ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਸ੍ਤਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਥੇ, ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਈ ਅਜੋਕੇ ਚਮਤਕਾਰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਜ੍ਯਸ਼ਾਸਨਜਂ ਭਾਰਂ ਦੁਰ੍ਵਹਂ ਯਚ੍ਚ ਭੂਮਿਪੈਃ
ਰਾਜ ਕਰਣ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਭਾਰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਠੀਕਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਾਮਦੇਵੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਤ੍ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਵਿਮੋਚਯਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੋ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯ ਭਾਗੀਰਥੀਸ੍ਨਾਨਮਹਨ੍ਯਹਨਿ ਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਲਈ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੋ ਸ਼ੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਇਤੀਤ੍ਥਂ ਵੈਦਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਪਰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ—ਇਹ ਵੈਦਕ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਹਰਿਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤੇ ਜਾਤੋ ਵਂਸ਼ੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਦਾਗਤਿਰਿਵ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਹੋਵੇ।
ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਣਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰਾਂਸ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਅਜੋਕੇ ਚਮਤਕਾਰ, ਸਾਰੇ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ,
ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਂ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮੇਵ ਚ
ਸ਼੍ਵੇਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ,
ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾਵृਤਮ੍
ਜੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ,
ਤਦ੍ਭੂਭਾਗਂ ਨਗਾਕੀਰ੍ਣਂ ਬਹੁਧਾਤੁਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਧਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ,
ਨਿਮ੍ਨਾਗਾਯੁਤਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਧੌਤਂ ਗਙ੍ਗਾਜਲੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਅਣਗਿਣਤ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਇਆ,
ਘਟਪ੍ਰਮਾਣੈਰ੍ਨृਪਤੇ ਪਰਿਪਕ੍ਵੈਃ ਸੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੱਕੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫਲ, ਘੜੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ,
ਦ੍ਵਿਰੇਫਧ੍ਵਨਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕੋਕਿਲਸ੍ਵਰਨਾਦਿਤਮ੍
ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰਮਿਆ,
ਸਂਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਨृਪਤਿਰ੍ਵਿਵੇਸ਼ ਸ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ,
ਸ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਯਾਵਦਸੌ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਤਾਵਤ੍ਸਮਸ੍ਤਂ ਦ੍ਰੁਮਪਕ੍ਸ਼ਿਸਂਘਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਵੇਖੇ,
ਉਪਪ੍ਲਵਨ੍ਤਂ ਤਰਸਾ ਮਹੀਪਸ੍ਤੇਨੈਵ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ ਜਗਾਮ ਤੂਰ੍ਣਮ੍
ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ,
ਵਿਮੋਹਿਤੋ ਯੇਨ ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਵਾਹਂ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮੇਣੇਵ ਵਿਲਙ੍ਘ੍ਯਮਾਨਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਗਿਆ,
ਗਿਰੌ ਸ੍ਥਿਤਾਂ ਤਪ੍ਤਸੁਵਰ੍ਣਭਾਸਂ ਕਾਮਸ੍ਯ ਯष੍ਟੀਮਿਵ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾਂ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਇੱਛਾ ਲਈ ਬਣੀ ਹੋਈ ਲਾਠੀ ਵੇਖੀ,
ਕ੍ਸ਼ਮਾਸ੍ਵਰੂਪਾਮਿਵ ਵੈ ਰਸਾਯਾ ਗਿਰੇਃ ਸੁਤਾਯਾ ਇਵ ਰੂਪਰਾਸ਼ਿਮ੍
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਾਰ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਸੀ,
ਵਿਕਰ੍षਮਾਣਾਂ ਸਹਸਾ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਲਿਙ੍ਗਾਸ਼੍ਰਯਂ ਦੇਵਵਿਨੋਦਨਾਰ੍ਥਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਅਚਾਨਕ ਖਿੱਚੀ ਗਈ,
ਵਿਮੋਹਿਤੋ ऽਸੌ ਨਿਪਪਾਤ ਰਾਜਾ ਵਿਮੋਹਿਨੀਕਾਮਸ਼ਰੇਣ ਵਿਦ੍ਧਃ
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਮੋਹ ਵਾਲੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ,
ਵਿਸਰ੍ਪਿਣਂ ਭੂਮਿਪਤਿਂ ਸੁਨੇਤ੍ਰਾ ਵਿਲੋਕਯਾਮਾਸ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਦृष੍ਟ੍ਯਾ
ਸੁਨੇਤਰਾ ਨੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿਰਛੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ,
ਵਿਧੂਨਯਨ੍ਤੀ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਸਘਾਨ੍ਸੁਵਾਸਸਾ ਗਣ੍ਡਭੁਜੌ ਨਿਵਾਰ੍ਯ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਗਲ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਢੱਕ ਕੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹਟਾ ਰਹੀ ਸੀ,
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਂ ਪੂਜ੍ਯਤਮਂ ਸੁਲਿਙ੍ਗਂ ਗਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤਮੁਦਾਰਚੇष੍ਟਾ
ਹਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਸੁਭ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਆਈ.
ਰੁਕ੍ਮਾਙ੍ਗਦਂ ਕਾਮਸ਼ਰਾਭਿਤਪ੍ਤਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਰਾਜਨ੍ਵਸ਼ਗਾ ਤਵਾਹਮ੍
ਰੁਕਮਾਂਗਦ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਠੋ ਰਾਜਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।
ਤृਣੀਕृਤਂ ਭੂਪ ਸਮੁਦ੍ਵਹੇਥਾ ਯਨ੍ਮਾਮਕਂ ਰੂਪਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਾਰਿ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਧੀਰੋ ऽਸਿ ਵਿਡਂਬਯੇਥਾਃ ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਮੁਦਾਰਚੇष੍ਟਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਢੀਠ ਹੋ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਹਾਸਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ?
ਪ੍ਰਦਾਯ ਦਾਨਂ ਚ ਸੁਧਰ੍ਮਮੁਕ੍ਤਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸ੍ਵਦਾਸੀਮਿਵ ਮਾਂ ਰਤਿਜ੍ਞਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦਾਨ ਦੇ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰੋ।