ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਵृਤਮ੍
ਜੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ,
ਤਦ੍ਭੂਭਾਗਂ ਨਗਾਕੀਰ੍ਣਂ ਬਹੁਧਾਤੁਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ,
ਨਿਮ੍ਨਾਗਾਯੁਤਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਧੌਤਂ ਗਙ੍ਗਾਜਲੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ,
ਘਟਪ੍ਰਮਾਣੈਰ੍ਨृਪਤੇ ਪਰਿਪਕ੍ਵੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੱਕੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫਲ, ਘੜੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ,
ਦ੍ਵਿਰੇਫਧ੍ਵਨਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕੋਕਿਲਸ੍ਵਰਨਾਦਿਤਮ੍
ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰਮਿਆ,
ਸਂਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ,
ਸ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਯਾਵਦਸੌ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਤਾਵਤ੍ਸਮਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰੁਮਪਕ੍ਸ਼ਿਸਂਘਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵੇਖੇ,
ਉਪਪ੍ਲਵਨ੍ਤਂ ਤਰਸਾ ਮਹੀਪਸ੍ਤੇਨੈਵ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ ਜਗਾਮ ਤੂਰ੍ਣਮ੍
ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ,
ਵਿਮੋਹਿਤੋ ਯੇਨ ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਵਾਹਂ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੇਣੇਵ ਵਿਲਙ੍ਘ੍ਯਮਾਨਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਿਆ,
ਗਿਰੌ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਤਪ੍ਤਸੁਵਰ੍ਣਭਾਸਂ ਕਾਮਸ੍ਯ ਯष੍ਟੀਮਿਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਇੱਛਾ ਲਈ ਬਣੀ ਹੋਈ ਲਾਠੀ ਵੇਖੀ,
ਕ੍ਸ਼ਮਾਸ੍ਵਰੂਪਾਮਿਵ ਵੈ ਰਸਾਯਾ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾਯਾ ਇਵ ਰੂਪਰਾਸ਼ਿਮ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਾਰ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਸੀ,
ਵਿਕਰ੍षਮਾਣਾਂ ਸਹਸਾ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਲਿਙ੍ਗਾਸ਼੍ਰਯਂ ਦੇਵਵਿਨੋਦਨਾਰ੍ਥਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਅਚਾਨਕ ਖਿੱਚੀ ਗਈ,
ਵਿਮੋਹਿਤੋ ऽਸੌ ਨਿਪਪਾਤ ਰਾਜਾ ਵਿਮੋਹਿਨੀਕਾਮਸ਼ਰੇਣ ਵਿਦ੍ਧਃ
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਮੋਹ ਵਾਲੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ,
ਵਿਸਰ੍ਪਿਣਂ ਭੂਮਿਪਤਿਂ ਸੁਨੇਤ੍ਰਾ ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਦृष੍ਟ੍ਯਾ
ਸੁਨੇਤਰਾ ਨੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ,
ਵਿਧੂਨਯਨ੍ਤੀ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਸਘਾਨ੍ਸੁਵਾਸਸਾ ਗਣ੍ਡਭੁਜੌ ਨਿਵਾਰ੍ਯ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਗਲ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਢੱਕ ਕੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਟਾ ਰਹੀ ਸੀ,
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਂ ਪੂਜ੍ਯਤਮਂ ਸੁਲਿਙ੍ਗਂ ਗਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਮੁਦਾਰਚੇष੍ਟਾ
ਹਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਸੁਭ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਆਈ.
ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦਂ ਕਾਮਸ਼ਰਾਭਿਤਪ੍ਤਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰਾਜਨ੍ਵਸ਼ਗਾ ਤਵਾਹਮ੍
ਰੁਕਮਾਂਗਦ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਠੋ ਰਾਜਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।
ਤृਣੀਕृਤਂ ਭੂਪ ਸਮੁਦ੍ਵਹੇਥਾ ਯਨ੍ਮਾਮਕਂ ਰੂਪਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਾਰਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਧੀਰੋ ऽਸਿ ਵਿਡਂਬਯੇਥਾਃ ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਦਾਰਚੇष੍ਟਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਢੀਠ ਹੋ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਹਾਸਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ?
ਪ੍ਰਦਾਯ ਦਾਨਂ ਚ ਸੁਧਰ੍ਮਮੁਕ੍ਤਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ੍ਵਦਾਸੀਮਿਵ ਮਾਂ ਰਤਿਜ੍ਞਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦਾਨ ਦੇ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰੋ।
ਉਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਨਿਭੇ ਤਥਾ
ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਖ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਜੋ ਕੌਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਮਯਾ ਬਾਲੇ ਸੁਬਹੁਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਃ
ਕੁੜੀਏ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖੇ ਹਨ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਸੇ ਰੂਪਂ ਲੋਕਵਿਮੋਹਨਮ੍
ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਜਲ੍ਪਿਤਵਚੋ ਦੇਵਿ ਮੋਹਿਤਸ੍ਤਵ ਤੇਜਸਾ
ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।
ਨਾਦੇਯਮਸ੍ਤੀਹ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ ऽਪਿ ਤਵਾਨੁਰਾਗੇਣ ਨਿਬਦ੍ਧਚੇਤਸਃ
ਜੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਦੇਣ ਤੋਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ।
ਘਨਸ੍ਤਨੀਂ ਵ੍ਯੋਮਸੁਬਦ੍ਧਦੇਹਾਂ ਨਿष੍ਕਾਨਨਾਂ ਸੁਂਦਰਿ ਵਾਮਸ਼ੀਲਾਮ੍
ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇਰੇ ਗੋਲ ਛਾਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ, ਕੋਈ ਦਾਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵੀ ਨਰਮ ਹੈ।
ਸਕੋਸ਼ਬਦ੍ਧਾਂ ਗਜਵਾਜਿਪੂਰ੍ਣਾਂ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਹृਦ੍ਯਾਂ ਨਗਰੈਃ ਸਮੇਤਾਮ੍
ਕਸੇ ਹੋਏ ਕਮਰ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਧਨਰਤ੍ਨਾਦਿ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮਮ ਮੋਹਿਨਿ
ਧਨ ਜਾਂ ਰਤਨ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਮੋਹਣੀਏ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ।
ਸਮੁਵਾਚ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨृਪਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦ੍ਵਿਦਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਾਲ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਵਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਜੋ ਮੈਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਖਾਂਗੀ, ਉਹ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।