ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦਨੁਕੂਲਂ ਤੇ ਤਤ੍ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਮਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ।
ਮਲਯੇ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰੇ ਵਨੇ ਵਾ ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਦ
ਮਲਯ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਜਾਂ ਨੰਦਨ ਵਣ ਵਿੱਚ—ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹ ਬੋਲ।
ਉਵਾਚਾਨੁਸ਼ਯਂ ਰਾਜਨ੍ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਐਸਾ ਬੋਲਿਆ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹੀਪਾਲ ਕਥਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਪੁਰਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਘਰ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸਪਤ੍ਨੀਪ੍ਰਭਵਂ ਦੁਃਖਮਾਮਰਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਦੁੱਖ ਮੌਤ ਤੱਕ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਪਤ੍ਨੀਪ੍ਰਭਵਂ ਦੁਃਖਂ ਭਰ੍ਤਾ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਵਸਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਧ੍ਯਾਵਲ੍ਯਾ ਵਿਨਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸੰਧਿਆਵਲੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ।
ਦੁਃਖੇਨ ਭਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਭੂਰਿ ਦੁਃਖਂ ਭਵੇਨ੍ਮਮ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਰਂਸ੍ਯਸੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਮਨ੍ਦਰੋ ਗਿਰਿਃ
ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏਂਗਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ ਮੇਰੁਃ ਕਾਞ੍ਚਨਮਯਃ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉਥੇ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤृਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਵਾਪਿ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਹੀਨਾਪਿ ਨਾਰੀ ਭਵਤਿ ਸੂਕਰੀ
ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਸਾਰੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਮਮਿष੍ਯਾਮਿਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੀਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਮਾ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਕੁਰੁ ਵਾਮੋਰੁ ਯਤੋ ਦੁਃਖਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੋਮਲ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਆਵੇਗਾ।
ਏਹਿ ਗਚ੍ਛਾਵ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਸੁਖਾਯ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਆ, ਪਿਆਰੀ, ਚਲੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਸੁਖ ਲਈ।
ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੀ, ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਸ ਭੋਗ।
ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਨੂਪੁਰਗੋषਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਕਰ੍षਯਨ੍ਤੀ ਗਿਰਿਜਾਤਸ਼ੋਭਾਮ੍
ਉਹ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੀ ਹੋਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੌ ਬਹੂਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ਗਿਰਿਜਾਤਾਨ੍ਮਨੋਹਰਮਨੋਹਰਾਨ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਨ੍ਨੀਲਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਸਤ੍ਵਿषਃ
ਕੁਝ ਰੂਪ ਨੀਲੇ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ਼੍ਲੇषਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸਕਲੈਃ ਸ੍ਥਾਵਰੈਰਿਵ
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗਲੇ ਮਿਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਖਨ੍ਯਮਾਨਂ ਖੁਰੇਣੋਰ੍ਵੀ ਕੁਲਿਸ਼ਾਭੇਨ ਵੇਗਿਨਾ
ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖੁਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਖੋਦ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗृਹਗੋਧਾਭਵਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਭੂਭਾਗਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤਾ ਕਿਲ
ਉਥੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਇੱਕ ਘਰ ਦੀ ਗੋਧੀ ਸੀ।
ਵਿਦੀਰ੍ਯਮਾਣਾਂ ਨृਪਤਿਰਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਦਯਾਪਰਃ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਟਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਪਤ੍ਰੇਣ ਕੋਮਲੇਨ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਨਾਲ,
ਤਤਸ੍ਤੁ ਮੋਹਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਗਤਾਂ ਹਿ ਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਯੇਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਗਤਾਂ ਸਿਂਚੇ ਗृਹਗੋਧਾਂ ਵਿਮਰ੍ਦ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਘਰ ਦੀ ਗੋਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁਚਲ ਗਈ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਛਿੜਕ।
ਤੇਨਾਭ੍ਯषਿਂ ਚਨ੍ਨृਪਤਿਰ੍ਗृਹਗੋਧਾਂ ਵਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਈ ਘਰ ਦੀ ਗੋਧੀ ਨੂੰ ਛਿੜਕਿਆ।
ਅਭਿਘਾਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਵਾਰਿਪ੍ਰਸੇਚਨਮ੍
ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਚੋਟ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਚੇਤਨਾ ਭੂਪ ਗੋਧਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਗੋਧਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।