ਯਦਿਦਂ ਵਰ੍ਤੁਲਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸੋਨ੍ਨਤਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੀ ਇਹ ਗੋਲ, ਉਭਰਿਆ, ਸ਼ੁਭ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਸਾ ਮੇਦੋ ऽਥ ਨਯਨੇ ਸੋਜ੍ਵਲੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤੇ
ਚਰਬੀ, ਮਗਜ ਅਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਮ੍ਨਾਂਸ਼ਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਿ ਤ੍ਰਿਵਲੀ ਜਠਰਸ੍ਥਿਤਾ
ਪੇਟ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਉਸ ਦੀ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਮੂਤ੍ਰਦ੍ਵਾਰਮਿਦਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਮੁਗ੍ਧਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਇਹ ਗੁਪਤ ਥਾਂ, ਮੂਤਰ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਸ੍ਤ੍ਰਾਵਰ੍ਗਾਧਿਕਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਮਾਂਸਂ ਜਘਨਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਕਮਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਮਾਸ ਦਾ ਢੇਰ, ਫੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਬੇਲੋ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸ੍ਥਿਪੂਰਿਤਂ ਮਾਂਸੈਃ ਕਥਂ ਸੁਨ੍ਦਰਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸੀਮਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਮਾਸ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਵਿष੍ਠਾਮੂਤ੍ਰਮਲੈਃ ਪੁष੍ਟੇ ਕੋ ਦੇਹੇ ਰਜ੍ਯਤੇ ਨਰਃ
ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗੰਦ, ਮੂਤਰ ਤੇ ਮਲ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਸ 'ਚ ਕੌਣ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?
ਧੈਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵ ਨਾਰੀਂ ਤਾਮੁਵਾਚ ਗਜਗਾਮਿਨੀਮ੍
ਹੌਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਥਾ ਭੂਤਾਸਿ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗਿ ਮਾਨਸੋਨ੍ਮਾਦਕਾਰਿਣੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮੂਚ੍ਛਾਨ੍ਵਤਨਾਥ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍
ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਸ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਮਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਆਤ੍ਮਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕੇਨਚਿਚ੍ਛੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਜੋ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਤਥਾਪਿ ਸ੍ਤਵਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਹੇਤੁਨਾ
ਫਿਰ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਮਾਦਿਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਿष੍ਯੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਢੋਲਾਂਗਾ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚੇਤਨੋਪੇਤਃ ਸ਼੍ਵਾਸੋਚ੍ਛਾਸੀ ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਫਿਰ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਚੇਤਨਾ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇ?
ਉਨ੍ਮਾਦਕਰਣਂ ਨॄਣਾਂ ਦੁਸ਼੍ਚਰਵ੍ਰਤਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਔਖੇ ਵਰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਭ੍ਰੂਚਾਪਾਕ੍ਸ਼ੇਪਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਪਥਗਤਾ ਨੀਲਪਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣ ਏਤੇ ਯਾਵਲ੍ਲੀਲਾਵਤੀਨਾਂ ਨ ਹृਦਿ ਧृਤਿਮੁषੋ ਦृष੍ਟਿਬਾਣਾਃ ਪਤਨ੍ਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਭੂਹਾਂ ਦੀ ਕਮਾਨ ਤੇ ਨੀਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਕੰਨ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀਆਂ, ਉਹ ਦਿਲ ਦੀ ਠੰਢੀ ਨਹੀਂ ਚੁਰਦੀਆਂ।
ਭ੍ਰੂਕ੍ਸ਼ੇਪਵਿਸ੍ਮਿਤਕਟਾਕ੍ਸ਼ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਕੋਪਪ੍ਰਸਾਦਹਸਿਤਾਨਿ ਕੁਤਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕੇ
ਚੰਨ 'ਚ ਕਿੱਥੇ ਉਹ ਨਿਗਾਹਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਭੂਹਾਂ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਹੈਰਾਨੀ, ਪਾਸੇ ਵੇਖਣਾ, ਗੁੱਸਾ, ਮਿਹਰ ਤੇ ਹਾਸਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?
ਸ੍ਮृਤਾ ਚ ਦृष੍ਟਾ ਯੁਵਤੀ ਨਰੇਣ ਵਿਮੋਹਯੇਦੇਵ ਸੁਰਾਧਿਕਾ ਹਿ
ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਵੇ ਜਾਂ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ।
ਤਮਾਦਿਸ਼ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਮੋਹਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ, ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨਾਗਨਾਸੋਰੁ ਸੁਭਗੇ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਗਾਮਿਨਿ
ਸੋਹਣੀਏ, ਤੇਰੇ ਪਿੰਡ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ ਹਨ।
ਤਨ੍ਮਯਾ ਸੁਗृਹੀਤਂ ਤੁ ਕृਤਂ ਜ੍ਞਾਨਾਙ੍ਕੁਸ਼ੇਨ ਹਿ
ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤਵ ਰੂਪਂ ਵਿਮੋਹਨਮ੍
ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਸृष੍ਟਾ ਤਤ੍ਸਾਧਯ ਵਰਾਨਨੇ
ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਇਆ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਯਸ੍ਯ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਵਲੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਵ ਰੂਪੋਪਮਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਸੁਭਾਗੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੰਧਿਆਵਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਨਾਗਾਯੁ ਤਬਲਃ ਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਰਵਿਰ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਸ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤੇਜਸਾ ਵਹ੍ਨਿਵਦ੍ਦ੍ਵੀਪ੍ਤਃ ਕ੍ਰੋਧੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤੋਪਮਃ
ਉਹ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯਮ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਸੌਮ੍ਯਤ੍ਵੇ ਸ਼ਸ਼ਿਤੁਲ੍ਯਸ੍ਤੁ ਰੂਪਵਾਨ੍ ਮਨ੍ਮਥੋ ਯਥਾ
ਮੁਹੱਬਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਨਮਥਾ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਭੁਕ੍ਤਂ ਸਮਸ੍ਤੈਕਂ ਜਂਬੂਦ੍ਵੀਪਂ ਵਰਾਨਨੇ
ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੀ ਮੌਜ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰੋਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰੀਡਯਾ ਯੇਨ ਨ ਜ੍ਞਾਤਂ ਪ੍ਰਮਦਾਸੁਖਮ੍
ਪਿਤਾ ਦੀ ਲਾਜ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ।