ਭਰ੍ਤृਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਵਾਪਿ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਹੀਨਾਪਿ ਨਾਰੀ ਭਵਤਿ ਸੂਕਰੀ
ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਸਾਰੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਮਮਿष੍ਯਾਮਿਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੀਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਮਾ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਕੁਰੁ ਵਾਮੋਰੁ ਯਤੋ ਦੁਃਖਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੋਮਲ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਆਵੇਗਾ।
ਏਹਿ ਗਚ੍ਛਾਵ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਸੁਖਾਯ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਆ, ਪਿਆਰੀ, ਚਲੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਸੁਖ ਲਈ।
ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੀ, ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਸ ਭੋਗ।
ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਨੂਪੁਰਗੋषਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਕਰ੍षਯਨ੍ਤੀ ਗਿਰਿਜਾਤਸ਼ੋਭਾਮ੍
ਉਹ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੀ ਹੋਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੌ ਬਹੂਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ਗਿਰਿਜਾਤਾਨ੍ਮਨੋਹਰਮਨੋਹਰਾਨ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਨ੍ਨੀਲਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਸਤ੍ਵਿषਃ
ਕੁਝ ਰੂਪ ਨੀਲੇ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ਼੍ਲੇषਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸਕਲੈਃ ਸ੍ਥਾਵਰੈਰਿਵ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗਲੇ ਮਿਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਖਨ੍ਯਮਾਨਂ ਖੁਰੇਣੋਰ੍ਵੀ ਕੁਲਿਸ਼ਾਭੇਨ ਵੇਗਿਨਾ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖੁਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਖੋਦ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗृਹਗੋਧਾਭਵਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭੂਭਾਗਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤਾ ਕਿਲ
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਗੋਧੀ ਸੀ।
ਵਿਦੀਰ੍ਯਮਾਣਾਂ ਨृਪਤਿਰਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਦਯਾਪਰਃ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਟਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਤ੍ਰੇਣ ਕੋਮਲੇਨ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਨਾਲ,
ਤਤਸ੍ਤੁ ਮੋਹਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਗਤਾਂ ਹਿ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਯੇਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਗਤਾਂ ਸਿਂਚੇ ਗृਹਗੋਧਾਂ ਵਿਮਰ੍ਦ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਘਰ ਦੀ ਗੋਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁਚਲ ਗਈ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਛਿੜਕ।
ਤੇਨਾਭ੍ਯषਿਂ ਚਨ੍ਨृਪਤਿਰ੍ਗृਹਗੋਧਾਂ ਵਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਈ ਘਰ ਦੀ ਗੋਧੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕਿਆ।
ਅਭਿਘਾਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਵਾਰਿਪ੍ਰਸੇਚਨਮ੍
ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਚੋਟ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਚੇਤਨਾ ਭੂਪ ਗੋਧਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਗੋਧਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨਿਬੋਧ ਮਮ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਰੁਕਮਾਂਗਦ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਸੁਣ।
ਰੂਪਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਾ ਤਸ੍ਯ ਨਾਤਿਪ੍ਰਿਯਾ ਵਿਭੋ
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਜਵਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਦ੍ਵੇष੍ਟਾ ਸ ਤੁ ਮੇ ਨृਪਤੇ ਪਤਿਃ
ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ।
ਅਪृਚ੍ਛਂ ਪ੍ਰਮਦਾ ਰਾਜਨ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਃ ਪਤਿਭਿਃ ਕਿਲ
ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋ ਜਾਤੋ ਭਰ੍ਤृਤ੍ਯਾਗਾਵਮਾਨਨਾਤ੍
ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਣ ਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਯਕੀਨ ਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਪृਚ੍ਛ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਦਾਸ੍ਯਤੇ ਭੇषਜਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਤੂੰ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਇਲਾਜ ਦੇਵੇਗੀ।
ਤਤੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਸਾਂ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਭੂਪਤੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਰੇ-ਤੁਰੇ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤਸ੍ਤਂਭਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਨ੍ਤਿਮਤ੍ਸੁਧਯਾ ਯੁਤਃ
ਉਹ ਸੌ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਵृਤਾਂ ਦੀਰ੍ਘਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਰਾਗਸਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਲੰਮੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਸਾਂਝ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਪਰਿਚਾਰਕੈਸ੍ਤੁ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਾ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਨੌਕਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੱਖਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।