਪਿ ਸ਼ੁਭੇ ਸਮਂ ਵਰ੍षਤਿ ਵਾਰਿਦਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਸੁਭਾਗਣੀਏ, ਬੱਦਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵਰ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਗृਹ ਗੋਧਾਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਘਰ ਦੀ ਗੋਧੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਲੈ ਲੋ।
ਵਿਮੋਹਿਨੀਂ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗृਹਗੋਧਾਮੁਵਾਚ ਹ
ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਗੋਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਵਿष੍ਣੁਗਤਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਵਿਧੂਤਾਸ਼ੇषਕਲ੍ਮषਾ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਦੇਹਂ ਤਜ੍ਜੀਰ੍ਣਂ ਗृਹਗੋਧਾਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਘਰ ਦੀ ਗੋਧੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲਿਆ, ਛੱਡ ਦੇ।
ਸੀਮਨ੍ਤਮਿਵ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮੁਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪਾ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਦਬੰਦੀ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤਮ੍ਮਾਦਿਯਂ ਚੈਵ ਸ਼ਿਖਿਪ੍ਰਦੀਪਾ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਯ ਨृਪਪ੍ਰਸੂਤਾ
ਉਹ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਤੇ ਮੋਰ ਦੀ ਦੀਪਕ, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ।
ਉਵਾਚ ਮੋਹਿਨੀਂ ਹृष੍ਟਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਰੁਹ੍ਯਤਾਂ ਹਯਃ
ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਜਲਦੀ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ!'
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮੋਹਿਨੀ ਮਦਲਾਲਸਾ
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੋਹਿਨੀ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸੀ—
ਉਵਾਚ ਚ ਵਚੋ ਭੂਪਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਪੁਤ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਪृਹਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਲਂਪਟਾ ਤਵ ਵਰ੍ਤਤੇ
'ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਲਾਲਚੀਏ।'
ਮੋਹਿਨ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਮੋਹਿਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤਪਸਥਾਨ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਵਨਾਨਿ ਸੁਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਮृਗਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਬੜੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਵੇਖੇ।
ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭੂਭਾਗਾਨ੍ਸੁਮਨੋਹਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਅਜੋਕੇ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਨਮੋਹਕ ਸਥਾਨ ਵੇਖੇ।
ਆਕਾਸ਼ਸ੍ਥੋ ਮਹੀਪਾਲੋ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।