ਪ੍ਰਜਾ ਅਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨृਪਤਿਃ ਸਧਰ੍ਮ੍ਮੋ ऽਪਿ ਵ੍ਰਜਤ੍ਯਧਃ
ਜੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਭਾਵੋ ऽਹਮਿਤਿ ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਰਵਿਰ੍ਯਥਾ
ਮੈਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਸੂਰਜ।
ਦੋषਾਪਤਿਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਦੇषਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਭੂषਣਮ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਜਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ।
ਧਰਾਮਾਦृਤ੍ਯ ਭੂਪਾਲੋ ਦਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕਰਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੋਣ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸ਼ੋਕਪਲ੍ਲਵਾਕਾਰਂ ਵਜ੍ਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਵਿਰੋਹਣਮ੍
ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਅਤੇ ਹੀਰੇ ਦੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨਾਲ।
ਸਾਧਯਾਨੋ ਯਯੌ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਕਾਨਨਂ ਸ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪਦਾਤਯੋ ਨਿਪੇਤੁਸ੍ਤੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਥੱਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ,
ਅਸ਼ੋਕਬਕੁਲੋਪੇਤਂ ਪੁਨ੍ਨਾਗਸਰਲਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਬਕੁਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪੁੰਨਾਗਾ ਤੇ ਸਰਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ।
ਨਾਰਿਕੇਲੈਸ੍ਤਥਾ ਤਾਲੈਃ ਕੇਤਕੈਃ ਸਿਂਦੁਵਾਰਕੈਃ
ਉਥੇ ਨਾਰੀਅਲ, ਤਾਲ, ਕੇਤਕਾ ਤੇ ਸਿੰਧਵਾਰਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ।
ਕ੍ਰਮੁਕੈਰ੍ਦਾਡਿਮੈਸ਼੍ਚੈਵ ਧਾਤ੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਕ੍ਰਮੁਕ, ਦਾਡ਼ੀਮ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਪਰਿਪਕ੍ਵਫਲੈਰ੍ਨਮ੍ਰੈਃ ਖਗਾਰੂਢੈਃ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਮੁਨਿਂ ਰਾਜਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹੁਤਭੁਕ੍ਪ੍ਰਭਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮুনি ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਦੇਖਿਆ।
ਅਵਰੁਹ੍ਯ ਹਯਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਉਹ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਉਪਵਿਸ਼੍ਯਾਸਨੇ ਕੌਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਹ ਸਂਹृष੍ਟਯਾ ਗਿਰਾ
ਕੌਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਵ ਪਦਾਂਭੋਜਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਧ੍ਯਾਨਪਰਸ੍ਯ ਚ
ਤੇਰੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੇ ਪੈਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੈ,
ਸਂਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਮਦੇਵੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਕੁਸ਼ਲ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਮਾਸ਼੍ਰਮੋ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਣ੍ਯੋ ਜਾਤੋ ਧਰਾਤਲੇ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇਨ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋ ਮਾਗ੍ਰੋ ਭਗ੍ਨੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਵੈ ਯਮਮ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਹਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਉਪੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਤੇਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖ ਕੇ,
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸ੍ਥਾ ਵਿਕਰ੍ਮਸ੍ਥਾ ਨੀਤਾ ਮਧੁਭਿਦਃ ਪਦਮ੍
ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਵਿਕਰਮ 'ਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਧੁ-ਵਧਨ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਵਪਚੋ ऽਪਿ ਮਹੀਪਾਲ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਧਿਕਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਚਮਾਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਭੂਪ ਰਾਜਾਨੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਰਾਜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਹਨ।
ਯੋ ਨ ਰਾਜਾ ਰਹੇਰ੍ਭਕ੍ਤੋ ਦੇਵੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਜੋ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਹਰੀ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ,
ਏਵਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨृਪਤੇਰ੍ਭਵਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਉਲੰਘਣਾ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨ੍ਯਾਯਵਿਹਿਤਂ ਕृਤਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਨਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭਾषਮਾਣਂ ਤੁ ਵਾਮਦੇਵਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਦ ਵਾਮਦੇਵ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ—
ਕ੍ਸ਼ਾਮਯੇ ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਾਹਮੇਤਾਦृਸ਼ੋ ਵਿਭੋ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰ ਜੰਮੇਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਨ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ऽਧਿਕਾ ਦੇਵਾ ਭਵਨ੍ਤੀਹ ਕਦਾਚਨ
ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਦ੍ਵੇष੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਤੈ ਰੁष੍ਟੈਃ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੇਰਿਤਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਚ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ।