ਕ੍ਰਮੁਕੈਰ੍ਦਾਡਿਮੈਸ਼੍ਚੈਵ ਧਾਤ੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਕ੍ਰਮੁਕ, ਦਾਡ਼ੀਮ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਪਰਿਪਕ੍ਵਫਲੈਰ੍ਨਮ੍ਰੈਃ ਖਗਾਰੂਢੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਮੁਨਿਂ ਰਾਜਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹੁਤਭੁਕ੍ਪ੍ਰਭਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮুনি ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਖਿਆ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਹਯਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਹ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਪਵਿਸ਼੍ਯਾਸਨੇ ਕੌਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਹ ਸਂਹृष੍ਟਯਾ ਗਿਰਾ
ਕੌਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਵ ਪਦਾਂਭੋਜਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਧ੍ਯਾਨਪਰਸ੍ਯ ਚ
ਤੇਰੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ,
ਸਂਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਮਦੇਵੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਕੁਸ਼ਲ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਮਾਸ਼੍ਰਮੋ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਣ੍ਯੋ ਜਾਤੋ ਧਰਾਤਲੇ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇਨ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਮਾਗ੍ਰੋ ਭਗ੍ਨੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਵੈ ਯਮਮ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਉਪੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਤੇਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖ ਕੇ,
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸ੍ਥਾ ਵਿਕਰ੍ਮਸ੍ਥਾ ਨੀਤਾ ਮਧੁਭਿਦਃ ਪਦਮ੍
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਵਿਕਰਮ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਧੁ-ਵਧਨ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਵਪਚੋ ऽਪਿ ਮਹੀਪਾਲ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਧਿਕਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚਮਾਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਭੂਪ ਰਾਜਾਨੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਰਾਜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਹਨ।
ਯੋ ਨ ਰਾਜਾ ਰਹੇਰ੍ਭਕ੍ਤੋ ਦੇਵੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਜੋ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ,
ਏਵਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਰ੍ਭਵਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਉਲੰਘਣਾ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨ੍ਯਾਯਵਿਹਿਤਂ ਕृਤਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾषਮਾਣਂ ਤੁ ਵਾਮਦੇਵਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਦ ਵਾਮਦੇਵ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ—
ਕ੍ਸ਼ਾਮਯੇ ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਾਹਮੇਤਾਦृਸ਼ੋ ਵਿਭੋ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਨ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ऽਧਿਕਾ ਦੇਵਾ ਭਵਨ੍ਤੀਹ ਕਦਾਚਨ
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਦ੍ਵੇष੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਤੈ ਰੁष੍ਟੈਃ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੇਰਿਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ।
ਨਾਦੇਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਗृਹਾਯਾਤਸ੍ਯ ਤੇ ऽਧੁਨਾ
ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪਟਹਂ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਜਾਭੋਜਨਵਾਰਣਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਨ ਡੰਗਰ ਵਜਾਉਣ ਦਾ ਮਤਲਬ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੇਵ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਦਙ੍ਘ੍ਰਿਯੁਗਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਤਂ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਸਂਦੇਹਭਞ੍ਜਨਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਵਿਲੋਕਯਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਮਾਂ ਸਦਾ ਮਨ੍ਮਥਾਧਿਕਮ੍
ਉਹ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮਨਮਥ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ—
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਨਿਧਾਨਾਨਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਖਜਾਨੇ ਵਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਦਾ ਭਾਤਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ਾਰਦੇਨ੍ਦੁਪ੍ਰਭਾ ਯਥਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇਦ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਚੰਦ।
ਅਨ੍ਨਂ ਪਚਤਿ ਯਤ੍ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਕੋਟਯਃ
ਉਹ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਵਜ੍ਞਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਾਕ੍ਯੇਨਾਪਿ ਪ੍ਰਸੂਪ੍ਤਯਾ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ, ਸੌਣ ਵੇਲੇ ਵੀ, ਬੋਲ ਕੇ ਵੀ, ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਅਹਮੇਵ ਧਰਾਪृष੍ਠੇ ਪੁਤ੍ਰੀ ਦ੍ਵਿਜਵਰੋਤ੍ਤਮ
ਮੈਂ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੁੱਤਰੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।