ਈਪ੍ਸਿਤੋ ऽਯਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਵਾਨਵਨਿਪਾਲਕਃ
ਜੋ ਮੈਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮਿਲ ਗਿਆ: ਤੂੰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ।
ਅਭਿਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸਿ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਨਭਿਪ੍ਰੀਤਾ ਹ੍ਯਹਂ ਤਵ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਧਰਾਸ਼ਯਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯष੍ਟੀਮਿਵ ਮੋਹਿਨੀ ਸਾ
ਮੋਹਿਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਠਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਲਾਟੀ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ।
ਮਾ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਮਾਰੀਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਕਲ੍ਮषਾਮ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ; ਇਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨਿਰਮਲ ਸਮਝੋ।
ਅਨੂਢਾ ਕਨ੍ਯਕਾ ਰਾਜਨ੍ ਯਦਿ ਗਰ੍ਭਂ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਹਿ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਣਵਿਆਹੀ ਕੁੜੀ, ਰਾਜਾ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਪੇਟ ਵਿਚ ਬੱਚਾ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇ,
ਚਾਣ੍ਡਾਲਯੋਨਯਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਪੁਰਾਣੇ ਕਵਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੰਡਾਲ ਜਨਮ ਦੱਸੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਜਨਿਤਾ ਤृਤੀਯਾ ਨृਪਪੁਙ੍ਗਵ
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੀਜਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤ ਤੋਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਮਰਦ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਚਪਲਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਨृਪੋ ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦੋ ਗਿਰੌ
ਫਿਰ ਰੁਕਮਾਂਗਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਚੰਚਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਨ ਤਥਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰੀਣਯੇਨ੍ਮਾਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਹੈ।
ਮਨ੍ਯੇ ਪੁਰਨ੍ਦਰਾਦ੍ਦੇਵਿ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਧਿਕਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁਰੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਦਨੁਕੂਲਂ ਤੇ ਤਤ੍ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰਸ਼ਾਧਿ ਮਾਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ।
ਮਲਯੇ ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰੇ ਵਨੇ ਵਾ ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਦ
ਮਲਯ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਜਾਂ ਨੰਦਨ ਵਣ ਵਿੱਚ—ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹ ਬੋਲ।
ਉਵਾਚਾਨੁਸ਼ਯਂ ਰਾਜਨ੍ਵਚਨਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ, ਰਾਜਾ, ਐਸਾ ਬੋਲਿਆ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹੀਪਾਲ ਕਥਂ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਪੁਰਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਘਰ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਯਸ੍ਯਾਃ ਸਪਤ੍ਨੀਪ੍ਰਭਵਂ ਦੁਃਖਮਾਮਰਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਦੁੱਖ ਮੌਤ ਤੱਕ ਵੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਪਤ੍ਨੀਪ੍ਰਭਵਂ ਦੁਃਖਂ ਭਰ੍ਤਾ ਕृਤੋ ਮਯਾ
ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਵਸਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਧ੍ਯਾਵਲ੍ਯਾ ਵਿਨਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸੰਧਿਆਵਲੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ।
ਦੁਃਖੇਨ ਭਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਭੂਰਿ ਦੁਃਖਂ ਭਵੇਨ੍ਮਮ
ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਰਂਸ੍ਯਸੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਮਨ੍ਦਰੋ ਗਿਰਿਃ
ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਏਂਗਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸ ਮੇਰੁਃ ਕਾਞ੍ਚਨਮਯਃ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉਥੇ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤृਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਵਾਪਿ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਹੀਨਾਪਿ ਨਾਰੀ ਭਵਤਿ ਸੂਕਰੀ
ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਸਾਰੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਮਮਿष੍ਯਾਮਿਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੀਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਵਰਾਰੋਹਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਮਾ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਕੁਰੁ ਵਾਮੋਰੁ ਯਤੋ ਦੁਃਖਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੋਮਲ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖ ਹੀ ਆਵੇਗਾ।
ਏਹਿ ਗਚ੍ਛਾਵ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਸੁਖਾਯ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਆ, ਪਿਆਰੀ, ਚਲੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਸੁਖ ਲਈ।
ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੀ, ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਸ ਭੋਗ।
ਸਂਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਨੂਪੁਰਗੋषਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਕਰ੍षਯਨ੍ਤੀ ਗਿਰਿਜਾਤਸ਼ੋਭਾਮ੍
ਉਹ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੀ ਹੋਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੌ ਬਹੂਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ਗਿਰਿਜਾਤਾਨ੍ਮਨੋਹਰਮਨੋਹਰਾਨ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੇਚਿਨ੍ਨੀਲਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਸਤ੍ਵਿषਃ
ਕੁਝ ਰੂਪ ਨੀਲੇ ਜਿਹੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।