ਨਾਦੇਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਗृਹਾਯਾਤਸ੍ਯ ਤੇ ऽਧੁਨਾ
ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪਟਹਂ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਜਾਭੋਜਨਵਾਰਣਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਨ ਡੰਗਰ ਵਜਾਉਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੇਵ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਦਙ੍ਘ੍ਰਿਯੁਗਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਸਂਦੇਹਭਞ੍ਜਨਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਵਿਲੋਕਯਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਮਾਂ ਸਦਾ ਮਨ੍ਮਥਾਧਿਕਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮਨਮਥ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨਿਧਾਨਾਨਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਖਜਾਨੇ ਵਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਦਾ ਭਾਤਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਾਰਦੇਨ੍ਦੁਪ੍ਰਭਾ ਯਥਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇਦ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਚੰਦ।
ਅਨ੍ਨਂ ਪਚਤਿ ਯਤ੍ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਕੋਟਯਃ
ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਵਜ੍ਞਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਾਕ੍ਯੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਸੂਪ੍ਤਯਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ, ਸੌਣ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਬੋਲ ਕੇ ਵੀ, ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਅਹਮੇਵ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਪੁਤ੍ਰੀ ਦ੍ਵਿਜਵਰੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੁੱਤਰੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਏਕਦ੍ਵੀਪਪਤਿਸ਼੍ਚਾਹਂ ਵਿਦਿਤੋ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਤੇ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਟਾਪੂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ।
ਮਦਰ੍ਥੇ ਯੇਨ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਮਾਨੀਤਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਲਿਆਈ ਗਈ ਸੀ।
ਅਥ ਤੇਨਾਧਿਪਤਿਨਾ ਰੂਪਦ੍ਰਵਿਣਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਸੋਹਣਾਪਣ ਤੇ ਦੌਲਤ ਸੀ,
ਯੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮਦਾਰਾਜ੍ਯਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤਾਃ ਪ੍ਰਮਦਾ ਰਣੇ
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ,
ਪ੍ਰਦਦੌ ਮਯਿ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਾਨਿ ਮੇ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਨਨ੍ਯਾ ਤੂਪਵਰ੍ਣਿਤਃ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪੁਨਰਾਯਾਤਿ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਮਤ੍ਪਾਦਾਭ੍ਯਙ੍ਗਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਮਲਣ ਲਈ।
ਪ੍ਰਬੋਧਯਨ੍ਪ੍ਰੇष੍ਯਜਨਾਨ੍ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਸਂਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਨ੍
ਉਹ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਅਪ੍ਰਮੇਯਂ ਮਮ ਸੁਖਂ ਵਸ਼ਗਾ ਹਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਗृਹੇ
ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬੇਹੱਦ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਘਰ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤਤੇ ਹਿ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵੋ ਮਮਾਜ੍ਞਾਪਾਲਕਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਆਗਿਆ ਦੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਇਹ ਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਵਾਪਿ ਪਰਜਨ੍ਮਕृਤਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਨਮ ਤੋਂ,
ਮਮ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਦ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਮਨੀषਯਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਦੱਸੋ।
ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਸੁ ਪੂਜਾ ਦ੍ਵਿਜਦਾਨਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮਨ੍ਯੇ ऽਹਮੇਤਤ੍ਸੁਕृਤਪ੍ਰਸੂਤਮ੍
ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਰਣਂ ਤਮੁਚਾਵ ਹ
ਇੱਕ ਪਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ:
ਦਾਰਿਰ੍ਦ੍ਯੇਣ ਪਰਾਭੂਤੋ ਦੁष੍ਟਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਤਥਾ
ਗਰੀਬੀ ਨਾਲ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮਾੜੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵੀ,
ਨਿਵਸਨ੍ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤੋ ਬਹੁਵਰ੍षਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਘਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਜੀ,
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪਰਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇ
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ,
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਯਮੁਨਾਜਲੇ
ਉਥੇ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਚ ਵਰਾਹਸ੍ਯ ਕਥ੍ਯਮਾਨਾਂ ਕਥਾਂ ਨृਪ
ਤੇ ਵਰਾ੍ਹ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੂੰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੀ ਜੋ ਉਥੇ ਦੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਪਾਰਣੈਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿष੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲਈ ਚਾਰ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਣੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ।