ਕ੍ਸ਼ਮਾਸ੍ਵਰੂਪਾਮਿਵ ਵੈ ਰਸਾਯਾ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾਯਾ ਇਵ ਰੂਪਰਾਸ਼ਿਮ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਾਰ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਸੀ,
ਵਿਕਰ੍षਮਾਣਾਂ ਸਹਸਾ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਲਿਙ੍ਗਾਸ਼੍ਰਯਂ ਦੇਵਵਿਨੋਦਨਾਰ੍ਥਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਅਚਾਨਕ ਖਿੱਚੀ ਗਈ,
ਵਿਮੋਹਿਤੋ ऽਸੌ ਨਿਪਪਾਤ ਰਾਜਾ ਵਿਮੋਹਿਨੀਕਾਮਸ਼ਰੇਣ ਵਿਦ੍ਧਃ
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਮੋਹ ਵਾਲੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ,
ਵਿਸਰ੍ਪਿਣਂ ਭੂਮਿਪਤਿਂ ਸੁਨੇਤ੍ਰਾ ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਦृष੍ਟ੍ਯਾ
ਸੁਨੇਤਰਾ ਨੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ,
ਵਿਧੂਨਯਨ੍ਤੀ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਸਘਾਨ੍ਸੁਵਾਸਸਾ ਗਣ੍ਡਭੁਜੌ ਨਿਵਾਰ੍ਯ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਗਲ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਢੱਕ ਕੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਟਾ ਰਹੀ ਸੀ,
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਂ ਪੂਜ੍ਯਤਮਂ ਸੁਲਿਙ੍ਗਂ ਗਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਮੁਦਾਰਚੇष੍ਟਾ
ਹਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਸੁਭ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਆਈ.
ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦਂ ਕਾਮਸ਼ਰਾਭਿਤਪ੍ਤਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰਾਜਨ੍ਵਸ਼ਗਾ ਤਵਾਹਮ੍
ਰੁਕਮਾਂਗਦ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਠੋ ਰਾਜਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।
ਤृਣੀਕृਤਂ ਭੂਪ ਸਮੁਦ੍ਵਹੇਥਾ ਯਨ੍ਮਾਮਕਂ ਰੂਪਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਾਰਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਧੀਰੋ ऽਸਿ ਵਿਡਂਬਯੇਥਾਃ ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਦਾਰਚੇष੍ਟਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਢੀਠ ਹੋ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਹਾਸਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ?
ਪ੍ਰਦਾਯ ਦਾਨਂ ਚ ਸੁਧਰ੍ਮਮੁਕ੍ਤਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ੍ਵਦਾਸੀਮਿਵ ਮਾਂ ਰਤਿਜ੍ਞਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦਾਨ ਦੇ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰੋ।
ਉਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਨਿਭੇ ਤਥਾ
ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਜੋ ਕੌਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਮਯਾ ਬਾਲੇ ਸੁਬਹੁਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ
ਕੁੜੀਏ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖੇ ਹਨ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਸੇ ਰੂਪਂ ਲੋਕਵਿਮੋਹਨਮ੍
ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਜਲ੍ਪਿਤਵਚੋ ਦੇਵਿ ਮੋਹਿਤਸ੍ਤਵ ਤੇਜਸਾ
ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।
ਨਾਦੇਯਮਸ੍ਤੀਹ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ऽਪਿ ਤਵਾਨੁਰਾਗੇਣ ਨਿਬਦ੍ਧਚੇਤਸਃ
ਜੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਦੇਣ ਤੋਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ।
ਘਨਸ੍ਤਨੀਂ ਵ੍ਯੋਮਸੁਬਦ੍ਧਦੇਹਾਂ ਨਿष੍ਕਾਨਨਾਂ ਸੁਂਦਰਿ ਵਾਮਸ਼ੀਲਾਮ੍
ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇਰੇ ਗੋਲ ਛਾਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ, ਕੋਈ ਦਾਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵੀ ਨਰਮ ਹੈ।
ਸਕੋਸ਼ਬਦ੍ਧਾਂ ਗਜਵਾਜਿਪੂਰ੍ਣਾਂ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਹृਦ੍ਯਾਂ ਨਗਰੈਃ ਸਮੇਤਾਮ੍
ਕਸੇ ਹੋਏ ਕਮਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਧਨਰਤ੍ਨਾਦਿ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮਮ ਮੋਹਿਨਿ
ਧਨ ਜਾਂ ਰਤਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਮੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ।
ਸਮੁਵਾਚ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨृਪਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦ੍ਵਿਦਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਾਲ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਜੋ ਮੈਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਖਾਂਗੀ, ਉਹ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।
ਯੇਨ ਸਂਤੁष੍ਯਸੇ ਦੇਵਿ ਸਮਯਂ ਤਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੇਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਦਸ਼ਾਵਸ੍ਥਾਂ ਗਤੋ ਦੇਹੋ ਮਮ ਤ੍ਵਤ੍ਸਂਗਮਂ ਵਿਨਾ
ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤੇਰੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦੁਖ ਦੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇਨ ਮੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋ ਰਾਜਨ੍ ਵਚਨੇ ਤਾਵਕੇ ਭਵੇਤ੍
ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਚਨ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਲਵਾਂ?
ਨ ਵਕ੍ਤਾਸ੍ਯਨृਤਂ ਕਾਲੇ ਮਾਰ੍ਗਾਯਂ ਲੌਕਿਕਃ ਕृਤਃ
ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇਂਗਾ; ਇਹ ਸੰਸਾਰੀ ਰਾਹ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨृਪਤਿਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਾ ਨृਪ
ਰਾਜਾ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸ੍ਵੈਰੇष੍ਵਪਿ ਵਿਹਾਰੇषੁ ਕਦਾਪਿ ਵਰਵਾਣਿਂਨਿ
ਤੂੰ, ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ—
ਦਤੋ ਹ੍ਯੇष ਮਯਾ ਹਸ੍ਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਪੁਣ੍ਯਲਾਞ੍ਛਨਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ, ਜੋ ਨੇਕੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਵ ਵਾਮੋਰੁ ਯਦਿ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਤੇ ਵਚਃ
ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵੇ।
ਤਵ ਰੂਪੇਣ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ੋਭਃ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਚਾਨਕ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵਸ਼ਸਂਭੂਤਃ ਸੁਤੋ ਧਰ੍ਮਾਙ੍ਗਦੋ ਮਮ
ਇਕਸਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਾਂਗਦ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।