ਉਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਨਿਭੇ ਤਥਾ
ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਜੋ ਕੌਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਮਯਾ ਬਾਲੇ ਸੁਬਹੁਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ
ਕੁੜੀਏ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖੇ ਹਨ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਸੇ ਰੂਪਂ ਲੋਕਵਿਮੋਹਨਮ੍
ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਜਲ੍ਪਿਤਵਚੋ ਦੇਵਿ ਮੋਹਿਤਸ੍ਤਵ ਤੇਜਸਾ
ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।
ਨਾਦੇਯਮਸ੍ਤੀਹ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ऽਪਿ ਤਵਾਨੁਰਾਗੇਣ ਨਿਬਦ੍ਧਚੇਤਸਃ
ਜੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਦੇਣ ਤੋਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ।
ਘਨਸ੍ਤਨੀਂ ਵ੍ਯੋਮਸੁਬਦ੍ਧਦੇਹਾਂ ਨਿष੍ਕਾਨਨਾਂ ਸੁਂਦਰਿ ਵਾਮਸ਼ੀਲਾਮ੍
ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇਰੇ ਗੋਲ ਛਾਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ, ਕੋਈ ਦਾਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵੀ ਨਰਮ ਹੈ।
ਸਕੋਸ਼ਬਦ੍ਧਾਂ ਗਜਵਾਜਿਪੂਰ੍ਣਾਂ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਹृਦ੍ਯਾਂ ਨਗਰੈਃ ਸਮੇਤਾਮ੍
ਕਸੇ ਹੋਏ ਕਮਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਧਨਰਤ੍ਨਾਦਿ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮਮ ਮੋਹਿਨਿ
ਧਨ ਜਾਂ ਰਤਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਮੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ।
ਸਮੁਵਾਚ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨृਪਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦ੍ਵਿਦਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਾਲ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਜੋ ਮੈਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਖਾਂਗੀ, ਉਹ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਯੇਨ ਸਂਤੁष੍ਯਸੇ ਦੇਵਿ ਸਮਯਂ ਤਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਦਸ਼ਾਵਸ੍ਥਾਂ ਗਤੋ ਦੇਹੋ ਮਮ ਤ੍ਵਤ੍ਸਂਗਮਂ ਵਿਨਾ
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੇਰੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦੁਖ ਦੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇਨ ਮੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋ ਰਾਜਨ੍ ਵਚਨੇ ਤਾਵਕੇ ਭਵੇਤ੍
ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਚਨ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਵਾਂ?
ਨ ਵਕ੍ਤਾਸ੍ਯਨृਤਂ ਕਾਲੇ ਮਾਰ੍ਗਾਯਂ ਲੌਕਿਕਃ ਕृਤਃ
ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇਂਗਾ; ਇਹ ਸੰਸਾਰੀ ਰਾਹ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨृਪਤਿਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਾ ਨृਪ
ਰਾਜਾ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸ੍ਵੈਰੇष੍ਵਪਿ ਵਿਹਾਰੇषੁ ਕਦਾਪਿ ਵਰਵਾਣਿਂਨਿ
ਤੂੰ, ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ—
ਦਤੋ ਹ੍ਯੇष ਮਯਾ ਹਸ੍ਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪੁਣ੍ਯਲਾਞ੍ਛਨਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ, ਜੋ ਨੇਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਵ ਵਾਮੋਰੁ ਯਦਿ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਤੇ ਵਚਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵੇ।
ਤਵ ਰੂਪੇਣ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ੋਭਃ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਚਾਨਕ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵਸ਼ਸਂਭੂਤਃ ਸੁਤੋ ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦੋ ਮਮ
ਇਕਸਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਾਂਗਦ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦृष੍ਟੋ ਵਨੇ ਹृਦ੍ਯੋ ਵਾਮਦੇਵਾਸ਼੍ਰਮੋ ਮਯਾ
ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਵਾਮਦੇਵ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਵਾਹਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂਮਨ੍ਦਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੇਖਣ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਚ੍ਛ੍ਰਵਣੇ ਗੀਤਂ ਤਵ ਵਕ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਗਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਗੀਤ, ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਦृष੍ਟੇਃ ਪਥਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ।
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਚੇਤਨਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਾਮृਤੇਨ ਹਿ
ਹੁਣ, ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਜਾਗ ਗਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਮਿਹਰ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਵਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹਾਂ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂਭਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਵਿਸ਼ਵੰਭਰ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਈ ਹਾਂ।
ਸਂਪੂਜਯਨ੍ਤੀ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਗੀਤਦਾਨੇਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਗੀਤ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਦਾਨਾਧਿਕਂ ਭੂਪ ਹ੍ਯਨਨ੍ਤਗਤਿਦਾਯਕਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗੀਤ ਦੀ ਭੇਟ ਸਾਰੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਇਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।