ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਗਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਕृਤਾ ਸ਼੍ਰਵਣਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ
ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਵਣ-ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਰੁਸਮ, ਜੋ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ ਕੀਤੀ,
ਪ੍ਰੇਤਨਿਰ੍ਯਾਤਨੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਾਨਸੇਪ੍ਸਿਤਦਾਯਿਨੀ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਾਵਾਪ੍ਤਿਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭੂਪ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਵਿਜਯਾਦਿਨੇ
ਰਾਜਾ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪਵਾਸੇਨ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਪਾਰਣੇ
ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰਵੀਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਖੋਲਣਾ ਹੈ।
ਦਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹੀਪਾਲ ਧਰ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਭਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਦਇਆ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਗृਹਗੋਧਾਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੋਹਿਨੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਘਰ ਦੀ ਗੋਧਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਿਮਨਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਾਪਯਾ ਭਰ੍ਤੁਦੁष੍ਟਯਾ
ਇਸ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਪਤੀ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਸਾਧੁਭ੍ਯੋ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਰਾਜਨ੍ਯਸ਼ਃਸ੍ਵਰ੍ਗਕਰਂ ਭਵੇਤ੍
ਰਾਜਾ ਜਦ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕਾਦ੍ਰਵੇਯੇ ਨਿਯੋਜਿਤਮ੍
ਕਦਰੂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਚੀਨੀ ਮਿਲਿਆ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਾਪਾਂ ਗਚ੍ਛਾਵੋ ਨਗਰਾਯ ਵੈ
ਆਓ, ਇਸ ਪਾਪੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਈਏ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚੱਲੀਏ।
ਨ ਸਾਧੂਨਾਮਿਦਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਭਵਤੀਤਿ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਚਲਣ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਵਿਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਪਰੋਪਕਰਣਾਯ ਵੈ
ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਚਨ੍ਦਨਂ ਪਾਦਪਾਃ ਸਂਤਃ ਪਰੋਪਕਰਣਾਯ ਵੈ
ਚੰਦਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਭਲੇ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੀ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਚਾਣ੍ਡਾਲਮਨ੍ਦਿਰਾਵਾਸੀ ਭਾਰ੍ਯਾਤਨਯਵਿਕ੍ਰਯੀ
ਜੋ ਚੰਡਾਲ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਤਨੀ-ਪੁੱਤਰ ਵੇਚਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਂਤੁष੍ਟਾਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੀ ਸਚਾਈ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਯਦਿ ਤੁष੍ਟਾ ਹਿ ਵਿਬੁਧਾ ਵਰਂ ਮੇ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਜੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਕਈ ਰਾਜ਼ੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ।
ਸਬਾਲਵृਦ੍ਧਤਰੁਣਾ ਸਨਾਰੀ ਸਚਤੁष੍ਪਦਾ
ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਸਮੇਤ।
ਅਯੋਧ੍ਯਾਪਾਤਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਗਨ੍ਤਾਹਂ ਨਰਕਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਵਿਬੁਧਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੇਰਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਸੁਰਗ ਹੈ।
ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦੀਨਾਮਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕਾਮਗੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ऽਮਰੈਰਪਿ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਣੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਨਾਮੁਪਕਾਰਾਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪਰਾਜਿਤਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ—
ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾਨਿ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ਼੍ਯੇਨਾਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾਯ ਵੈ
ਸੋਹਣੀਏ, ਭੁੱਖੇ ਬਾਜ਼ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਤੇਨਾਪਿ ਜੀਵਿਤਂ ਦਤ੍ਤਂ ਪਨ੍ਨਗਾਯ ਵਰਾਨਨੇ
ਉਸ ਨੇ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਸੱਪ ਨੂੰ ਵੀ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੁਚਾਵਮੇਧ੍ਯੇ ऽਪਿ ਸ਼ੁਭੇ ਸਮਂ ਵਰ੍षਤਿ ਵਾਰਿਦਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਸੁਭਾਗਣੀਏ, ਬੱਦਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਵਰ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਗृਹ ਗੋਧਾਂ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸੋਹਣੀਏ, ਇਹ ਘਰ ਦੀ ਗੋਧੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਲੈ ਲੋ।
ਵਿਮੋਹਿਨੀਂ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗृਹਗੋਧਾਮੁਵਾਚ ਹ
ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਗੋਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਵਿष੍ਣੁਗਤਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਵਿਧੂਤਾਸ਼ੇषਕਲ੍ਮषਾ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਦੇਹਂ ਤਜ੍ਜੀਰ੍ਣਂ ਗृਹਗੋਧਾਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਘਰ ਦੀ ਗੋਧੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲਿਆ, ਛੱਡ ਦੇ।